สามีข้าผู้นั้น ข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว

ชาติก่อนข้ารักเขาสุดหัวใจ ทว่าบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี กลับมิเคยไยดีในตัวข้าเลย เมื่อได้โอกาสย้อนกลับมาอีกครั้ง ข้าจึงยกเขาให้สตรีอื่นไปเสีย

เรื่องย่อ...

หลังจากหลับไปนานเพราะความอ่อนเพลีย ฉางเยว่ก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น นางค่อย ๆ ขยับลุกเมื่อเห็นว่าบรรยากาศและภาพรวมโดยรอบนั้นดูต่างออกไปจากเดิม ทว่าเมื่อหันไปทางซ้ายของห้องนางก็ต้องผงะ เบิกดวงตากว้างขึ้นราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตาเห็น

"หลี่ซือหยาง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" นางเอ่ยพลางขยับลุกลงจากเตียงมายืนกลางห้อง จ้องมองผู้ที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยใจที่เต้นรัว ไม่ต่างไปจากครั้งที่นางได้พบหน้าเขาเป็นคราแรก

"หิวหรือไม่ ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ทันได้กินอะไร" หลี่เป่ยโหวเอ่ยกับนางก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนอยู่มุมห้อง "ไปเตรียมอาหารมาให้... ฮูหยิน ดูที่เหมาะกับคนตั้งครรภ์เข้าใจหรือไม่"

ฉางเยว่ได้ยินคำสั่งที่เขาเอื้อนเอ่ยกับสาวใช้ นางก็ได้แต่ยืนนิ่งงัน แต่เมื่อเห็นเขายื่นมือมาหมายจะประคองนางก็เบี่ยงตัวหนี "อย่ามาแตะข้า เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรท่าน ท่านโหวอย่าได้ใส่ใจ"

"หึ! ไม่ใช่บุตรข้า เช่นนั้นเจ้าจะบอกว่าเด็กในครรภ์เป็นบุตรของซือหม่าเซิ่งเทียนกระนั้นหรือ" ซือหยางสาวเท้าเข้ามาใกล้นาง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกว่า "ฉางเยว่ เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าส่งคนตามเจ้ามาตลอด หากเจ้ากับคนผู้นั้นเกินเลยกันจริง เหตุใดเขาต้องออกจากเรือนไปพักอยู่ที่จวนสกุลซือหม่าด้วยเล่า" ซือหยางเอ่ยหยันอดีตภรรยาตน ที่คิดจะใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อให้เขาถอยห่าง

"ท่านมันไร้ยางอาย ต่อให้ข้าตั้งครรภ์บุตรท่านจริงท่านก็ไม่มีสิทธิ์ เราได้หย่าขาดจากกันแล้ว บุตรคนนี้เป็นของข้าผู้เดียว" ฉางเยว่แผดเสียงลั่น พลางตั้งท่าจะเดินตรงไปที่ประตู

ทว่าแขนแกร่งกลับกอดรัดร่างของนางไว้ นำพาให้ร่างเล็กต้องพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนเขา ทว่าเรี่ยวแรงที่มีมันช่างน้อยนิดนัก ยิ่งดิ้นนางก็ยิ่งขยับเข้าไปหาอ้อมกอดคนผู้นี้

"ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!" ฉางเยว่ยังคงแผดเสียงใส่เขา กระทั่งร่างกายที่อ่อนเพลียเพราะอาการของคนท้องเล่นงาน ทำให้นางหมดสติคาอ้อมกอดเขาไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ฉางเยว่ความรักที่เจ้าเคยมีให้ข้า มันเลือนหายไปหมดแล้วหรือ อ้อมแขนของข้าคือสิ่งที่เจ้าต้องการที่สุดมิใช่หรือ" คำถามที่แฝงถ้อยคำตัดพ้อเปล่งออกมา พร้อมกันนั้นเขาก็ยื่นมือมาสัมผัสแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่อ ทว่ามันมิได้เกิดเพราะความเขินอายแต่อย่างใด....