บุปผาอาภัพ หนี้รักบรรณาการ

หลินหว่านอินทรุดกายลงนั่งกับพื้นพรม ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยถูกฝังลึกอยู่ก้นบึ้งหัวใจปะทุขึ้นมาอีกครั้งราวกับภูเขาไฟระเบิด คำพูดอันไร้เยื่อใยของบิดาเปรียบเสมือนคมมีดแหลมที่กรีดซ้ำลงบนแผลเป็นเก่าที่ยังมิอาจหายสนิท
"ตัวซวย... ข้ามันเป็นตัวซวยจริงๆ หรือ..." นางพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ "ท่านอ๋องจะเชื่อเรื่องเหล่านี้หรือไม่ พระองค์เป็นถึงแม่ทัพคุมกำลังพลหมื่นแสน หากพระองค์รู้ว่าข้าเป็นตัวนำความโชคร้าย... พระองค์จะทอดทิ้งข้าไปหรือไม่"
ความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจจนหนาวเหน็บลึกขั้วกระดูก นางกลัวเหลือเกินว่าจะต้องสูญเสียความอบอุ่นและความสุขที่เพิ่งได้รับมา กลัวว่าจะต้องกลับไปเผชิญความมืดมิดอนธการดั่งเก่าก่อน ความรักของจ้าวเฉินเลี่ยอาจจะยิ่งใหญ่ท่วมฟ้า ทว่ามันจะยิ่งใหญ่เพียงพอที่จะต้านทานความเชื่อเรื่องโชคลางชะตาร้ายพรรค์นี้ได้จริงหรือ?