หวนคืนชาติภพสยบเก้าชั้นฟ้า

เสียงระฆังทองคำแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่เคยดังกังวานอย่างสงบ บัดนี้กลับถูกกลบด้วยเสียงอัสนีบาตและเสียงศาสตรากระทบกันจนแผ่นดินสะเทือน

​โม่เหยียน มหาเทพผู้ปกครองกองทัพสวรรค์และผู้พิทักษ์สามภพ ทรุดเข่าลงบนแท่นหยกขาว ร่างกายที่เคยสง่างามไร้ผู้ต้านทาน บัดนี้ชุ่มไปด้วยโลหิตสีทองเข้ม แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผล แต่เป็นความแตกสลายเมื่อมองสตรีตรงหน้า

ไป๋หลิง เทพธิดาแห่งเผ่าปักษาสวรรค์ ผู้เป็นทั้งคนรักและคนที่เขาไว้ใจที่สุด กำลังยืนถือกระบี่ ‘เหมันต์พิสุทธิ์’ ที่ปลายกระบี่ยังมีหยาดโลหิตของเขาหยดลงพื้น... ทีละหยด

​"เหตุใด..." น้ำเสียงของมหาเทพแหบพร่า "เจ้าเชื่อคำลวงของพวกมัน ว่าข้าคือผู้ทำลายเผ่าพันธุ์ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?"

​ไป๋หลิงมือสั่นระริก ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความแค้นและความเสียใจ "หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่ท่าน... โม่เหยียน ท่านฆ่าล้างครอบครัวข้าเพื่อแย่งชิงศิลาเบญจธาตุ ข้าขอยุติวาสนาระหว่างเราสองคนในวันนี้!"

​ด้านหลังของนาง เยี่ยหาน จอมมารผู้แฝงตัวในคราบเซียนผู้ทรงธรรมและสหายสนิทของโม่เหยียน ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะในเงามืด เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังการจัดฉากทั้งหมดเพื่อโค่นล้มมหาเทพและยึดครองบัลลังก์สวรรค์

​"ลาก่อน... สหายข้า" เยี่ยหานซัดฝ่ามือสยบวิญญาณเข้ากลางอกของโม่เหยียนทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้กล่าวกระไรต่อ

​เปรี้ยง!

​วิญญาณและตบะหมื่นปีของมหาเทพโม่เหยียนแตกสลายเป็นเศษเสี้ยว ล่องลอยหายไปในห้วงเหวแห่งความว่างเปล่า ชัยชนะตกเป็นของคนทรยศ ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของเทพธิดาผู้ถูกหลอกใช้

​พันปีผ่านไป... ทุกคนคิดว่านามของ ‘โม่เหยียน’ ได้กลายเป็นเพียงตำนานที่ถูกลบเลือน แต่ลิขิตฟ้ากลับเล่นตลก เมื่อเศษเสี้ยววิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุด ดันจุติลงในร่างของเด็กหนุ่มผู้อ่อนแอในสำนักเซียนปลายแถว!