แพ้ใจรักซาตาน

...เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะในลำคอแววตาที่เคยอ่อนโยนกลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "แล้วคุณคิดดีแล้วเหรอ คนอย่างคุณ...จะไปหาผู้ชายแบบผมได้ที่ไหนอีก"

นัยน์ตาคมเข้มมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ลองย้อนกลับไปดูสิ ที่คุณมีทุกวันนี้...เพราะใคร"

"เพนต์เฮาส์ รถหรู ตำแหน่งผู้จัดการเงินเดือนหลักแสน"

"คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าผู้หญิงธรรมดาอย่างคุณจะมีได้ด้วยตัวเอง"

"ถ้าไม่มีผม...วันนี้คุณก็คงเป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดาคนหนึ่ง"

ทุกถ้อยคำราวกับคมมีดกรีดหัวใจของรมัย เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายที่ตัวเองรักสุดหัวใจจะพูดดูถูกได้ถึงเพียงนี้ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้

เธอเดินมาถึงตรงนี้... เพราะความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้น รมัยยกมือเช็ดน้ำตา สูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง...