สองทาสบำเรอรัก

[[ฮาเร็ม]]

หนิวฟางเจาซื้อทาสเพื่อให้แสร้งเป็นชายบำเรอ แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาอยากขึ้นเตียงของนางจริงๆ

.

.



"ต้องดู..จุดอ่อนไหวของนาง"

หานชิวถึงกับเบิกตากว้าง จับจ้องผู้กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง รีบส่งเสียงคัดค้านขึ้นมาทันที "เจ้าใจดีก็แล้วไปเถอะ แต่คิดจะเอาเปรียบสตรีเช่นนี้ ยังนับว่าตนเองเป็นบุรุษอยู่หรือไม่?"

"ข้าเป็นหมอ"

"แต่เจ้าเป็นบุรุษ"

"เจ้าก็ทำเป็นมองไม่เห็นสิ"

"ชิ.."

หานชิวส่งเสียงขัดใจ เพราะรู้ดีว่าหากเจ้าคนที่ผู้อื่นมองว่าเป็นคนดีผู้นี้ได้ตัดสินใจทำสิ่งใดแล้ว ก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจหากว่าไม่มีเหตุผลที่ดีพอ และตอนนี้เขาก็หาเหตุผลที่ดีไม่ได้

"นางกลัวผิดคนแล้ว คนน่ากลัวจริงๆ คือเจ้าต่างหาก"

โม่หานเพียงรับฟังคำพูดของเขาโดยไม่โต้แย้ง แต่กลับค่อยๆ ดึงเชือดรัดเอวของนางออก จากนั้นแหวกสาบเสื้อบางเบา ทันทีที่เห็นว่าจุกเล็กสีหวานของนางแข็งตัวและชูชันเป็นเม็ด เขากลับมองมันนิ่งๆ แล้วเริ่มเลื่อนมือต่ำลง

หานชิวก็เห็นแบบเดียวกันกับที่โม่หานเห็น เพียงเห็นว่ามือนั้นของสหายเลื่อนตำลงมา ก็เดาได้ทันทีว่าเขาจะทำสิ่งใด จึงได้ขยับเล็กน้อยราวกับเผลอตัว แต่เมื่อคิดว่าเขาเอ่ยไปโม่หานก็ไม่มีทางฟังอยู่ดี จึงทำได้เพียงเบือนหน้าหลบออก

ทันทีที่ท่อนล่างของนางถูกมือเรียวยาวของโม่หานรั้งลงอย่างช้าๆ พลันกลิ่นสตรีเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์ปะปนกับกลิ่นหอมประหลาด จึงทำให้เจ้าของสายตาที่เบือนหลบ ค่อยๆ หันกลับมามองเพราะถูกดึงดูดอย่างไม่รู้ตัว

"เป็นอย่างที่ข้าคิดจริงๆ สินะ" โม่หานพึมพำออกมาเบาๆ จากนั้นกดมือต่ำลงเพื่อจะทำบางอย่าง

แต่หานชิวกลับรีบพูดขึ้นว่า

"เจ้าจะทำอันใดน่ะ?"

"ช่วยนาง"

"เจ้าแค่ปลุกนางขึ้นมาแล้วให้จัดการตนเองไปสิ"

"หากนางตื่น พวกเราก็ต้องวุ่นวายรับมือกับคนของนางไม่ใช่รึไง?"

"เจ้าหมอไร้จรรยาบรรณ"

"..."

ผู้ถูกต่อว่าเพียงมองนิ่งๆ แต่ใบหน้ากลับประดับรอยยิ้มบางเบาราวกับไม่สะทกสะท้าน

เพียงนิ้วเย็นแข็งกระด้างของโม่หานแตะเบาๆ ที่กลางรอยแยก พลันเสียงหวานกระเส่าก็ดังขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

"อืม.."