ติดกับดักรักท่าน สส.

หมับ!
หญิงสาวเงื้อมือขึ้นตั้งใจจะตบใบหน้าหล่อเหลาเพื่อระบายอารมณ์สักเล็กน้อยก็ยังดี ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกคว้าไว้กลางอากาศพร้อมแรงบีบที่ไม่ได้ทำให้เจ็บแต่มันแน่นจนทำให้เธอขยับไม่ได้
"อย่าใช้กำลังค่ะ" น้ำเสียงของอธิปกดต่ำลงอย่างชัดเจนเพื่อเตือนสติคนตัวเล็กตรงหน้า
"แล้วพี่จะทำไม"
หญิงสาวเงยหน้ามองดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่ปิดบังแม้ภายในใจจะเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกจากอกก็ตาม
อธิปมองคนตัวเล็กนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบใกล้จนเธอได้รับรู้ถึงลมหายใจร้อนระอุของเขา
"อย่าทดสอบขีดจำกัดพี่ละออ"
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกดดันพลันหัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวเธอเกลียดความรู้สึกแบบนี้เกลียดที่ตัวเองหวั่นไหวทุกครั้ง
"พี่ไม่มีสิทธิ์มาควบคุมชีวิตเค้า"
"งั้นลองหนีดูสิ"
"..."
"หนีไปเลยถ้าคิดว่าทำได้"
นั้นสิเธอจะหนีไปจากเขาอย่างไรดีให้ไปตายแล้วเกิดใหม่จะไม่ง่ายกว่าการหนีคนบ้าตรงหน้าหรอกหรือ
"เห็นไหมเธอก็รู้ดีว่าไม่มีทาง" ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มบางเบาออกมาคำพูดนั้นเสียดแทงลึกกว่าที่คิดเพราะมันคือความจริงทั้งหมด
"พี่มันเลว"
อธิปนิ่งไปเล็กน้อยแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่แววตาจะกลับมาราบเรียบเฉยเหมือนเดิม
"ใช่"
"..."
"แล้วเธอก็ต้องอยู่กับคนเลวแบบพี่ไปอีกนาน"

......................................
เขาไม่เคยบังคับแต่ก็ไม่เคยเปิดช่องว่างให้เธอปฎิเสธ ความแสนดีที่หยิบยื่นให้ล้วนเป็นกับดักที่เขาขุดเอาไว้ รู้ตัวอีกทีก็ตกอยู่ในอ้อมกอดเขาเสียแล้ว