รักของนางมารร้าย

ของของเธอใครก็อย่าคิดมายุ่ง! เธอตามหึงตามหวงอาละวาดผู้หญิงทุกคนที่คิดจะมาแย่งเขาไปจากเธอ แม้ใครจะมองว่าเธอเป็นนางมารร้ายก็ไม่แคร์ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอยอมปล่อยมือไม่ใช่ไม่รัก แต่เพราะรักเหลือเกิน...


"ที่ผ่านมาคุณจะอาละวาด คุณจะร้ายแค่ไหน ผมก็รับได้ทุกอย่าง แต่ครั้งนี้มันมากเกินไปไอริน"
"ภีม" ไอลดารีบลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าไปหา แต่ภาวินถอยออกพร้อมยกมือขึ้นสองข้าง
"ผมเหนื่อยไอริน ผมทำดีที่สุดแล้วจริงๆ บางทีเรื่องของเรา… มันอาจไปต่อไม่ได้แล้ว" พูดจบภาวินก็เดินจากไป ประโยคนั้นไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดซ้ำลงมากลางหัวใจที่มีบาดแผลเหวอะหวะอยู่ก่อนหน้าให้มันสาหัสเจียนตาย