ท่านพี่ ชาตินี้ข้าเลือกอารอง

ความมืดมิดในยามค่ำคืนช่างเหน็บหนาว แต่ยังมิอาจเทียบได้กับความเย็นยะเยือกที่กัดกินลงไปในขั้วหัวใจของ เสิ่นชิงหรัน

ร่างของหญิงสาวกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบ่อน้ำร้างหลังจวนตระกูลเสิ่นอย่างช้าๆ สายน้ำที่ทะลักเข้าปากและจมูกทำให้นางทรมานจนแทบขาดใจ แสงจันทร์ริบหรี่เบื้องบนค่อยๆ ห่างไกลออกไปทุกที พร้อมกับภาพใบหน้าของสตรีผู้โหดเหี้ยมที่เพิ่งผลักนางลงมา... ฮูหยินเอกคนใหม่ของพี่ชายบุญธรรม ผู้ที่แต่งงานเข้าจวนมาได้เพียงสองวัน ก็ลงมือสังหารนางอย่างเลือดเย็นในที่ลับตาคนเพราะความริษยา

ก่อนดวงตาจะปิดลง ภาพความทรงจำอันแสนขมขื่นในอดีตพลันหลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำป่า

นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า ได้แม่ชีชุบเลี้ยงในอารามซอมซ่อ จนกระทั่งอายุได้ 7 ขวบ สองสามีภรรยาเศรษฐีผู้ใจดีแห่งตระกูลเสิ่นเดินทางมาทำบุญที่อาราม เกิดความสงสาร จึงรับนางมาเลี้ยงดูในฐานะลูกสาวบุญธรรม แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่กลืนกินทั้งชีวิตของนาง

ตั้งแต่เด็กจนโต ชิงหรันเอาแต่เดินตามหลัง เสิ่นหยางหมิง พี่ชายบุญธรรมเหมือนเงาตามตัว สายตาของนางมีไว้เพื่อมองเขา หัวใจของนางมีไว้เพื่อรักเขา จนกระทั่งถึงวัยปักปิ่น นางรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อสารภาพความในใจ แต่วันนั้นเองที่โลกทั้งใบของนางพังทลายลงตรงหน้า

เสิ่นหยางหมิงไม่ได้เพียงปฏิเสธ แต่เขากลับมองนางด้วยสายตาเหยียดหยามโกรธเคือง หาว่านางคิดไม่ซื่อ เป็นสายเลือดชั้นต่ำที่คิดจะเกาะแกะเขาเพื่อยกฐานะ และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็ใช้คำว่าความรักของนาง มาเป็นเครื่องมือโขกสับ บังคับให้นางทำทุกอย่างให้เขาไม่ต่างจากสาวใช้ต่ำต้อย

ทุกครั้งที่เขาไปงานเลี้ยง สำราญกับเหล้าและนารี เขาจะสั่งให้ชิงหรันติดตามไปด้วยเสมอ... ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว แต่เพื่อให้ไปคุกเข่ารินเหล้า คอยถือผ้าเช็ดหน้า และปรนนิบัติพัดวีสตรีของเขาคนแล้วคนเล่า นางต้องทนรองรับอารมณ์และสายตาเย้ยหยันจากผู้คนรอบข้าง หยาดน้ำตาไหลรินในอก แต่ด้วยความรักอันมืดบอด ชิงหรันกลับยอมทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดเขา

จนกระทั่งเสิ่นหยางหมิงตัดสินใจแต่งงานกับลูกสาวท่านเสนาบดีใหญ่ในราชสำนักอย่างสมเกียรติ ยามที่เห็นเขายกย่องสตรีผู้นั้นขึ้นเป็นฮูหยินเอก ชิงหรันเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด แต่เขากลับเดินเข้ามาปลอบใจนางด้วยถ้อยคำอันเห็นแก่ตัวว่า

"ชิงหรัน หากเจ้ารักข้าจริง เจ้าต้องอยากเห็นข้ามีความสุขสิ วันหน้าข้าสัญญาว่าจะรับเจ้าเป็นอนุ เพราะเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเจ้า ไม่มีสินเดิม ไม่มีอำนาจตระกูลหนุนหลัง จะให้เป็นฮูหยินเอกหรือฮูหยินรองคงทำไม่ได้ ตำแหน่งพวกนี้ข้าต้องดูที่ผลประโยชน์ของตระกูลฝั่งหญิงด้วย เจ้าเข้าใจข้าใช่หรือไม่"

‘เข้าใจงั้นหรือ’ ชิงหรันหัวเราะในใจด้วยความสมเพชตัวเอง ขณะที่ร่างของนางกำลังจะจมดิ่งไปถึงก้นบ่อน้ำ

นางเข้าใจแล้ว... เข้าใจอย่างถ่องแท้ในวินาทีที่ความตายมาเยือน ความรักอันยิ่งใหญ่ที่นางมอบให้เขา ช่างไร้ค่าและโง่เขลาเหลือเกิน เสิ่นหยางหมิงไม่เคยมีความจริงใจให้นางเลยสักนิด เขาเพียงแค่หลอกใช้ ความหวังที่เขาป้อนให้วันละนิดเป็นเพียงแค่ลมๆ แล้งๆ เพื่อหลอกให้สตรีโง่คนหนึ่งยอมเป็นทาสรับใช้เขาไปจนตาย

และสุดท้าย แม้แต่นางยอมลดตัวเป็นอนุ เขาก็ยังปกป้องนางจากฮูหยินเอกของเขาไม่ได้!

หยาดน้ำตาสายสุดท้ายไหลซึมเข้าสู่กระแสน้ำอันมืดมิด พร้อมกับแรงเฮือกสุดท้ายที่ตระหนักรู้สว่างวาบในจิตวิญญาณ ความรักความเทิดทูนที่มีต่อเสิ่นหยางหมิงมลายหายไป กลายเป็นความแค้นและอัปยศ

‘เสิ่นหยางหมิง... หากสวรรค์เมตตาให้ข้ามีชาติหน้า ข้าจะไม่มีวันเป็นเงาให้ท่านหลอกใช้อีกต่อไป และข้า... จะทำให้ท่านได้รับรู้ถึงรสชาติของการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างที่ท่านเคยทำกับข้า!’