Forget me not แรกรักของเคนาย

รอยยิ้มหวานพานให้

หัวใจพบ...

เหมือนใจจบหยุดแล้ว

มิหวั่นไหว...

เพียงเศษเสี้ยว

เกี้ยวผ่านนานเท่าไร

โอ้หัวใจไยเล่า

...เจ้าไม่ลืม...

ในระหว่างการเดินทาง ฉันหยิบสมุดบันทึกคู่ใจขึ้นมาจรดปลายปากกาบอกเล่าเรื่องราวในครั้งหนึ่ง เกี่ยวกับคนคนนั้นที่ฉันไม่เคยลืม คนที่มีรอยยิ้มให้ตกหลุมรัก คนที่เดินสวนกันโดยไม่ได้ทายทัก แต่รู้สึกขอบคุณ ที่ผ่านมาให้เห็น...แม้จะเป็นเพียง...เศษเสี้ยวลมหายใจที่วูบผ่าน

‘ใช่ฉันเองพี่สาว ม.ปลาย ที่หลงรักผู้ชาย ม.ต้น’

"ตกหลุมรัก" ต้องเรียกแบบนั้น เสียดาย...มันน่าเสียดาย...หลุมรักที่ตกลงไป มีพื้นที่พอให้ฉันตกได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หรือเรียกอีกอย่างว่าแอบรัก...รักข้างเดียว...

ตอนนี้เวลา 08.08 นาที

เปิดเทอม วันแรกประตูทางเข้าโรงเรียนใหม่ กับ ม.ปลายปีแรกองศาที่ 9 นาฬิกา

"พี่ครับ!...พี่ ๆ ...พวงกุญแจหล่น" เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังและใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่กูก็ไม่สามารถหยุดฝีเท้า ที่กำลังวิ่งเอาเป็นเอาตายนี้ลงได้ เพราะเป้าหมายคือต้องผ่านเข้าไป ในประตูบานนั้นก่อนที่ลุงยามจะปิดลง ถ้าหันกลับไปมอง ต้องทำให้เสียเวลาไปอย่างน้อยก็ 5 วินาที

การหันกลับ จึงไม่ได้อยู่ในห้วงความคิดเวลานั้น ประตูค่อย ๆ เลื่อนเข้าหากันช้า ๆ ตามจังหวะก้าวขาของลุงยาม เพียงแค่ 5 ก้าวของลุงยามประตูจะปิดสนิท แต่มันเหลือเพียง 3 ก้าวของกูที่จะผ่านเข้าไปได้อย่างหวุดหวิด ใช่สถานการณ์การณ์ไม่เป็นตามที่คิด

"จุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง’

"นี่ครับของพี่ ผมเห็นมันหล่นลงจากกระเป๋าพี่"

‘กูยังไม่ทันพูดอะไร พวงกุญแจก็ถูกวางบนมือกูเรียบร้อยแล้ว’

"ระวังหน่อยนะครับ"

อีกแค่ก้าวเดียวแท้ ๆ กูดันแช่มันไว้กับห้วงเวลาประหลาดนี้ ก้าวสุดท้ายของกู...หยุดอยู่กับรอยยิ้มของใครก็ไม่รู้...เขาวางพวงกุญแจคืนใส่มือให้ ก่อนจะกระชากเอาหัวใจของกูติดมือเขาไปด้วย

วิ่งแซงหน้าไปแล้วยังไม่พอ มีการหันกลับมายิ้มโลกละลายให้กูอีก คงไม่ใช่แค่เวลาแล้วสินะ ที่หยุดหมุน โลกทั้งใบก็คงจะหยุดหมุนไปด้วยเช่นกัน ตาย!...ตาย!... ตาย!...กูตาย...ทำไมมันเกิดขึ้นได้ง่ายดายเช่นนี้นะ "ความรัก"

หนึ่งดาวในพันล้านดวง

เธอคือหนึ่งเดียวล้ำค่า

เพียงแค่ได้สบตา

ก็รู้ว่าต้องใช่เธอ

ใช่แบบนั้นเลย...บทเพลงนี้มันตรงกับกูมาก..