ระมิงค์ยอดแก้ว

คำโปรย

ณ ดินแดนลุ่มแม่น้ำระมิงค์กำลังร้อนระอุไปด้วยไฟสงคราม... ระหว่างยกทัพกลับ ‘เจ้ายอดแก้ว’ แห่งเชียงแสงขอนได้ปะทะกับทหารลาดตระเวนของศรีสัตตนาเข้า ไม่คิดเลยว่านายกองฝ่ายอริราชศัตรูจะเป็นใครบางคนที่หลบซ่อนอยู่ในความทรงจำ

เมื่อสิบปีที่แล้วเขาเคยตั้งนามให้กับเด็กน้อยผู้มีดวงตาดุร้ายดั่งพยัคฆ์ว่า ‘ระมิงค์’ โดยหวังว่าหลังจากปล่อยตัวไปแล้วสัตว์ป่าตนนั้นจะเติบโตขึ้นอย่างสง่างาม มิใช่ถูกกวาดต้อนกลับมาเป็นเชลยศึกซ้ำสอง!

ที่แท้บุรุษสูงใหญ่ใบหน้าคมคายมีฐานันดรเป็นถึง เจ้าอนุชาของเจ้าครองเมืองศรีสัตตนา นามว่า ‘เจ้าแสนเมือง’ เขายอมถูกลงทัณฑ์ในฐานะเชลย ขอเพียงได้อยู่ใกล้ผู้มีพระคุณและทวงคำสัญญาจากเจ้าดวงใจเท่านั้น

ทว่าการมาถึงของเจ้าอนุชาผู้นี้กลับทำให้หอคำหลวงเมืองเชียงแสงขอนปั่นป่วนไปทุกหย่อมหญ้า เจ้ายอดแก้วทอดมองเหตุการณ์นองเลือดเหล่านั้นด้วยสายตาเยือกเย็น ราวกับเป็นผู้ปล่อยสัตว์เลี้ยงเหี้ยมโหดออกไปไล่ล่าศัตรูแทนตนเองที่ถูกขังอยู่ในกรงทอง

ไม่ว่า ‘หลอกใช้’ หรือ ‘เต็มใจให้หลอก’ สุดท้าย... สองหัวใจก็ถูกผูกรัดกันแน่นด้วย ‘ความรัก’ จนไม่อาจแยกจาก

‘หากสัตว์ป่าตนนั้นเลี้ยงไม่เชื่องจะทำเช่นไร?’

‘...ย่อมต้องพลีกายให้มันกัดกินจนอิ่มท้องอยู่แล้ว’





Genre – ไทยพีเรียด,เมืองสมมุติ,รักโรแมนติก