พันปีสะบั้นรัก สามชาติผูกพัน

เสียงสายฟ้าทัณฑ์อัสนีคำรามลั่นสั่นสะเทือนไปทั้งเก้าชั้นฟ้า หยาดโลหิตสีชาดสาดรดลงบนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของ ‘ลู่เหวียน’ จนเปรอะเปื้อนราวกับดอกโบตั๋นที่ถูกเหยียบย่ำในโคลนตม

ความเจ็บปวดที่ดวงวิญญาณถูกฉีกกระชากยังมิอาจเทียบได้กับความเยือกเย็นในแววตาของบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... ‘เยี่ยหลง’ เทพสงครามผู้เป็นที่รักและภักดีของนาง บัดนี้เขากลับเป็นผู้ถือแส้อัสนีลงทัณฑ์นางด้วยตัวเองเพียงเพราะคำใส่ร้ายไร้ราคา

"ลู่เหวียน... เจ้ายังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่" น้ำเสียงของเขาช่างราบเรียบและห่างเหิน ราวกับความผูกพันนับพันปีที่ผ่านมาเป็นเพียงหมอกควัน

ลู่เหวียนเค้นยิ้มทั้งที่มุมปากมีกระแสโลหิตไหลซึม นางสละแก่นวิญญาณครึ่งหนึ่งเพื่อต่อลมหายใจให้เขา ยอมเป็นเพียงภูตรับใช้ต่ำต้อยคอยเคียงข้าง แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับเป็นความตายและตราหน้าว่าเป็นขโมย ซ้ำร้ายเขากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับองค์หญิงเผ่ามังกรอย่างสมเกียรติ

"เทพสงครามเยี่ยหลง... ข้าไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัว" นางพยุงกายที่บอบช้ำลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความเทิดทูน บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเหนื่อยล้าเกินทน

นางหันหลังให้เขาแล้วก้าวเดินไปยังขอบเหวของ ‘แท่นจุติมนุษย์’ สถานที่ที่เทพผู้กระทำผิดต้องร่วงหล่นลงไปเผชิญวิบากกรรมและลบล้างความทรงจำทั้งหมด

"ลู่เหวียน! เจ้าจะทำอะไร! ถอยกลับมา!"

เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงอันนิ่งสนิทของเทพสงครามหลุดความตื่นตระหนกออกมา แต่สายไปเสียแล้ว ลู่เหวียนหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย นางยกจอกน้ำแกงลืมเลือนที่ว่างอยู่ข้างแท่นจุติขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น

"พันปีที่ผ่านมา ถือว่าข้าชดใช้หนี้วาสนาให้ท่านจนหมดสิ้นแล้ว..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าชัดเจนในโสตประสาทของเขา "เกิดชาติหน้า ขอให้ดวงวิญญาณของข้าและท่าน... สะบั้นขาด ไร้ผูกพัน ไม่พบเจอ ไม่รักกันอีกชั่วกาล"

สิ้นคำสาปแช่งอันแสนเศร้า ร่างบางในชุดเปื้อนเลือดก็ทิ้งดิ่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง กลืนหายไปกับความมืดมิดทันที โดยไม่ทันได้เห็นว่า... มหาเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่กำลังทรุดกายลงกับพื้น หัวใจแตกสลาย และกรีดร้องเรียกชื่อนางปานจะขาดใจ