ปราบรัก

เป็นเรื่องราวความรักของคุณปราบ ตตินันทกุล ซีอีโอแสนเย็นชา อยู่ๆ ต้องเจอเรื่องวุ่นวายเพราะพนักงานตัวเล็กที่กำลังหนีตาย เรื่องราวความรักที่ค่อยๆ ซึมผ่านหัวใจของคนเย็นชาจนกลายเป็นท่านประธานคลั่งรัก
ปล.พระเอกเรื่องนี้เป็นลูกชายของปราณจากปราณเสน่หา แต่อ่านแยกกันได้ค่ะ
ไรต์จัดโปรฯ พิเศษให้ 30 วันนะคะ หลังจากจบโปรฯ นี้ ต่อให้มีโปรอีกก็จะไม่ถูกขนาดนี้ ถือเป็นการคืนกำไรให้คนที่ติดตามผลงานมาตลอด และอุดหนุนผลงานกันมาเสมอค่ะ

ตัวอย่างบางช่วงบางตอน

"ผมขอโทษ วันนั้นถ้าผมตกลงช่วยคุณตั้งแต่แรก คุณคงไม่ต้องเจอกับเรื่องระยำพวกนั้น"
"ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ แค่ที่คุณช่วยฉันคราวก่อนก็นับว่ามากแล้ว อีกอย่าง คุณไม่ต้องรู้สึกผิด เพราะที่จริงแล้วเราไม่รู้จักกัน เรื่องที่รักให้คุณทำมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ"
"ผม...ควรทำ ผม..."
ปราบพูดไม่ออก สีหน้าและแววตาเขาดูทุกข์ทรมานมาก เอียงหน้าไปมาปากบางได้รูปเม้มแน่น สองมือของเขากำเข้าหากัน
"ฉันไม่ได้เป็นอะไร คุณอย่าโทษตัวเอง สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันไม่เกี่ยวกับคุณ"
เธอใช้สองมือประคองแก้มสากของเขาเอาไว้ ดวงตาคู่คมแดงก่ำเขาเอียงหน้าเข้าหามือของเธอเหมือนลูกแมวที่กำลังเจ็บปวดและต้องการคนปลอบ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาทำเอาเธอตะลึง ไม่ทันตั้งตัวเขาก็ยืดตัวขึ้นปากร้อนประกบเข้าหาปากอิ่ม
เธอพยายามเอนตัวหนีแต่มือใหญ่อีกข้างก็เลื่อนมาล็อกท้ายทอยเอาไว้เพื่อตรึงไม่ให้เธอขยับถอย ปากได้รูปเร่งเร้าดูดกลืนเหมือนจะสูบลมหายใจของเธอ กลิ่นและรสเหล้าในปากของเขาถูกป้อนมาจากลิ้นร้อนๆ ที่กำลังตวัดหาความหวานในปากของเธออย่างหนักหน่วง
"อือ"
สุดท้ายรักศิตากัดปากเขาจนได้เลือดทำให้สติของปราบกลับมา เธอขยับลุกแล้ววิ่งเข้าห้องนอนของตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนแทบล้นจากอก ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นตกใจมากกว่า ไม่คิดว่าคนอย่างปราบ ตตินันทกุลจะทำแบบนี้
หรือเขาคิดว่าเธอง่าย อยากทำอะไรก็ได้หรือเปล่า เธอควรอยู่ที่นี่ต่อไปไหม...
ปราบไม่ได้เมาจนไร้สติ แค่เหล้าทำให้เขากล้าทำสิ่งที่คิดเท่านั้นเอง นิ้วโป้งแตะที่ปากเลือดสีแดงติดมา แผลนี้เขาสมควรได้มันแล้ว ตัวเขาเองที่ผิด ร่างสูงทิ้งตัวนั่งกับพื้น เอนศีรษะพิงกับโซฟาอย่างหมดแรง เป่าลมออกจากปากเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ