เพื่อนครับ รับรักหน่อย

ลลินกับภีมเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง

เธอเล่นคีย์บอร์ด เขาเล่นกีตาร์ และเพลงแรกของวงก็เริ่มจากทำนองที่ทั้งคู่ช่วยกันเขียนในคืนที่ห้องชมรมไม่มีใครเหลือ

ลลินเคยคิดว่าการรู้ใจกันมากพอ คือรูปแบบของความรักที่ปลอดภัยที่สุด

จนพลอยพริม นักร้องเสียงใสที่ทุกคนเอ็นดู เข้ามาในวงพร้อมคำพูดหวาน ๆ และค่อย ๆ ผลักลลินให้ถอยไปอยู่หลังชื่อของคนอื่น

ภีมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ เขาแค่เคยชินกับการที่ลลินจัดการทุกอย่างให้ เคยชินกับการปล่อยให้เธอรอ และเคยชินกับการคิดว่า ถ้าเธอไม่พูดอะไร แปลว่าเธอไม่เป็นไร

แต่คนที่เงียบ ไม่ได้แปลว่าไม่มีเสียง

เมื่อเพลงที่ลลินเขียนกำลังจะกลายเป็นของวงโดยไม่มีชื่อเธออยู่บนนั้น เธอจึงเริ่มเลือกตัวเองทีละเรื่อง ทั้งการปฏิเสธ การส่งเพลงประกวดในชื่อของตัวเอง และการยอมรับว่าความรักไม่ควรทำให้ใครต้องหายไปจากชีวิตตัวเอง

ส่วนภีมต้องเรียนรู้ว่า หากอยากกลับไปยืนข้างเธออีกครั้ง เขาไม่อาจชนะด้วยคำขอโทษหรือความหึงหวง แต่ต้องพิสูจน์ด้วยการฟัง ให้เครดิต และเคารพทุกจังหวะที่เธอเลือกเอง

เมื่อความเป็นเพื่อนไม่อาจซ่อนความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป ภีมจึงเหลือเพียงคำถามเดียวที่อยากให้ลลินได้ยิน

"เพื่อนครับ...รับรักหน่อยได้ไหม"