เกิดใหม่พาสะใภ้รองรอดชีวิต

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นกำยานฉุนกึกในห้องนอนหลังเก่าที่เงียบเชียบราวกับสุสาน ร่างของหลินหรู่ซวง ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ในวัย 40 ปี นอนซูบผอมจนแทบเหลือแต่กระดูกอยู่บนเตียงระย้า

ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยอำนาจของนางบัดนี้ฝ้าฟางและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกล้ำ ร่างกายภายในร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยถ่านร้อน... นางรู้ตัวดีว่าตนเองกำลังจะตาย และรู้ดียิ่งกว่านั้นว่าพิษร้ายที่ตกค้างอยู่ในร่างกายมานานนับเดือนนี้ คือยาพิษที่อยู่ในยาบำรุง

ปัง!

เสียงประตูห้องนอนที่ปิดสนิทมาหลายวันถูกผลักออกอย่างแรงอย่างไร้มารยาท หลินหรู่ซวงพยายามเบิกตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงสง่าของมู่หรงเทียนอวี่ ลูกชายแท้ๆ วัย 20 ปี ที่นางเคยรักถนอมและตามใจจนเสียคนเดินนำเข้ามา ทว่าข้างกายของเขากลับขนาบข้างด้วยสตรีสองนางที่เสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีมาตลอดหลายเดือน

เสิ่นหรงฮวา สะใภ้เอก ผู้เป็นบุตรสาวร้านโรงเตี๊ยมซอมซ่อ แย้มรอยยิ้มอ่อนหวานทว่าแววตากลับเยาะหยันสะใจ และองค์หญิงอานหนิง สะใภ้สาม เชลยศึกแคว้นเหนือผู้มีความทะเยอทะยาน ทั้งสามคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงราวกับกำลังมองดูสุนัขที่กำลังจะหมดลมหายใจ

"ท่านแม่ ท่านรีบสิ้นลมไปเสียทีเถิด" มู่หรงเทียนอวี่เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกตัญญูหรือความเศร้าโศกแม้เพียงกระผีกริ้น "อยู่ไปก็มีแต่จะขัดขวางความสุขของข้า วันๆ ท่านเอาแต่บ่นว่าฮวาเอ๋อร์กับหนิงเอ๋อร์ไม่ช่วยงานบริหารจวน ทั้งยังขี้เหนียว ไม่ยอมควักเงินในคลังให้ภรรยาของข้าตามที่พวกนางต้องการ!"

"พวกเจ้า... พวกเจ้าใช่หรือไม่... ที่วางยาข้า..." หลินหรู่ซวงพยายามเค้นเสียงแหบพร่าออกจากลำคอ น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลริน

เสิ่นหรงฮวาหัวเราะเสียงแผ่วเบาพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปาก "ท่านแม่ ท่านเพิ่งจะตาสว่างหรือ ยาบำรุงชั้นดีที่ข้านำมาให้ท่านดื่มทุกวัน ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา รสชาติดีหรือไม่เจ้าคะ หากท่านยอมส่งมอบกุญแจคลังสินเดิมของตระกูลหลินให้ข้าแต่แรก ท่านก็คงไม่ต้องนอนทรมานเช่นนี้"

"แล้ว... แล้วชิวเยว่เล่า..." หลินหรู่ซวงนึกถึงกู้ชิวเยว่ สะใภ้รอง บุตรสาวคหบดีกู้ผู้มั่งคั่ง สตรีที่นางสั่งโบยตีด้วยไม้ถึง 50 ไม้ และขับไล่ออกจากจวนไปเมื่อสามวันก่อนเพราะหลงเชื่อหลักฐานปลอมว่าสะใภ้รองเป็นคนวางยาพิษนาง

องค์หญิงอานหนิงเลิกคิ้วสูงพลางเหยียดเบะปาก "สะใภ้รองผู้โง่เขลาของท่านน่ะหรือ ป่านนี้หากไม่หนาวตายอยู่ข้างถนน ก็คงยอมตรอมใจตายเพราะพิษบาดแผลจากไม้ห้าสิบไม้ของท่านไปแล้วกระมัง ช่างน่าสงสารนางจริงๆ ที่คอยมานั่งเฝ้าไข้ท่านเช้าเย็น แต่สุดท้ายกลับต้องรับเคราะห์แทนพวกข้า"

คำสารภาพอันเลือดเย็นทำให้หลินหรู่ซวงเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกฮวบด้วยความรู้สึกผิดลึกล้ำ นางหูเบา รักและตามใจลูกชายอย่างมืดบอด จนมองข้ามความจริงใจของกู้ชิวเยว่ มองเห็นความชั่วเป็นความดี สั่งทำร้ายคนบริสุทธิ์จนปางตายแล้วขับไล่ไปราวกับหมูตัวหนึ่ง!

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงอำนาจดังใกล้เข้ามา มู่หรงเจิ้ง แม่ทัพใหญ่ผู้เป็นสามีของนาง เดินเข้ามาพร้อมกับสตรีคณิกานางหนึ่งในอ้อมแขน ใบหน้าคมสันที่นางเคยรักและภักดีบัดนี้มีเพียงความเย็นชาและสมเพช

"หรู่ซวง เจ้ามันสมควรตายแล้ว รีบๆ ตายไปเสีย!" มู่หรงเจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ "ข้ากับลูกชายจะได้เสวยสุขกับคนที่รักและเงินทองเสียที ถ้าไม่ใช่เพราะครอบครัวเสนาบดีของเจ้าร่ำรวยมั่งคั่ง และข้าต้องการสินเดิมจำนวนมหาศาลของเจ้ามาจุนเจือจวนแม่ทัพที่กำลังจะล่มจม ข้าคงไม่ทนแต่งเจ้าเข้าจวนมาเป็นฮูหยินเอกให้รำคาญสายตาตั้งยี่สิบปีหรอก!"

คำพูดของสามีเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หลินหรู่ซวงเบิกตากว้างจ้องมองชายโฉดหญิงชั่วตรงหน้าด้วยความเคียดแค้นระคนเสียใจจนถึงขีดสุด ชายที่นางร่วมทุกข์ร่วมสุข ลูกชายที่นางอุ้มท้องและฟูมฟักมาด้วยความรัก สตรีสองนางที่นางอนุญาตให้แต่งเข้าจวน ทุกคนล้วนรวมหัวกันเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อและหวังเอาชีวิตนาง!

ความทรมานแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจ พิษร้ายแล่นเข้าสู่หัวใจในที่สุด ลมหายใจของหลินหรู่ซวงขาดห้วง ดวงตาทั้งสองข้างยังคงเบิกกว้างด้วยความอาฆาตและรู้สึกผิดต่อกู้ชิวเยว่อย่างท่วมท้น นางสาบานในใจก่อนที่สติจะดับวูบ...

'ต่อให้ต้องกลายเป็นผีร้าย ข้าจะกลับมาลากพวกเจ้าทุกคนลงนรกให้หมด!'

"เฮือก!"

หลินหรู่ซวงสะดุ้งสุดตัว ร่างกายผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างแรง นางหอบหายใจถี่กระชั้น มือทั้งสองข้างรีบกุมที่หน้าอก... ไร้ซึ่งความเจ็บปวดรวดร้าว ไร้ซึ่งพิษร้ายที่แผดเผา นัยน์ตาทั้งสองข้างมองไปรอบห้องอย่างตื่นตระหนก

นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่นางถูกทิ้งให้นอนรอความตาย ทว่ามันคือห้องนอนใหญ่ฝั่งทิศตะวันออกของนาง ของตกแต่งทุกชิ้นยังคงหรูหรางดงาม ของขวัญล้ำค่าจากบิดายังคงวางประดับอยู่ครบถ้วน

นางรีบก้าวลงจากเตียง วิ่งไปที่กระจกทองเหลืองบานใหญ่ ภาพที่สะท้อนออกมาคือสตรีวัย 40 ปี ใบหน้ายังคงงดงาม ผิวพรรณยังคงเปล่งปลั่ง ไร้ซึ่งความซูบผอมโรยราเหมือนก่อนตาย

"ฮูหยินใหญ่ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?" เสียงของชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทที่ถูกเสิ่นหรงฮวาสั่งโบยตายในชาติก่อนดังขึ้น พร้อมกับอ่างน้ำล้างหน้า

หลินหรู่ซวงมือสั่นเทา นางรีบจับแขนของชุ่ยเอ๋อร์ "ชุ่ยเอ๋อร์... วันนี้คือวันใด ปีใด?"

สาวใช้ทำหน้าฉงนทว่าก็รีบตอบ "เรียนฮูหยินใหญ่ วันนี้คือวันที่สองเดือนสิบ ปีรัชศกที่สิบสอง เจ้าค่ะ... สามวันก่อนเป็นงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบสี่สิบปีของท่าน และวันนี้เป็นวันหลังจากพิธีแต่งงานของของสะใภ้รองกู้ชิวเยว่กับคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้หลินหรู่ซวงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของนางจะแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์และเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

นางย้อนเวลากลับมาแล้ว! ย้อนกลับมาเมื่อครึ่งปีที่แล้ว ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่กู้ชิวเยว่ถูกใส่ร้ายว่าวางยาปลุกกำหนัดลูกชายของนางในงานเลี้ยงวันเกิด จนต้องแต่งเข้าจวนมาในฐานะสะใภ้รอง และเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมด

ชาติที่แล้วคนที่วางยาปลุกกำหนัดแท้จริงแล้วคือ สาวใช้คนใหม่ของจวนที่หวังปีนเตียงคุณชายใหญ่ แต่กู้ชิวเยว่เดินผ่านบุตรชายของนางที่กำลังถูกวางยาจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ สุดท้ายคืนนั้นทั้งคู่ก็มีความสัมพันธ์กัน

และที่สำคัญ... นางย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่บิดาของนาง หรือเสนาบดีกรมโยธายังคงมีชีวิตอยู่ และยังไม่ถูกใส่ร้ายในคดีโกงเงินซ่อมแซมเขื่อน!

หลินหรู่ซวงเหยียดรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาทอประกายความอาฆาตพยาบาทอันลึกล้ำ หมัดทั้งสองข้างแค่นแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

'ใครที่ดีต่อข้า ข้าจะปกป้องด้วยชีวิต ส่วนใครที่ทำชั่วกับข้าและครอบครัวในชาติที่แล้ว ชาตินี้พวกเจ้าจะต้องได้รับผลกรรมอย่างแสนสาหัสและ