เกิดใหม่อีกครา ข้าขอตัดวาสนารัก

ในวันที่เหยียนชิงหรันแต่งเข้าจวนสกุลเผย กลับเป็นวันเดียวกับที่เผยหานโจวเปิดฉากก่อกบฏอย่างเต็มตัว

องค์รัชทายาทนำกำลังบุกเข้าจวนโหวกลางดึก พร้อมจับตัวเหยียนชิงหรันไว้เป็นตัวประกัน หวังใช้ชีวิตของนางบีบบังคับให้เผยหานโจวยอมถอย

ทว่าในขณะที่เหยียนชิงหรันเงยหน้ามองบุรุษผู้ถือดาบเดินฝ่าความมืดเข้ามา นางกลับเข้าใจได้ในทันทีว่า... เขาไม่มีวันยอมวางมือ

องครักษ์ด้านข้างยื่นคันธนูให้ เผยหานโจวรับมาอย่างสงบนิ่ง ก่อนน้าวสายขึ้นช้าๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“หรันเอ๋อร์... หากข้าสะสางหนี้แค้นนี้ได้สำเร็จ ข้าจะไปหาเจ้า”

สิ้นเสียงนั้น ลูกศรเย็นเยียบก็พุ่งฝ่าราตรี แทงทะลุร่างของเหยียนชิงหรันและองค์รัชทายาทพร้อมกัน

โลหิตสีแดงสดไหลทะลักออกจากทรวงอก หลอมรวมเป็นสีเดียวกับชุดแต่งงานของนาง

ก่อนสติจะดับวูบลง เหยียนชิงหรันเห็นเพียงเผยหานโจวรีบเข้ามาประคองร่างของนางไว้แน่นในอ้อมแขน

“อย่ากลัว... ข้าจะตามเจ้าไป”

*****

แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เหยียนชิงหรันกลับย้อนเวลากลับมาในวัยสิบห้าปี

ใต้กำแพงที่ปกคลุมด้วยดอกไห่ถังบานสะพรั่ง คือสถานที่ที่นางได้พบเผยหานโจวเป็นครั้งแรก

และในวันนั้นเอง การหมั้นหมายระหว่างนางกับเผยหานโจวก็จะถูกกำหนดขึ้น

เมื่อนึกถึงจุดจบอันน่าเศร้าในชาติภพก่อน เหยียนชิงหรันจึงตั้งใจแน่วแน่ว่า ชาตินี้นางจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมอีก

นางพยายามหลีกเลี่ยงทุกโอกาสที่จะได้พบเผยหานโจว ทั้งยังคอยบ่ายเบี่ยงเรื่องหมั้นหมายที่คนในครอบครัวเอ่ยขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่ายิ่งพยายามหนี กลับยิ่งเหมือนถูกโชคชะตาผลักให้เข้าใกล้เขามากกว่าเดิม

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองถูกกักให้อยู่ในศาลาพักทางแห่งเดียวกัน

เมื่อเห็นเหยียนชิงหรันหนาวจนตัวสั่น เผยหานโจวจึงถอดเสื้อคลุมออกหมายจะห่มให้นาง ทว่านางกลับถอยหนีราวกับไม่ต้องการแม้แต่จะสัมผัสเขา

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“เจ้ารังเกียจข้าหรือ?”

ท่ามกลางเสียงฝนที่ดังไม่ขาดสาย เหยียนชิงหรันตอบกลับโดยไม่ลังเล

“ใช่”

“ข้ารังเกียจท่าน”

เผยหานโจวไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงเกลียดเขานัก ทั้งที่ระหว่างพวกเขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใดมาก่อน

เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจนาง ทว่าทุกครั้งที่สายตาเผลอมองไป กลับไม่อาจละออกได้อีก

และในยามที่เห็นนางยิ้มแย้มพูดคุยกับบุรุษอื่น ภายในอกของเขากลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างไร้เหตุผล

ราวกับว่ารอยยิ้มเหล่านั้น... เดิมทีควรเป็นของเขาเพียงผู้เดียว

กระทั่งคืนหนึ่งที่สะดุ้งตื่นจากความฝัน เผยหานโจวจึงนึกถึงอดีตชาติขึ้นมาได้

และจดจำได้อย่างชัดเจนว่า ศรดอกนั้น...คือศรที่เขาเป็นคนยิงทะลุอกของนางด้วยมือของตัวเอง