ดั่งพายุพัดผ่าน เล่ม 2

หลังเรียบจบมัธยมปลายและกลายเป็นเด็กมหาวิทยาลัย ‘พายุ’ ก็มีสังคมใหม่และเริ่มมีเวลาให้น้อยลงจนแทบไม่ได้เจอกัน ซึ่งนั่นทำให้ ‘วชิรวิชญ์’ หวั่นวิตก กลัวว่าความห่างจะทำให้ความสัมพันธ์จบลง กลัวว่าคนพี่จะไม่สนใจตัวเองเหมือนเดิม

"มหาวิทยาลัยก็อยู่แค่นี้เอง แต่ทำไมเหมือนมันไกลจัง ทำไมพี่ดูห่างไกลออกจากผมไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้"
"กูก็ยังอยู่ของกูที่เดิมไหม มึงจะมางอแงอะไร"
"ที่เดิมของพี่มันมีคนเยอะแยะ แต่ที่เดิมของผมมีพี่แค่คนเดียว ตอนนี้พี่ไม่อยู่ผมก็ไม่มีใครเลย ผมเหงา..."


โปรดอ่าน...
นิยายเรื่องนี้เป็น coming of age / slice of life / slow burn / second chance
การดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า ค่อยเป็นค่อยไป เล่าชีวิตประจำวันของตัวละครตั้งแต่มัธยมจนถึงวัยทำงาน ไม่เหมาะสำหรับท่านที่ต้องการความปุบปับฉับไวในความสัมพันธ์


***เนื้อหา 4 เล่มจบ***


ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ให้สนับสนุนมาก ๆ ค่ะ
- ZANIA -