เมื่อพระชายาเอกเช่นข้า ต้องย้ายไปอยู่ตำหนักเย็น

คำโปรย...
"แต่งงานสามปี ผัวบ่นเช้าบ่นเย็นจนตับอักเสบ! พอโดนใส่ร้ายแล้วเตะส่งมาตำหนักเย็น
นึกว่าจะผอมแห้งตรอมใจ ที่ไหนได้... ข้ากวักเงินขุดแปลงผัก เลี้ยงไก่ชน ซ้ำยังตั้งเตาหมูกระทะน้ำจิ้มรสเด็ดกินอย่างสำราญใจ!
แต่ไฉนไอ้สามีตัวดีที่เคยประกาศตัดขาด ถึงได้หอบฎีกามาขอนอนเตียงไม้ไผ่ หันมาทำตัวเป็นลูกแมวเชื่องๆ คอยพรวนดินให้ข้าซะงั้น? ท่านอ๋อง... พระองค์กินยาผิดตำราหรือไรเพคะ?!"
แม่ปลาทอง

"ละเอียดรอบคอบกับผีเจ้าน่ะสิ! นี่ยังไม่นับเรื่องเวลานอนนะ!" ชิงหลานลุกขึ้นนั่งกอดอกทำตาโต "เจ้าจำได้ไหมเสี่ยวเถา? คืนแรกที่ร่วมห้องกัน หมอนั่นสั่งให้ข้านอนตัวตรงแน่ว ห้ามพลิกซ้ายพลิกขวา ห้ามกรน ห้ามหายใจแรง! ข้านี่เกร็งจนตะคริวกินขาไปทั้งคืน พอรุ่งเช้าข้าเผลอเอาจักแร้ไปเกยหน้าอกเขาหน่อยเดียว หมอนั่นสะดุ้งตื่นขึ้นมาเทศนาข้าเรื่องกิริยาในยามหลับยาวสามชั่วยาม! บ้าบอที่สุด! คนเรานอนหลับนะไม่ใช่จัดฉากวาดรูป!"
เสี่ยวเถาฟังแล้วได้แต่เอามือปิดปากขำ "คุณหนูอัดอั้นตันใจมานานสินะเจ้าคะ"
"นานมาก! สามปีเต็มๆ ที่ข้าต้องตื่นแต่เช้าตรู่มานั่งแต่งหน้าปักปิ่นหนักๆ เพื่อไปนั่งรอเขาทานข้าวเช้า แล้วก็ต้องมาฟังเขาบ่นเรื่องราชการบ้าง เรื่องระเบียบวังหลังบ้าง สรุปคือเขาไม่ได้อยากได้เมียหรอกเสี่ยวเถา เขาอยากได้ ‘หุ่นเชิดข้ารับใช้’ มากกว่า!"
ชิงหลานทิ้งตัวลงนอนต่อ "แต่ตอนนี้... หึหึหึ ข้าหลุดพ้นแล้ว! ใครอยากได้ชายาแบบหุ่นเชิดก็เชิญยายอนุเม่ยเอ๋อร์ไปปรนนิบัติเถอะ ข้าขอตัวนอนตื่นเที่ยง ปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ที่ตำหนักเย็นนี้ชั่วกัลปาวสาน!"
ในขณะที่ชิงหลานกำลังนินทาอดีตสวามีอย่างออกรสออกชาติ...
ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของชินอ๋องหลงเยี่ยบัดนี้กำลังยืนแข็งทื่ออยู่ใต้หน้าต่างห้องนอนของนาง! นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความช็อก มือหนาที่จับขอบหน้าต่างไม้เก่าๆ สั่นระริกด้วยความโกรธระคนเสียหน้า
เขาแอบใช้ตัวเบาทะยานข้ามกำแพงมาเพื่อจะมาดูว่านางอยู่รูปร่างอย่างไรหลังจากโดนลงโทษ แต่สิ่งที่เขาได้รับฟังเต็มสองรูหูคือ... นางกำลังนินทาเขาว่าน่ารำคาญ! แถมยังตราหน้าว่าเขาเป็นตาแก่ขี้บ่นวัยทองอีกต่างหาก!
‘เซี่ยชิงหลาน! เจ้าสตรีใจกล้า! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาหาว่าข้าน่ารำคาญ!’ หลงเยี่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจจนกรามแทบหัก
ตลอดชีวิตของเขา มีแต่คนยกย่องสรรเสริญ ชื่นชมในความสุขุม รอบคอบ และพึ่งพาได้ของเขา สตรีทั่วทั้งแผ่นดินต่างปรารถนาจะนอนร่วมเตียงกับเขา แต่เมียแต่งของเขาคนนี้กลับบอกว่าการนอนกับเขาคือ ‘นรกที่เกร็งจนตะคริวกินขา’ และเรียกความละเอียดรอบคอบของเขาว่าเป็น ‘ความน่ารำคาญระดับสิบกะโหลก’!
"ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาขององครักษ์เงาโม่โฉ่วดังขึ้นข้างหู "ให้กระหม่อมเข้าไปลากตัวนางออกมาโบยสั่งสอนข้อหาหมิ่นเบื้องสูงไหมพ่ะย่ะค่ะ?"
"ไม่ต้อง!" หลงเยี่ยเค้นเสียงต่ำกระซิบตอบ แววตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง "โบยนางก็แปลว่าข้ายอมรับว่าสิ่งที่นางพูดเป็นความจริงน่ะสิ!"
"แล้วพระองค์จะทรงทำอย่างไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ?"
หลงเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกั้นอารมณ์โกรธพลางจ้องทะลุหน้าต่างเข้าไป เห็นร่างของชิงหลานกำลังนอนดิ้นไปมาบนเตียงหนานุ่มอย่างมีความสุขเด่นชัด ไม่มีแววตาของคนที่กำลังโศกเศร้าเลยแม้แต่น้อย
"นางบอกว่านางชอบนอนตื่นเที่ยงใช่ไหม? นางอยากอยู่ที่นี่ชั่วกัลปาวสานใช่ไหม? ดี!" มุมปากของหลงเยี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และเย็นชา "ข้าจะทำให้นางรู้ว่า การไม่มีข้าคอยสั่งสอน ชีวิตนางจะปั่นป่วนขนาดไหน! โม่โฉ่ว! พรุ่งนี้เช้าไปสั่งห้องเครื่อง... ห้ามส่งวัตถุดิบทำอาหารมาที่ตำหนักเย็นเด็ดขาด! แล้วสั่งให้หวังพ่อบ้านตัดเบี้ยหวัดรายเดือนของนางให้หมด! ดูสิว่าถ้าไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร นางจะยังนอนตื่นเที่ยงอย่างมีความสุขได้อีกไหม!"