ฮูหยินมือสอง

ในยุคสมัยที่อำนาจและเกียรติยศเป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างก็ใฝ่หา สวีรั่วหนานเคยเป็นเพียงภรรยาของบัณฑิตธรรมดา เปิดร้านผ้าเล็กๆ ใช้ชีวิตเรียบง่าย ในใจเต็มไปด้วยความหวังที่ว่า ตนจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับสามีอย่างมีความสุข
ทว่าทุกสิ่งพลันแตกสลาย...เมื่อเฉินเจ๋อหานสอบได้จอหงวน และได้รับโอกาสเกาะเกี่ยวผู้มีอำนาจ เขาไม่ลังเลที่จะทอดทิ้งนาง...ข่าวการสอบได้จอหงวนกลับมาพร้อมหนังสือหย่า
เพื่ออำนาจ เฉินเจ๋อหานยอมแต่งเข้าเป็นเขยของจวนโหวเพื่อ ไม่เพียงเท่านั้น เพื่อตัดรากถอนโคน ยังใช้อิทธิพลกลั่นแกล้งจนร้านปักผ้าต้องปิดตัวลง
หญิงสาวกำพร้าผู้ไร้ที่พึ่งพิง จำต้องหาหนทางเอาชีวิตรอด ทั้งที่ในท้องบัดนี้กำลังมีชีวิตเล็กๆ ถือกำเนิด
แต่ชะตากรรมก็หมุนเวียนผัดเปลี่ยน เมื่อนางได้ช่วยชีวิตพระชายาแห่งจวนชินอ๋องเอาไว้ และที่นั่น...สวีรั่วหนานก็ได้พบกับเซียวจื่อเหยียน คุณชายรองผู้เย็นชาและไม่เคยสนใจสตรีใดมาก่อน ทว่าชายหนุ่มกลับหลงรักนางตั้งแต่แรกพบ

*****************************************
ในขณะที่สวีรั่วหนานกำลังให้นมบุตรชายหวังชิงหว่าน อยู่ๆ ประตูก็พลันถูกเปิดออก...ชายหนุ่มรูปงามทว่าใบหน้าซีดเซียวคล้ายไม่โดนแสงแดดมานาน ผลักรถเข็นไม้เข้ามาภายในห้อง
ทั้งสองสบตากันชั่วขณะ...ราวกับทั้งโลกหยุดหมุน สวีรั่วหนานใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เพราะยามนี้นางกำลังเปิดอกให้นม หญิงสาวรีบปิดเสื้อผ้าของตนอย่างลนลาน
"ท่าน! เป็นใคร! เข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร" หญิงสาวถามด้วยเสียงอันสั่นเทา...ชายหนุ่มผู้นั้นรีบเบือนสายตาไปที่อื่น ใบหน้าไร้แววอารมณ์อื่นใด แต่ใบหูกลับแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่
"ข้าแค่แวะมาดูหลานชาย" เขาตอบเสียงเบาและเย็นชา
สวีรั่วหนานจำเขาไม่ได้ แต่เคยได้ยินเรื่องราวคุณชายรองของจวนชินอ๋องมาบ้าง...เขาถูกมือสังหารลอบทำร้ายระหว่างทำภาระกิจ ผ่านไปสองปีกระทั่งตอนนี้ก็ยังคงเดินไม่ได้...ข้ารับใช้เล่าว่า หลังจากขาทั้งสองถูกพิษ เขาก็ไม่สุงสิงกับใคร เก็บตัวอยู่แต่เพียงในเรือนของตน แม้แต่บิดามารดาก็เข้าหาได้ยาก
"ทะ!...ท่านคือคุณชายรอง" สวีรั่วหนานเอ่ยถามตะกุกตะกัก
"อืม.." ชายหนุ่มตอบรับเสียงเบา
แผ่นหลังหญิงสาวตั้งตรง กายของนางแข็งทื่อไปทันที ในใจกลัวว่าตนจะล่วงเกินบรรพบุรุษหนุ่มเข้าให้
ร่างบางเหลือบมองชายหนุ่มเป็นระยะ รอว่าคนผู้นี้จะออกไปเมื่อใด...ทว่าเขากลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตายามนี้มองไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของนาง ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นเดิม
บรรยากาศภายในห้องเงียบงัน ทั้งสองไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจของเด็กน้อยเท่านั้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ
สวีรั่วหนานรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก...นางไม่รู้ว่าตนควรจะพูดอะไรกับชายหนุ่มผู้นี้ หรือนางควรไล่เขาออกไป..กระทั่งเสียงจากด้านนอกดังขึ้น สวีรั่วหนานรีบลนลานเข้าไปซ่อนด้านหลังฉากกั้น ความอึดอัดภายในห้องจึงคลายลง
ชายหนุ่มเหลือบมองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาว ร่างกายของเซียวจื่อเหยียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที มันช่างน่าแปลกประหลาดที่ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์เช่นเขา จะมีอารมณ์กับสตรีที่แต่งงานแล้ว