ผมตั้งท้อง กับเพื่อนสนิท

ตอนเย็น



ทีมฟุตบอลนัดฉลองกันที่ร้านเหล้า ผมไม่อยากไปนัก แต่สุดท้ายก็ถูกลากมา

"ชน!"

"เพื่อไอ้แชมป์!" เสียงของไอ้ต้นตะโกนลั่น

"เพื่อโบนัส!" และตามด้วยเสียงของไอ้เบียร์

"มหาวิทยาลัยเราไม่มีโบนัสโว้ย!" เสียงหัวเราะดังไม่หยุด ไอ้ต้นกับไอ้เบียร์เล่นมุกกันจนโต๊ะแทบแตก ส่วนไอ้แชมป์นั่งข้างผม ความใกล้ชิดที่มากเกินไป ทำให้ผมต้องแอบขยับหนีหลายครั้ง

"มึงเป็นอะไร" ไอ้แชมป์ถาม

"ไม่ได้เป็น"

"หน้ามึงเหมือนคนอกหัก" มันว่า

"..." ประโยคนั้นทำเอาผมหัวเราะออกมา ถ้ามันรู้ว่าคนที่ทำให้ผมอกหักคือตัวมันเอง มันจะทำหน้ายังไงนะ แต่คถตามนั้นก็เป้นเพียงความคิด ที่ผมไม่อาจเอ่ยถามออกไปได้ โดยมีสายตาของไอ้ต้นคอยแอบมองอยู่



เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ทุกคนเริ่มเมา

ผมเองก็เริ่มมึนหัว เสียงเพลงดังจนแทบไม่ได้ยินอะไร ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วพบข้อความจากแม่

แม่ : ("เดือนหน้าคงส่งเงินให้ไม่ได้นะลูก") อ่านแล้ว

หัวใจผมกระตุกวูบ เมื่ออ่านข้อความซ้ำหลายรอบ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

น้ำ : ("เกิดอะไรขึ้นครับ") อ่านแล้ว

ไม่นานคำตอบก็ส่งกลับมา

แม่ : ("พ่อเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว") อ่านแล้ว

ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบลงในทันที มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่น พ่อป่วยมาหลายปีแล้ว ค่ารักษาพยาบาลก็มากขึ้นทุกเดือน ครอบครัวผมแทบไม่มีเงินเหลือ ผมทำงานพิเศษทุกอย่างที่หาได้ แต่ก็ยังไม่พอ

"ไอ้น้ำ เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงของไอ้แชมป์ดังขึ้น ผมรีบเก็บโทรศัพท์

"หือ"

"มึงร้องไห้ทำไม" มันถาม ผมแตะหน้าตัวเอง ถึงได้รู้ว่ามีน้ำตาไหลออกมา

"เปล่า"

"โกหก" ไอ้แชมป์มองผมนิ่ง สายตาของมันอ่อนโยนจนน่ากลัว เพราะมันทำให้ผมอยากพึ่งพา ความอ่อนโยนนั้นของมัน



อยากอ่อนแอ อยากบอกทุกอย่างออกไป

แต่ผม...ทำไม่ได้



"กูเหนื่อยว่ะ" ผมพูดเบาๆ ไอ้แชมป์เงียบไป ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวผม เหมือนที่เคยทำมาตั้งแต่เด็ก

"ถ้าเหนื่อยก็มีกู" ประโยคนั้นทำให้ผมยิ้มทั้งน้ำตา เพราะผมรู้ดี ว่าต่อให้มันอยู่ตรงนี้ ต่อให้มันดีกับผมแค่ไหน สุดท้ายแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นของผมอยู่ดี และผมก็ไม่รู้เลยว่า ค่ำคืนแห่งการฉลองครั้งนี้ กำลังจะเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวที่เปลี่ยนชีวิตเราสองคนไปตลอดกาล