ซ่อมรัก...ซ่อมหัวใจ

เธอเคยฝาก "รอยหมัด" ไว้บนเบ้าตาเขาเพราะแค้นที่ถูกประจานความลับ แต่ใครจะคิดว่าวันนี้รถจะมาพังหน้าอู่ของอดีตศัตรูคู่อาฆาตที่เธอแสนเกลียด เขาชี้แผลเก่าแล้วยิ้มกวน "ต้องซ่อมทั้งรถ...และซ่อมทั้งใจล่ะมั้ง"

"อื้อ... อือ..."
พริมาทำได้เพียงส่งเสียงครางประท้วงอย่างอ่อนแรงในลำคอ สมองของเธอขาวโพลน สับสนและตกใจกับสิ่งที่เป็นอยู่... เธอกำลังเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ของผู้ชายป่าเถื่อนที่เธอเกลียดขี้หน้า แต่ร่างกายทรยศกลับสั่นสะท้านและโอนอ่อนผ่อนตามเขาไปอย่างน่าอาย
เลโอผละริมฝีปากออกมาเพียงนิด ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดพวงแก้มใส นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ฉายประกายความเป็นเจ้าของอย่างกักขฬะ ชายหนุ่มจ้องมองเรือนร่างนุ่มนิ่มที่ชุดราตรีรั้งลงไปกองขอบเอว ก่อนจะเอ่ยปากพ่นคำพูดร้ายกาจตามประสาคนปากแข็งเสียงพร่า
"ร่างกายของเธอน่ะ... โคตรน่าเกลียดเลยพริม..." เขาขบกรามพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดริมฝีปากที่เลอะคราบลิปสติกของเธออย่างแรง "น่าเกลียดจนฉันอยากจะดึงทึ้งออกเป็นชิ้นๆ... แล้วจัดการ กิน เธอเข้าไปช้าๆ ไม่ให้เหลือซาก"
"..." พริมาเบิกตาขว้าง จ้องมองคนบ้าอำนาจด้วยความหวาดหวั่น
"หลังจากนี้จำใส่หัวไว้... อย่าไปเสนอรูปร่างหน้าตาแบบนี้ให้ผู้ชายคนไหนเห็นอีก เพราะอะไรที่มันน่าเกลียดแบบนี้... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ดู!"