เมื่อเชฟมิชลินอย่างข้าทะลุมิติมาเป็นพระชายาองค์ชายหก

หลินชิงชิงเชฟมิชลินหนึ่งดาวผู้เชี่ยวชาญด้านอาหาร"เจ้อเจียง"แห่งร้านจินซา หลังจากสิ้นใจมิติรูหนอนที่ทับซ้อนดูดเอาวิญญาณพาเธอเข้าสู่ห้วงอดีตกาลเมื่อหนึ่งพันปีก่อน บนแผ่นดินทองแห่ง"ฉางอัน"
"แอร่ก! แคร่กๆ ..."หญิงสาวฟื้นตื่นขึ้นมาบนเตียงไม้หลังหนึ่ง สายตากวาดไปรอบๆ ห้อง ด้วยความตื่นตระหนก

"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? ทำไมฉันถึงมาโผล่ได้ จำได้ว่าฉันหัวใจล้มเหลวตายไปแล้วหนิ! ไม่นะ!…นี่คือนรกหรอ ไหนเปลวไฟโลกันตร์ไหนอสูรร้าย ไม่ถูก!…ที่นี่มันดูย้อนยุคดูโบราณแปลกๆ"ชิงชิงดีดตัวขึ้นจากเตียงไม้โคลงเครงก่อนจะเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง

เสียงของสาวใช้สุดก๋ากั่นดังขึ้นต่อหน้า"คุณหนู! ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!"

เธอมองตามเสียงนั้นด้วยความฉงน แต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าวทักทาย ถึงจะเป็นผีก็ขอมีมารยาทหน่อยแล้วกัน"ฮะ ฮาย! อรุณสวัสดิ์..."

สาวใช้ตัวน้อยเกาศีรษะแกร่กๆ "พูดอะไรของท่านช่างแปลกพิกล! อะ อะ รุณ! อะไรนะเจ้าคะ? ..."

หญิงสาวหลับตาปริบๆ ก่อนจะครุ่นคิด "ยัยเด็กบื้อนี่ยังคงเห็นตัวตนของฉัน คงยังไม่ตายหรอกมั้ง ฉันควรหลอกถามข้อมูลถึงจะถูก"

"นี่เธอ! เอ่อไม่สิ…เจ้า! ที่นี่คือที่ไหนหรือ"

เสียงขำก๊ากของ'ชุนเถา'ทำเอาสาวเจ้าตกอกตกใจ"นี่คุณหนูท่านกำลังแกล้งล้อข้าเล่นหรือ"

"ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันชื่ออะไร? คริสต์ศักราชเอ้ยรัชศกที่เท่าไหร่? แล้วเมืองแห่งนี้คือที่ไหน?"

ชุนเถาอ้าปากลุ้นตามประโยคคำพูดของผู้เป็นนาย นางเดินก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าวก่อนจะยื่นมือออกไปนวดคลึงศีรษะให้คุณหนูของนาง

"คุณหนูนี่ท่านล้อข้าเล่นหรือศีรษะไปกระทบกระเทือนของแข็งเข้า แต่เอาเถิดข้าบอกท่านให้ก็ได้ ท่านมีนามว่า'เซี่ยชิงเยียน'คือบุตรสาวอนุจวนตระกูลเซี่ย แห่งเมือง‘อวี้เหมินกวน’ เมืองหน้าด่านชายแดนตะวันตกที่มีขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ เมืองของเราได้ชื่อว่า ‘ร่ำรวยแร่ธาตุ’ แต่ผู้จนกลับจนลงๆ ดุจขอทาน อย่างที่ท่านเคยกล่าวเอาไว้อย่างไรเล่าเจ้าคะ…คิๆ เมืองของเราขึ้นตรงต่อ‘ฉางอัน’ ราชธานีอันยิ่งใหญ่"

หญิงสาวตัวน้อยยืนนับนิ้วพัลวัน"เจ็ด,แปด,เก้า ปีนี้ก็คือรัชศกเจิงกวนปีที่เก้าเจ้าค่ะคุณหนู"

หญิงสาวผู้มาใหม่ถึงกับมือกุมขมับ ก่อนจะใช้ความคิด"รัชศกเจิงกวน เจิงกวน! ฉิบหายแล้ว! นี่มันยุคราชวงศ์ถังเมื่อพันปีที่แล้วเลยหรอ? พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยลูกด้วย! ลูกอยากกลับบ้าน ฮื่อ..."