ข้าคือหญิงชาวบ้าน ที่ได้เป็นหมอยา แต่ดันได้สามีเป็นองค์รัชทายาท

เทียนเฉิงโผกอดตอบนางไว้แน่น พลางลูบกลุ่มผมลุ่มลึกอย่างปลอบประโลม ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูของนาง
"เยว่ซิน... ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง... ที่ข้ายังปิดบังเจ้าอยู่"
หญิงสาวผละออกจากอ้อมกอดทันที แววตาคู่งามที่ยังชุ่มด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองเขาอย่างระแวดระวังและค้นหา "เรื่องอันใดอีก? "
เทียนเฉิงไม่ได้ตอบตรงๆ ทว่าเขากลับคลี่ยิ้มบางๆ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจจนบรรยากาศรอบกายเปลี่ยนไป
"หากข้าบอกว่า... หากเจ้าตอบตกลงที่จะยอมเดินทางกลับไปแคว้นซีเซี่ยกับข้า และยินยอม แต่งงานกับข้าอย่างแท้จริง ข้าอาจจะมีอำนาจมากพอที่จะช่วยคลี่คลายเรื่องราวความบาดหมางของสองบ้านเมือง และคืนความบริสุทธิ์ให้แก่ชื่อเสียงของบิดามารดาเจ้าได้ เจ้าจะยอมหรือไม่?"
"จริงหรือ?" เยว่ซินมองเขาด้วยความไม่เชื่อสายตา
"เจ้า... พ่อค้าเร่เช่นเจ้า มีอำนาจพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินถึงเพียงนั้นเลยหรือ?"
เทียนเฉิงขยับใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนลมหายใจเป่ารดแก้มเนียน แสร้งพูดหยอกล้อด้วยสีหน้าทะเล้น
"ข้าให้เวลาเจ้าคิดก่อนก็ได้... เพราะอย่างไรเสีย ยามนี้ข้าก็พักอยู่ที่กระท่อมหลังนี้ในฐานะ สามี ของเจ้ามิใช่หรือ?"
..........