Forget me not แรกรักของเคนาย

รอยยิ้มหวานพานให้
หัวใจพบ...
เหมือนใจจบหยุดแล้ว
มิหวั่นไหว...
เพียงเศษเสี้ยว
เกี้ยวผ่านนานเท่าไร
โอ้หัวใจไยเล่า
...เจ้าไม่ลืม...

ในระหว่างการเดินทาง ฉันหยิบสมุดบันทึกคู่ใจขึ้นมาจรดปลายปากกาบอกเล่าเรื่องราวในครั้งหนึ่ง ที่ไม่เคยลืมและยังตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ คือคนมี่มีรอยยิ้มให้ตกหลุมรัก คนที่เดินสวนกันโดยไม่ได้ทายทัก แต่รู้สึกขอบคุณที่ผ่านมาให้เห็น
‘ใช่ฉันเองพี่สาว ม.ปลาย ที่ตกหลุมรักผู้ชาย ม.ต้น’
"ตกหลุมรัก" ต้องเรียกแบบนั้นหลุมที่ตกลงมานี่ คำนวณพื้นที่ดูแล้วมันพอสำหรับคนสองคน อยู่คนเดียวมันก็จะเหงาไปถ้ามีเธอคนนั้นลงมาอยู่ด้วยคงจะดี เอาแบบนี้แล้วกันสร้างหลุมพรางซะหน่อยเผื่อคนที่คอยจะได้ตกลงมา

ตอนนี้เวลา 08.08 นาที

เปิดเทอมวันแรกประตูทางเข้า โรงเรียนใหม่กับ มอปลาย ปีแรก องศาที่ 9 นาฬิกา
"พี่ครับ พี่ ๆ พวงกุญแจหล่น"
เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังและใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่กูก็ไม่สามารถหยุดฝีเท้า ที่กำลังวิ่งเอาเป็นเอาตายนี้ลงได้ เพราะเป้าหมายคือต้องผ่านเข้าไป ในประตูบานนั้นก่อนที่ลุงยาม จะปิดลง ถ้าหันกลับไปมองต้องทำให้เสียเวลาไปอย่างน้อยก็ 5 วินาที
การหันกลับจึงไม่ได้อยู่ในห้วงความคิดเวลานั้น ประตูค่อย ๆ เลื่อนเข้าหากันช้า ๆ ตามจังหวะก้าวขาของลุงยาม เพียงแค่ 5 ก้าวของลุงยามประตูจะปิดสนิท แต่มันเหลือเพียงสามก้าวของกูที่จะผ่านเข้าไปได้อย่างหวุดหวิด ใช่สถานการณ์การณ์ไม่เป็นตามที่คิด ‘จุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง’
"นี่ครับของพี่ ผมเห็นมันหล่นลงจากกระเป๋าพี่"
‘กูยังไม่ทันพูดอะไร พวงกุญแจก็วางบนมือเรียบร้อยแล้ว’
"ระวังหน่อยนะครับ"
อีกแค่ก้าวเดียวแท้ ๆ กูดันแช่มันไว้กับห้วงเวลาประหลาดนี้ ก้าวสุดท้ายของกู...หยุดอยู่กับรอยยิ้มของใครก็ไม่รู้เขาวางพวงกุญแจคืนใส่มือให้ไม่พอ กระชากเอาหัวใจของกูติดมือไปด้วย
วิ่งแซงหน้าไปแล้วยังไม่พอ มีการหันกลับมายิ้มโลกละลายให้อีกคงไม่ใช่แค่เวลาแล้วสินะที่หยุดหมุน โลกทั้งใบก็คงจะหยุดหมุนไปด้วย ตาย!...ตาย!... ตาย!...กูตาย...ทำไมมันเกิดขึ้นได้ง่ายดายเช่นนี้นะ "ความรัก"
‘จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ ที่ผ่านเข้ามาให้เรา ตกหลุมรัก เพียงแค่ แรกพบสบตา เช่นนี้’ ฟลาวเวอร์ เธอมองตามแผ่นหลังของหนุ่มน้อยคนนั้นด้วยหัวใจที่สั่นระรัว