ชายผู้นี้คือสามี(รับจ้าง)ของข้า

กลิ่นกำยานราคาแพงระยับอบอวลอยู่ภายในห้องรับรองลับของเหลาอาหารชื่อดังกลางเมืองหลวง เสียงฝนตกกระทบหลังคาด้านนอกส่งให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึม ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับตึงเครียดเสียจนแทบจะควบแน่นเป็นก้อนน้ำแข็ง

กงจื่อหลาน ซื่อจื่อแห่งจวนตระกูลกง ตระกูลเก่าของอดีตฮองเฮา บิดาของเขาเป็นน้องชายต่างมารดาของฮองเฮาองค์ก่อน ตระกูลกงที่เคยรุ่งเรือง... แต่หลังจากที่บิดาของเขาจากไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว จวนตระกูลกงก็เละเทะ

เขานั่งหลังตรงตระหง่าน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักเสลาจากหยกเย็นทว่าคิ้วเข้มกลับขมวดมัด ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยกระแสความกดดันที่แผ่ออกมาอย่างปิดไม่มิด

เขากำลังถูก ‘บีบ’ จนตรอก...

กองทัพที่ชายแดนขาดแคลนเสบียงและเบี้ยหวัด ทหารหลายหมื่นนายกำลังอดอยาก แต่ราชสำนักกลับล่าช้าเพราะพายุการเมือง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรือนรองและบรรดาอาสะใภ้ในจวนตระกูลกงยังร่วมมือกันยักยอกเงินคลังจนเกลี้ยงในช่วงที่เขาอยู่ชายแดน แล้วยังกล้าบีบคั้นให้เขาสละตำแหน่งซื่อจื่อเพื่อแลกกับเงินกู้จากตระกูลขุนนางอื่น

ในตอนที่มืดแปดด้าน สตรีเบื้องหน้าก็ส่งจดหมายลับนัดพบเขาที่นี่

กู่หว่านเอ๋อร์ คุณหนูใหญ่ตระกูลกู่ บุตรสาวเพียงคนเดียวของคหบดีอันดับหนึ่งแห่งแคว้น นางนั่งจิบชาชั้นเลิศอย่างสุนทรีย์ ท่าทีกระจ่างใสราวกับจันทร์เพ็ญ ชุดกระโปรงผ้าไหมหรูหราสีขาวบริสุทธิ์ขับเน้นให้ใบหน้างดงามหมดจดนั้นดูสูงส่งไม่ต่างจากคุณหนูในหอการค้า ทว่าแววตาของนางกลับนิ่งสงบและเต็มไปด้วยประกายแห่งการคำนวณ

"คุณหนูกู่ เจ้านัดข้ามาที่นี่เพื่อจะบอกว่า ตระกูลกู่ยอมปล่อยเงินกู้ให้กองทัพของข้าแล้วใช่หรือไม่" น้ำเสียงของกงจื่อหลานทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจ

หว่านเอ๋อร์วางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มงดงามประดับบนริมฝีปากอิ่ม "ท่านซื่อจื่อเข้าใจผิดแล้ว เงินที่ท่านต้องการน่ะ ตระกูลกู่มีให้... แต่มิใช่ในฐานะเงินกู้"

"หมายความว่าอย่างไร"

"ท่านพ่อของข้าเพิ่งสิ้นไปไม่ถึงเดือน พวกอาสามและญาติสายรองของตระกูลกู่ต่างจ้องจะรุมทึ้งสมบัติ บังคับให้ข้าแต่งงานกับบุตรชายเสเพลของพวกเขาเพื่อยึดอำนาจการค้า ส่วนท่าน..." หว่านเอ๋อร์เว้นจังหวะ ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบของบุรุษตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "...จวนกงของท่านงดงามตระการตา ทว่าภายในกลับกลวงโบ๋ หนี้สินล้นพ้นคลัง ซ้ำร้ายบรรดาญาติสายรองยังคอยสูบเลือดสูบเนื้อจนท่านแทบไม่มีเงินจ่ายเบี้ยหวัดทหาร"

กงจื่อหลานกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน "เจ้ากล้าดียังไงมาสืบเรื่องในจวนของข้า!"

"ในโลกของพ่อค้า เงินซื้อได้ทุกอย่างรวมถึงความลับเจ้าค่ะท่านซื่อจื่อ" หว่านเอ๋อร์ไม่สะทกสะท้าน นางยื่นมือไปเปิดกล่องไม้จันทน์หอมบนโต๊ะ เผยให้เห็นตั๋วเงินปึกใหญ่ที่มูลค่ารวมกันสามารถซื้อเมืองเล็กๆ ได้ทั้งเมือง พร้อมกับกระดาษสัญญาฉบับหนึ่ง

"นี่คือสัญญาร่วมทุน... ไม่สิ สัญญาแต่งงานบังหน้า" หว่านเอ๋อร์ผลักมันไปตรงหน้าเขา "ข้อเสนอของข้าคือ ข้าจะแต่งเข้าจวนกงในฐานะฮูหยินซื่อจื่อ สินเดิมของข้าจะล้างหนี้ทั้งหมดให้จวนท่าน และข้าจะสนับสนุนเงินทุนให้กองทัพของท่านอย่างไม่มีอั้น จนกว่าท่านจะขึ้นสู่จุดสูงสุด"

กงจื่อหลานมองตั๋วเงินสลับกับใบหน้าของสตรีใจกล้า "แล้วสิ่งที่คุณหนูใหญ่ตระกูลกู่ต้องการตอบแทนล่ะคืออะไร ตระกูลพ่อค้าอย่างพวกเจ้าไม่ทำอะไรที่ขาดทุนอยู่แล้ว"

หว่านเอ๋อร์ยกยิ้ม มุมปากฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดขาด

"ข้อแรก ต้องการตำแหน่งฮูหยินซื่อจื่อเพื่อเป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้พวกญาติชั่วของข้ามาแตะต้องสมบัติได้อีก และข้อสอง..." นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น "...ข้าต้องการอำนาจเด็ดขาดในการจัดการคนในจวนของท่านทั้งหมด อำนาจสิทธิ์ขาดในการคุมบัญชี คุมบ่าวไพร่ ใครกล้าลองดี ข้ามีสิทธิ์ไล่ออกหรือลงทัณฑ์โดยที่ท่านห้ามแทรกแซง สัญญาฉบับนี้มีกำหนดเวลาสามปี เมื่อทุกอย่างลงตัว เราจะหย่าขาดจากกันโดยดี"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงสายฝนภายนอกที่ยังคงกระหน่ำ กงจื่อหลานจ้องมองดรุณีน้อยตรงหน้าอย่างพิจารณา นางช่างกล้าหาญ บ้าบิ่น และเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมการค้า ทว่าแววตาคู่ต่อนั้นกลับซื่อตรงและไร้ซึ่งความริษยาอย่างที่เขาเคยเจอจากสตรีในเมืองหลวง

หากเขาปฏิเสธ จวนกงคงล่มสลาย กองทัพคงระส่ำระสาย หากเขาตอบรับ เขาจะได้อู่ข้าวอู่น้ำ...และอาวุธลับ ที่จะมาล้างบางพวกหนอนบ่อนไส้ในบ้านตัวเอง

กงจื่อหลานหยิบพู่กันขึ้นมาจรดน้ำหมึก แววตาคมกริบฉายประกายลึกล้ำ "เจ้าแน่ใจนะว่าหากก้าวเท้าเข้าจวนกงแล้ว จะไม่เสียใจภายหลัง คนพวกนั้นร้ายกาจกว่าที่เจ้าคิด"

หว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ เสียงใสกระจ่างราวกับกระดิ่งลม "ท่านซื่อจื่อโปรดวางใจ... ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินและสมองของข้าจัดการไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

พู่กันตวัดลงนามบนกระดาษสัญญาอย่างรวดเร็ว สัญญาจ้างสามีและแผนการล้างบางคนชั่วทั้งสองจวน... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!