ทุกชาติภพฉันจะจำเธอได้

‘ชิงหลัน... ข้าขอโทษ…ข้าขออธิษฐานไม่ว่าจะเกิดชาติใดขอให้ข้าจดจำเรื่องราวในชาตินี้ได้ ข้าจะชดใช้ให้เจ้าทุกชาติไป"น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแม้จะแผ่วเบา แต่ปณิธานกลับแน่วแน่เข้มข้นแววตาสว่างวาบ
ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยเลือดและรอยแผลขยับไปสัมผัสกับเนื้อหินของประตูเมืองเพื่อเป็นการอำลาครั้งสุดท้าย
ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสรอยสลักบนประตูเมือง พลันเกิดแสงสว่างวาบและระลอกคลื่นประหลาดหมุนวนรอบกาย บดบังทัศนียภาพของสายฝนและกองทัพเบื้องหลังจนมืดดับไป ร่างของหลงเทียนเฉินวูบดิ่งลงสู่อุโมงค์ขาวโพลนก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"เจ้าจำได้แล้วใช่ไหม…นั่นแหละทั้งหมดคือสิ่งที่เจ้าขอไว้"
เขาหันมองไปโดยรอบไม่พบสิ่งใดในแสงสีขาวนั้น "เจ้าเป็นใคร"
ทว่าเสียงของเขากลับดังวานไม่มีเสียงตอบกลับ
ด้วยความสับสนในสิ่งที่เผชิญ จึงเอ่ยออกไปอีกว่า "สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือ"เขาเอ่ยถามรอบสอง
"ไม่ใช่ ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดมาจดจำเรื่องราวของเจ้าหรอก"เสียงกังวานนั้นตอบชัดเจนดังไปรอบตัวเขา
"แล้วคือสิ่งใด"เขายังคงถามอย่างสงสัย
"ข้าคือจิตใต้สำนึกของเจ้า แม้จะผ่านไปกี่ภพชาติ แม้ความทรงจำถูกกดทับด้วยกาลเวลา แต่ข้าจะยังคงจำทุกอย่างได้…..และนี่คือสิ่งที่เจ้าอธิษฐานอย่างแรงกล้าไว้ จ้าจึงต้องพาเจ้ากลับมาทบทวน"
สิ้นเสียงทุกอย่างรอบตัวก็ค่อยวูบลง ก่อนเขาจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจรัวริน ท่ามกลางซากกำแพงโบราณ
เขาเซเล็กน้อยก่อนยกมือลูบไปมาตามเนื้อตัว แต่เสื้อผ้าแห้งสนิท เขาไม่ได้เปียกฝนแต่อย่างใด ก่อนยกมือขึ้นมาดูความเจ็บที่มือยังอยู่แต่กลับไม่ปรากฎบาดแผลใดๆเลย
ทว่าทุกความรู้สึกแจ่มชัด ความหนาวเย็นจากสายฝน ความเจ็บปวดยังวิ่งพล่านในอก "ชิงหลัน"เขาเอ่ยชื่อนั้นเบาๆหญิงสาวคนนั้นยังเด่นชัดในใจเขา มือยังสั่นเบาๆจนเขาต้องกำมือแน่น เขาหลับตาสะบัดหัวไปมาก่อนลืมตาอีกรอบ พยามยามทำความเข้าใจกับตัวเองว่าเวลานี้ที่ตรงยืนอยู่นี้คือที่ใดกันแน่

ตัวเลข 16:52 น. บนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือยังคงกะพริบเตือน... เจ็ดนาทีในโลกปัจจุบัน ทว่ามันกลับกลายเป็นหนึ่งชั่วชีวิตอันยาวนานและแสนสาหัสในส่วนลึกของความทรงจำ
เขาก้มมองตัวเองในชุดสถาปนิก แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ท่ามกลางซากปรักหักพังของโบราณสถานแห่งนั้น สถานอันเงียบสงบในมณฑลที่ห่างไกล พอมองไปรอบๆ... ที่นี่ก็ยังคงเหลือเค้าโครงของเมืองหลงจิงอยู่บ้าง และที่เด่นชัดที่สุดก็คือกำแพงเมืองโบราณตรงหน้าเขานี่เอง