โอกาสครั้งใหม่จะไม่รักคนเลว

"ตาย ๆ ไปซะอีตัวซวย!" ภัทรตะโกนลั่นพร้อมกับเหวี่ยงแจกันหินลงบนศีรษะของมินตราอย่างสุดแรง

ปึก!

เสียงวัตถุหนักกระทบเข้ากับศีรษะของมินตราอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่โสตประสาทของเธอ ร่างบางล้มคว่ำลงไปบนพรม เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผล ไหลนองกับพื้นพรม ภาพตรงหน้าของมินตราเริ่มกลายเป็นสีแดงสลับดำ เสียงฟ้าร้องและเสียงหัวเราะอย่างสะใจของริสาค่อย ๆ ห่างไกลออกไป

เธอยังคงรู้สึกถึงแรงกระแทกซ้ำ ๆ ที่แผ่นหลังและลำตัว ภัทรยังคงลงมือทุบตีร่างที่แน่นิ่งของเธออย่างบ้าคลั่งเพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ริสายืนกอดอกมองภาพความตายตรงหน้าด้วยความสาแก่ใจ

สายตาที่พร่าเลือนของมินตราจับจ้องไปที่ประตูห้อง... เธออยากจะก้าวเดินลงไปหาลูก อยากจะกอดมินนี่เป็นครั้งสุดท้าย อยากจะพาลูกหนีไปจากที่นี้ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง ลมหายใจเริ่มติดขัดและขาดห้วง หัวใจที่บอบช้ำเต้นช้าลงเรื่อย ๆ จนแทบจะหยุดนิ่ง

เนิ่นนาน เธอรู้สึกว่ามันเนิ่นนานเหลือเกินที่จมอยู่ในความมือดนี้ ทั้งตัวเธอชาหนึบราวกับไม่มีความรู้สึก

ถ้าชาติหน้ามีจริง... ถ้าโอกาสที่สองมีอยู่จริง...

ฉันขอสาบาน...ว่าฉันจะลากพวกแกทุกตัวลงนรกขุมที่ลึกที่สุด... ให้สาสมกับที่พวกแกทำกับฉัน

ความแค้นอันแรงกล้าและกระแสความห่วงใยในตัวลูกสาวกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตาสุดท้ายที่ไหลผ่านหางตา ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของเธอถูกพรากไปพร้อมกับค่ำคืนอันหนาวเหน็บและเสียงฝนที่ยังคงเทกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

เฮือก!

มินตราสะดุ้งเฮือก หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนอย่างรวดเร็วราวกับถูกดึงขึ้นมาจากห้วงน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรง อัตราการเต้นของหัวใจรัวเร็ว เสียงหอบหายใจดังก้องห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ เหงื่อไหลท่วมใบหน้าและแผ่นหลังจนชุดนอนเปียกชุ่มแนบไปกับผิว

"นี่มันอะไรกัน... ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

มินตราชาไปทั้งตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทฤษฎีปาฏิหาริย์หรือเรื่องเหนือธรรมชาติเกี่ยวกับการย้อนเวลาที่เธอเคยอ่านผ่านตาในหนังสือนิยายเพ้อฝันแล่นเข้ามาในสมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เธอยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามโครงหน้าของตนเอง พยายามสัมผัสความอุ่นของผิวหนัง สัมผัสสันกราม และหยิกเนื้อแก้มของตัวเองอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บหนึบ มันคือความจริง... เธอยังไม่ตาย และเธอกำลังอยู่ในร่างของตัวเองในอดีต

. "ฉันย้อนเวลากลับมา... โอกาสที่สองมีอยู่จริง..."

‘ภัทร... ริสา... ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันอีกครั้ง...ชาตินี้ พวกแกจะต้องไม่มีความสุข และฉันจะไม่ยอมเป็นมินตราคนโง่คนเดิมที่ยอมให้พวกแกโขกสับและสูบเลือดสูบเนื้อจนตายอย่างน่าสมเพชอีกเป็นครั้งที่สอง’

เมื่อคิดได้ดังนั้น มินตราก็ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างระหงยืนตรงอย่างสง่างาม กำแพงน้ำแข็งในใจถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนาเพื่อปิดตายความอ่อนแอ เธอก้าวเข้าไปในห้องน้ำแคบ ๆ เปิดก๊อกน้ำแล้ววิดน้ำเย็นจัดสาดรดใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อปลุกสติสัมปชัญญะและความทรงจำจากชาติก่อนให้แจ่มชัดขึ้น

"เกมกระดานนี้เริ่มแล้วริสา... พี่ภัทร... ฉันจะลากพวกแกทุกตัวลงนรกขุมที่ลึกที่สุดด้วยน้ำมือของฉันเอง"