รักร้ายใต้เงาใจ

"เมื่อคืนผมเมา..ถุงยางมันหาไม่ได้จริง ๆ"งั้นมองหน้าฉันดีๆ ฉัน เป็น เอดส์" คนแปลหน้ากับคืนเดียวที่ควรจบ แต่โชคชะตาพาเขากลับมา 1ทำลาย 1ปกป้อง กับความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาใจ แล้วความรักครั้งนี้จะจบอย่างไร

"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย คนกำลังนอน!" เสียงของเขาทำให้ความจริงเมื่อคืน...กระแทกเข้าเธออีกครั้ง

"เมื่อคืนคุณไม่ได้ป้องกันหรือ" เธอเอ่ยถามเสียงสั่น อันที่จริงเธอรู้ว่าความจริงคืออะไร แค่หวังว่าเขาจะมีข้อแก้ตัวที่ทำให้เธอสบายใจ

***

"โอ๊ย!" เสียงอุทานดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เจ้าของร่างจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอเพิ่งพุ่งชนเข้าเต็มแรง ริมฝีปากขยับจะเอ่ยคำขอโทษออกมาแทบจะทันที
"ขอ..." แต่เพียงได้เห็นหน้าตาอีกฝ่าย ดวงตากลมก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ราวกับสมองเพิ่งประมวลผลว่าเธอเดินชนใครเข้าให้ เสียงที่ตั้งใจจะเปล่งออกมากลับขาดห้วงไปทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะตกใจที่ชนเขา...แต่เพราะเธอรู้จักเขาดีเกินไป
"น้องเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหมครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมมองใบหน้าหญิงสาว ทว่าเขากลับรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเคยพบเธอที่ไหนมาก่อน และเมื่อเพ่งมองให้ดี ความทรงจำก็พลันแจ่มชัดขึ้นมาในทันที
"คุณ!" พัฒนะสะบัดมือออกจากต้นแขนเธออย่างแรง ราวกับแตะต้องของร้อนจนต้องรีบผละออกแทบไม่ทันพลอยให้หญิงสาวเสียหลักขึ้นมาเล็กน้อยเกิดความไม่พอใจขึ้นมา เขาไม่คิดเลยว่าโลกมันจะกลมได้ถึงเพียงนี้
"นี่! จะปล่อยก็ช่วยปล่อยมันให้เบาหน่อยได้ไหม ดูสิโทรศัพท์ฉันเกือบตกแล้วเห็นไหม" เธอขมวดคิ้วใส่เขาอย่างไม่พอใจ ขณะที่มือรีบคว้าโทรศัพท์แน่นเหมือนกลัวมันจะร่วงจริง ๆ "ขอโทษสักคำก็ไม่มี ผู้ชายภาษาอะไร" บ่นพึมพำขณะกำลังเลี่ยงออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
"มันก็ไม่ได้ตกนี่! คุณเองไหม? ที่ต้องขอโทษผม เดินไม่ดูทางเอาแต่เล่นโทรศัพท์อยู่ได้" พัฒนะกัดฟันพูด แววตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดและอารมณ์ขุ่นมัวที่พุ่งขึ้นจนแทบห้ามไม่อยู่ ภาพความทรงจำที่เธอทำให้เขาว้าวุ่นใจอยู่หลายเดือนผุดขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้าเขาเพิ่งจะอารมณ์ดีไปเอง
"บ้าชะมัด… ไม่รู้ว่ามันวันซวยอะไรของผม ถึงได้ต้องมาเจอคุณอีก ยัยตัวแสบ" น้ำเสียงของเขาที่ลอดผ่านริมฝีปากเต็มไปด้วยความโมโหปนขยาดเล็ก ๆ อังศุมาลินมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย ความวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นมา อังศุมาลินเบ้ปากใส่เขาทันทีที่ได้ยิน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่เธอเองก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่
เธอถอนหายใจแรง ๆ อย่างเหลืออด ก่อนจะกอดอกเชิดหน้า มองเขาด้วยแววตาเอือมระอา
"วันซวยของฉันมากว่ามั้ง มาโรงพยาบาลแทนที่จะได้เจอหมอหล่อๆ กับเขาบ้าง แต่ดันมาเจอ..." เธอจงใจลากเสียงยาวตรงคำว่า หล่อ ๆ พร้อมมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนต้องการตอกย้ำว่าเขาไม่เข้าข่ายนั้นสักนิดเดียว ก่อนหยุดเว้นวรรคลงและพูดต่อ "ผู้ชายเฮงซวยแทน"
"ผู้ชายเฮงซวยงั้นเหรอ? ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะ ยัยตัวแสบ เล่นเอาผมต้องวิตกจริตเป็นเดือน ๆ คอยนับวันตรวจเลือดแทบจะทุกสัปดาห์" อังศุมาลินชะงักไปเล็กน้อย มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"อะไรของคุณ?"
"ก็คุณไง! ที่ทำให้ผมต้องหวาดระแวง กลัวว่าตัวเองจะติดเอดส์...จำไม่ได้ละสิว่าตัวเองพูดอะไรไปบ้าง" พัฒนะพูดอย่างหงุดหงิด มองเธออย่างไม่พอใจ ที่ช่วงนั้นเขาต้องขาดการเรียนรู้ งดการเป็นผู้ช่วยอาจารย์แพทย์ในห้องผ่าตัด ก่อนไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมินพลางเอ่ยต่อ
"แต่ก็น่าแปลกใจนะ ผมจำได้ว่าคุณไม่ใช่เด็กหน้าใสแบบนี้ หรือว่าวันนั้นมันแค่ภาพลวงตา? แล้วนี่! ถึงกับต้องมาหาลูกค้าถึงในโรงพยาบาลเลยเหรอ? หรือว่างานช่วงเช้ากับกลางคืนมันแตกต่างกัน?" อังศุมาลินเบิกตากว้าง นี่เขากำลังจะบอกว่า…
"เดี๋ยวนะ คุณกำลังคิดอะไรอยู่?" พัฒนะส่ายหัวพลางถอนหายใจ ก่อนเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง
"นี่! น้อง งานพวกนี้มันสบายได้เงินเยอะก็จริงนะ แต่พี่ว่าน้องควรกลับไปตั้งใจเรียนให้มันจบก่อน ถึงตอนนั้นอยากทำงานค่อยหางานดี ๆ ทำดีกว่านะ น้องยังเด็กอนาคตยังอีกไกลนะ พี่ว่า"
"ไอ้บ้า! พูดอะไรของแก ฉันไม่ได้…"
"ไม่อะไร หรือว่ายังติดใจพี่ล่ะ" มองหญิงสาวท่าทางยียวน พลางเอ่ยต่อ "แต่ถ้าอยากขายจริง ๆ พี่จะยอมผูกปิ่นโตเอาไว้ก่อนสักปีสองปี ถึงเวลานั้นใช้งานก็ได้ไม่มีปัญหาอะไร" อังศุมาลินมองชายหนุ่มด้วยความโกรธ สองมือบางกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว นี่เขานึกว่าเธอขายตัวหรืออย่างไง
แต่แทนที่เขาจะรู้สึกสะทกสะท้าน พัฒนะกลับยักคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย ทำท่าทางลอยหน้าลอยตาเหมือนคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตาคมกริบจ้องกลับมาอย่างหยอกเย้า คล้ายจะสนุกกับปฏิกิริยาของเธอเสียด้วยซ้ำ
ท่าทางของเขายิ่งทำให้อังศุมาลินรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น เธออยากกระโจนเข้าไปเขย่าไหล่เขาสักที ให้รู้ว่าคนอื่นไม่ได้ขำไปด้วย!

*******
แนะนำทุกท่านซื้อผ่านจากทางหน้าเวป เพราะจะซื้อราคาถูกกว่าซื้อผ่านระบบIOS ค่ะ