ลมเอยลมรัก

เขาร้ายขนาดนั้น แต่ทำไมหัวใจถึงหวั่นไหวทุกที
"คนใจร้าย คนใจดำ เกลียดกันแล้วจะมาจูบแพงทำไม"

‘พี่...พี่ลม’

พะแพงมองหน้าพระพายด้วยสีหน้าซีดเผือก มือเล็กกำถาดขนมในมือแน่นเพราะความกลัวแกมตกใจ มองชายหนุ่มที่มองเลยขึ้นมาข้างบนสุดของบันได ซึ่งมีหญิงสาวและเวนิสยืนอยู่ไม่ห่างกัน

ด้วยความคนหัวไวและมีอายุที่มากกว่า เวนิสรีบวิ่งลงไปหาลูกชายเจ้าของบ้านที่บัดนี้นอนหมดสติอยู่บนบันไดขั้นสุดท้ายจมกองเลือดที่ไหลซึมออกจากศีรษะ มือเรียวบางจับที่แขนแกร่งแล้วพูดขึ้นทันที ทั้งที่สายตาคมมองขึ้นไปที่พะแพง ซึ่งยังคงยืนน้ำตาไหลรินมองลงมาที่เขา

‘ลม เวไม่ได้ทำนะ น้องพะแพงผลักคุณอาตกบันได เวมาเห็นพอดี ไม่คิดเลย...’

‘พี่ลม แพง...แพง’

พะแพงอยากปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออก เพราะสาวเจ้าก็มีส่วนทำให้เจ้านายของพ่อตกบันได เพราะอยู่ๆ เวนิสก็โผล่มาแย่งถาดขนมที่เธอกำลังยกไปให้กับคุณผู้หญิงของบ้านที่เพิ่งเดินทางมาถึง แย่งกันไปแย่งกันมาไม่ทันระวังถลาไปชนกับเขตแดนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาจนตกลงไป

เธอไม่ได้ตั้งใจ

‘พี่ไม่คิดเลยว่าแพงจะเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือแบบนี้ พ่อพี่ไปทำอะไรให้แพงโกรธ ห้ะ!’

เขาตวาดเธอด้วยความเจ็บปวด และไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น แม้เขาจะไม่เห็นตอนที่พะแพงผลัก แต่ก็ทันเห็นว่าตำแหน่งที่ยืนของคนตัวเล็กมันพอดีกับตำแหน่งที่ทำให้พ่อของเขาตกบันไดพอดี

‘พี่ลม แพง แพง...’ เธอพูดไม่ออกเมื่อสบสายตาเย็นชาของเขาที่มองมา

สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ความเกลียดและไร้ความรัก