หาเห็ดในป่าแถวบ้านอยู่ดี ๆ ก็ทะลุมิติไปเป็นภรรยานายพรานในยุคโบราณเสียอย่างนั้น

คำโปรย...
"สวรรค์ นั่นมันเห็ดหลินจือป่า! แถมยังเป็นหลินจือแดงที่มีอายุเป็นร้อยปี! จินเหยา ของล้ำค่าเยี่ยงนี้ ฮ่องเต้ในวังยังพลิกแผ่นดินหาเชียวนะ!"

หลินจือแดงดอกใหญ่สีเข้มวาววับราวกับเคลือบเงา เกาะแน่นอยู่บนรากไม้โบราณที่แทงทะลุซอกหินออกมา มันอยู่สูงจากพื้นราวสามจ้าง หน้าผานั้นลื่นชันและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ การจะปีนขึ้นไปเก็บนั้นอันตรายถึงชีวิต

"ข้าจะปีนขึ้นไปเอง" หมิงเทาปลดตะกร้าลง เตรียมจะหาเถาวัลย์มาทำเชือก

"เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านพี่ หน้าผาลื่นขนาดนั้น ขาท่านเพิ่งจะหายดี ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิดเจ้าค่ะ"

"จะบ้าหรือจินเหยา! เจ้าเป็นสตรี จะขึ้นไปปีนหน้าผาชันเยี่ยงนี้ได้อย่างไร หากพลัดตกลงมา..." ยังไม่ทันที่หมิงเทาจะพูดจบ ลู่จินเหยาก็เดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่พาดกิ่งก้านอยู่ใกล้กับชะง่อนหินนั้น

นางยกมือขวาขึ้นคว้ากิ่งไม้ขนาดเท่าท่อนขาที่อยู่สูงเลยศีรษะขึ้นไป ก่อนจะออกแรงเพียงนิดเดียวดึงร่างของตนเองลอยหวือขึ้นไปเหยียบกิ่งไม้นั้นอย่างง่ายดายประดุจวิชาตัวเบาของจอมยุทธ์

จากนั้นก็ใช้มือขวายึดจับแง่งหิน ปีนป่ายหน้าผาที่ลื่นชันด้วยพละกำลังมหาศาลที่สยบทุกแรงโน้มถ่วง นิ้วเรียวเล็กจิกทะลุเปลือกไม้และร่องหินเพื่อสร้างจุดยึดเหนี่ยวอย่างมั่นคง

หมิงเทายืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องล่าง เขาลืมไปสนิทเลยว่าภรรยาของตนมีมือขวาจอมพลังที่สามารถหักคอหมีป่าได้ด้วยซ้ำ