เลิกแล้วเลิกรัก

ถึงจะเป็นแค่เมียแต่งคั่นเวลา เพื่อรอให้แฟนเก่าของเขากลับมา
แต่สามีตัวดีเล่นอุ้มแม่นั่นมาเย้ยกันตำตา
แล้วจะให้เธอทนอีกทำไม!
ก็เก็บกระเป๋าย้ายออกพร้อมหย่าไปเลยสิคะ
เพิ่มหัวข้อการหย่าที่ทำให้เขาหน้าชาใส่ไปด้วยว่า 'ไร้น้ำยา!'
*******************************************
"ผมไม่แข็ง?" เขากัดฟันถาม
"นี่คุณไม่รู้ตัวเหรอคะ?" ศวรรยาทำตาโตราวกับตกใจเสียเต็มประดา
"งั้นคืนก่อนคุณครางเสียงดังลั่นบ้านทำไม" รณดลยิ่งเค้นเสียงลอดไรฟัน
ศวรรยายักไหล่
"ฉันก็แค่ช่วยคุณบิลด์อารมณ์น่ะค่ะ กลัวคุณจะเสียหน้า" ก่อนจะกวาดตามองต่ำลงมาที่กลางลำตัวยิ้มๆ
"เพราะงั้นคุณก็เลยยกข้ออ้างงี่เง่าพวกนี้ขึ้นมากล่าวหาผม หาว่าผมหย่อนสมรรถภาพทางเพศ เอาคุณไม่ถึงใจงั้นสิ?"
ศวรรยาช้อนตามองเขา คิดว่าแหกปากพูดแบบนี้แล้วเธอจะหน้าบางอับอายหรือไง คนที่ควรจะอายน่ะคือเขาต่างหาก เธอพยักหน้ารับหงึกๆ อย่างจริงจัง
"อาจจะเป็นเพราะคุณใช้งานกับคนอื่นหนักเกินไป พอมาถึงฉันมันก็เลยใช้การไม่ค่อยได้ คุณก็ต้องยอมรับสิคะ"
"ยิหวา!"
"ตะคอกทำไมคะ ฉันก็แค่หวังดี บอกให้คุณรู้ตัวแล้วรีบไปรักษาซะตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่งั้นถ้าคุณโดนหวานใจทิ้งอีกรอบละก็ จะมาร้องไห้ฟูมฟายกับฉันไม่ได้แล้วน้า"
ศวรรยาขยับตัวเมื่อผู้ชายหรี่ตาลงอย่างอันตราย เธอทันเห็นมุมปากเขาแสยะยิ้ม ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปแล้ว ริมฝีปากเธอถูกรณดลฉกจูบลงมาบดขยี้อย่างดุดัน สอดลิ้นเข้ามาพัวพันเธอแทบจะร้อง ‘กรี๊ด!’
ต้องข่มใจอาศัยทีเผลอรอให้เขาย่ามใจว่าเธอเคลิบเคลิ้มไปกับเขากัดปลายลิ้นเขาจมเขี้ยว
"โอ๊ยยย! ฮึ่มๆๆ !"
"อ้อ...ลืมบอกไปว่าฟันฉันมันคม เจอคนที่จูบห่วยๆ ก็อดจะกัดไม่ได้" พลางเลิกคิ้วเป็นเชิงท้าทายว่า...
ถ้าเขาไม่กลัวลิ้นขาดก็เข้ามาสิ!