ขอโทษได้ไหมคะคุณสามีมาเฟีย

เข็มสั้นของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังชี้บอกเวลาเกือบจะสองทุ่มตรง บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟระย้าที่ส่องสว่าง ทว่าความเงียบนั้นกลับสวนทางกับหัวใจของน้ำนิ่งที่กำลังเต้นกระวนกระวาย ร่างสูงโปร่งนั่งไม่ติดเบาะโซฟา น้ำนิ่งผุดลุกผุดนั่ง ชะเง้อคอมองออกไปทางประตูบานใหญ่หน้าบ้านมาหลายชั่วโมง

ความน้อยใจจากเรื่องที่ถูกทิ้งให้นั่งกินข้าวคนเดียวที่ร้านอาหาร ถูกความห่วงใยเข้ามาแทนที่จนหมดสิ้น ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาก็ยิ่งร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุม

กระทั่งเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหูดังแว่วเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของตัวบ้าน น้ำนิ่งรีบสาวเท้าก้าวยาว ๆ ตรงดิ่งไปยังประตูทันที

บานประตูไม้สักถูกผลักออก พร้อมกับร่างระหงของวาดฝันที่เดินก้าวเข้ามา หญิงสาวมีสีหน้าอิดโรย ท่าทางเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ฝันไปไหนมาคะ ทำไมถึงกลับบ้านมืดค่ำขนาดนี้ นี่มันก็จะสองทุ่มแล้วนะคะ พี่กำลังท้องกำลังไส้อยู่ ทำไมถึงไม่ดูแลตัวเองบ้างเลย”

แทนที่จะได้รับคำอธิบายดี ๆ หรือคำพูดที่ทำให้สามีหายเป็นห่วง คนที่เพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ กลับถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างหมดความอดทน วาดฝันตวัดสายตาขุ่นขวางจ้องหน้าสามีเด็กด้วยความหงุดหงิด

“ฉันไปทำงานนะน้ำนิ่ง ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น” หญิงสาวตวาดเสียงแข็ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

“แล้วมันเรื่องอะไรของเธอฮะ ทำไมเธอต้องมาซักไซ้ถามเอาตอนที่ฉันเพิ่งกลับบ้านมาเหนื่อย ๆ ด้วย“

คนถูกตวาดชะงักไปเล็กน้อย น้ำนิ่งพยายามปรับระดับเสียงให้เบาลงเพื่อทำให้ภรรยาหายหงุดหงิด

“ที่น้ำถาม เพราะน้ำเป็นห่วง พี่ฝันกำลังท้องอยู่นะคะ”

“ฉันท้องนะ ฉันไม่ได้ป่วย ไม่ต้องเวอร์นักหรอก”

“อย่าโมโหสิคะ มันไม่มีต่อลูกของเรานะคะ”

“ที่ฉันโมโหก็เพราะเธอ นี่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไงน้ำนิ่ง?”

“น้ำแค่รู้สึกว่า เราสองคนมีระยะห่างเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าน้ำทำอะไรให้พี่ฝันไม่พอใจ หรือถ้าน้ำทำอะไรผิดไป พี่ฝันก็บอกน้ำนะคะ น้ำจะปรับปรุงตัว”

ทว่าความเปราะบางและคำขอร้องอย่างจริงใจนั้น กลับไม่สามารถเจาะทะลุจิตใจของคนฟังได้เลยแม้แต่น้อย วาดฝันพรั่งพรูวาจาเชือดเฉือนที่กรีดลึกลงไปกลางใจของคนฟังอีกครั้ง

“ก็สิ่งที่เธอทำอยู่เนี่ยแหละ มันทำให้ฉันไม่มีความสุข ฉันกลับมาเหนื่อย ๆ เธอก็มาดักรอหน้าประตู มาซักไซ้ให้ฉันรำคาญ มาจี้ถามเรื่องไร้สาระ เธอกับฉันไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักนะน้ำนิ่ง เธอไม่ใช่ความสุขของฉัน การที่ฉันกลับบ้านมาแล้วต้องมาเจอหน้าเธออีก ฉันก็เป็นทุกข์แล้ว“

“...” น้ำนิ่งยืนนิ่งงันราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง

“จะให้ฉันพูดอะไรอีกฮะ งี่เง่า ว่างมากหรือไง ถึงได้ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้ฉันได้ทุกวัน“

สิ้นประโยคอันแสนโหดร้าย วาดฝันก็สะบัดหน้าพรืด เดินกระแทกส้นเท้าปึงปังหนีขึ้นบันไดไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันหลังกลับมามองเลยสักนิด ทิ้งให้สามีเด็กยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องโถง ปล่อยให้ความเงียบงันและความเจ็บปวดจากการเป็น ความทุกข์ของคนที่รัก กัดกินก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี