อุ้มรักปาฎิหาริย์รักไร่ชา

คำโปรย

"คุณไออุ่น..." เธอกระซิบ จงใจให้ริมฝีปากสัมผัสกับใบหูของเขาอย่างแผ่วเบา มือบางลูบไล้ไปตามแนวไหล่กว้างช้า ๆ

ร่างหนาสะดุ้งเฮือก เขาหันมาประจันหน้ากับเธอทันที
"จะทำอะไรของเธอ! ฉันบอกให้นอนไปก่อนไง"

"อ้าว... ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าอยากให้ฉันรีบท้องจะได้รีบแยกย้าย แล้วจะมัวรออะไรหรือว่า..." เธอแสร้งส่งแววท้าทายยั่วยวน ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "หรือว่าจริง ๆ แล้ว... คุณแค่เก่งแต่ปาก แต่พอเอาเข้าจริงกลับประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก เหมือนอย่างตอนนี้กันแน่"
"มิลิน!" ไออุ่นครามในลำคอ ใบหน้าคมเข้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "ฉันไม่ได้ประหม่า แต่ฉันแค่...แค่ไม่มีอารมณ์กับเธอ"

"เหรอ...แล้วนี่อะไร" พูดพลางชี้ไปที่เป้ากางเกงที่ถูกส่วนนั้นของเขาดันขึ้นสูง
ชายหนุ่มหน้าแดง รีบยกหมอนมาปิดทันที

"ปกติมันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วถึงฉันจะไม่มีอารมณ์ก็เถอะ" เขายังคงแถจนสีข้างถลอกปอกเปิกหมดแล้ว

"งั้นเหรอ แต่ลินเห็นคุณมือสั่นนะ" หญิงสาวเผลอหัวเราะออกมา พร้อมกับเลื่อนมือลงมาวางบนอกแกร่ง "หัวใจก็เต้นแรงขนาดนี้...ยังไม่มีอารมณ์อีกหรือคะ"

ไออุ่นตั้งตัวไม่ติดกับการรุกรานอย่างอาจหาญของหญิงสาวตรงหน้า เขาที่เคยเป็นผู้คุมเกมกลับถูกต้อนให้จนมุมเสียเอง
"ฮึ! สมกับเป็นผู้หญิงกร้านโลกจริง ๆ"

..............................................................................
หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต มิลินถูกยึดไร่ชาที่ครอบครัวดูแลมาทั้งชีวิตและผู้ชายที่ถือโฉนดอยู่ในมือก็คือไออุ่น ลูกชายเจ้าของที่ดินที่เชื่อคำใส่ร้ายว่าเธอเป็นผู้หญิงยั่วยวนและเห็นแก่เงิน ข้อเสนอของเขาเย็นชาและไร้ศักดิ์ศรี มีลูกกับเขา แล้วไร่ชาจะกลับมาเป็นของเธอ

ไออุ่นมองเธอด้วยสายตาดูถูก ราวกับเธอเป็นผู้หญิงง่าย ๆ ที่ยอมขึ้นเตียงเพื่อแลกเงิน
สุดท้ายมิลินเลยเลือกเล่นบทนั้นเสียเอง เมื่อเธอเป็นฝ่ายรุก ยั่ว ยอมให้เขาคิดว่าเจนจัดอย่างที่ถูกกล่าวหาแต่ทันทีที่เขาเอาจริง ผู้หญิงที่ทำตัวแรงเมื่อครู่กลับร้องไห้ออกมา เพราะมันเป็นครั้งแรกของเธอ
และนั่นคือวินาทีที่ไออุ่นเริ่มรู้ว่า ผู้หญิงที่เขาดูถูก กลับเป็นคนที่เขาไม่อาจขาดเธอได้ไปตลอดชีวิต