ช้ำให้พอแล้วขอเลิกรัก

:: เรื่องสั้น 18,000 คำ ไม่เหมาะสำหรับนักอ่านท่านที่ชอบเรื่องยาวนะคะ ::



เด็กเลี้ยงไม่มีทางได้เลื่อนสถานะเป็นภรรยา

กฎข้อนี้บัวกุมภาควรจำให้ขึ้นใจ

แต่คำหวานของเจษบดินทร์หลอกให้มีความหวัง

เขาบอกว่าเมื่อได้ขึ้นเป็นประธานบริษัทในเครือ JP GROUP เขาจะจดทะเบียนสมรสและสร้างครอบครัวกับเธอ มีทายาทตัวน้อยๆ ด้วยกัน

ทว่าเมื่อความหวังของบัวกุมภาใกล้เป็นจริง เธอกลับได้พบกับความจริงอันน่าอดสู

เด็กเลี้ยงไร้สกุลรุนชาติอย่างเธอ ไม่ใช่คนที่เจษบดินทร์เลือกให้เคียงข้างในวันที่ประสบความสำเร็จ



[[ตัวอย่าง]]



"พี่เจษ นี่มันอะไรกันคะ! ทำไมพี่มาอยู่นี่!"

ดวงตาสวยคมจับจ้องที่ใบหน้าเจษบดินทร์ น้ำเสียงที่เปล่งถามตวัดห้วน

"บัว…" คนตัวใหญ่อ้ำอึ้ง พูดไม่ออก

บัวกุมภาหันไปมองหญิงสาววัยรุ่นราวคราวเดียวกับเจษบดินทร์ซึ่งมือเรียวของหล่อนยังแตะค้างอยู่ที่ต้นแขนของรองประธานหนุ่มราวจะแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"คุณชื่อแคทใช่ไหม" บัวกุมภาเปิดฉากถามอีกฝ่ายก่อน วันนี้เธอจะต้องรู้เรื่องทุกอย่างให้กระจ่าง

ยังไม่ทันที่สาวลูกครึ่งสวยเด่นจะได้ปริปากตอบ เสียงเล็กไร้เดียงสาของเด็กชายที่เจษบดินทร์อุ้มอยู่ก็โพล่งถามกลางปล้อง

"พ่อครับ แม่แคทครับ พี่สาวคนสวยนี่เป็นใคร… พี่สาวจะไปเล่นสไลเดอร์กับพวกเราด้วยเหรอครับ"

น้องคีนเงยมองคนตัวใหญ่ที่อุ้ม เหลือบมองแม่ แล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้พี่สาวคนสวย

บัวกุมภาฟังคำเรียกขานแล้วหน้าชาวาบ ยืนตัวแข็งค้าง ในอกหวิวไหว เด็กน้อยเรียกพี่เจษอย่างคล่องปากว่าพ่อ เรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่แคท มันชัดเสียยิ่งกว่าชัด

"มีอะไรที่บัวยังไม่รู้อีกไหมคะพี่เจษ!"


----------------------------


*จบดี ไม่มีนอกกายนอกใจ

**อ่านตัวอย่างก่อนซื้อนะคะ