หลงทิศ

"ฉันรักคุณจนยอมทรยศต่อหลักการที่ยึดถือมาทั้งชีวิต"

เธออ่านตู้สินค้าเหมือนอ่านศพ รอยบุบคือบาดแผล ซีลคือลายนิ้วมือ กลิ่นสนิมกับน้ำทะเลคือเวลาตาย

ในฐานะซูเปอร์คาร์โก เธอมีหน้าที่ดูแลสินค้าลอตพิเศษตลอดเส้นทางเดินเรือ แต่ในฐานะแพทย์นิติเวชที่ถูกส่งขึ้นเรือมาเป็นสุนัขดมกลิ่น เธอต้องหาให้เจอว่าต้นตอของกลิ่นเน่านั้นมาจากไหน บนเรือลำนี้ ทุกคนมีสิ่งที่อยากซ่อน...รวมถึงต้นเรือคนนั้น

เขาวางตัวสูงส่งเกินตำแหน่ง ออกคำสั่งเหมือนเรือลำนี้เป็นของเขา และมองเธอเหมือนรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอไม่ใช่แค่ "คุณหมอชาน" ที่เขาชอบเรียกด้วยน้ำเสียงติดประชด

สิ่งที่อันตรายกว่าการไม่พูดความจริงตั้งแต่วันแรก คือการเผลอรัก…ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใครกันแน่

"โกหกซะ...แล้วรอดจากเรือลำนี้ไปด้วยกัน"