เจ้าสาวของอรรณพ (อัญญาณี)

"เกลียดสิ่งไหนได้สิ่งนั้น ปากดีนักใช่ไหม เดี๋ยวสวรรค์จัดให้กลืนน้ำลายตัวเอง"
ใครจะคิดว่าคำพูดพล่อยๆ ของพ่อคนปากดีที่ประกาศกร้าวว่า ‘ต่อให้โลกนี้เหลือผู้หญิงคนเดียว ก็ไม่มีวันคว้าแม่ม่ายลูกติดมาทำเมีย’
ทำให้เพื่อนๆ หมั่นไส้ จึงร่วมด้วยช่วยกัน สาปแช่ง (เล่นๆ) ให้คนปากไม่ดี มีเมียตกอยู่ในสถานะพุ่มม่าย เบื้องบนเหมือนรับรู้คำขอของกลุ่มเพื่อนอรรณพ อีกทั้งยังหมั่นไส้กับความมั่นหน้า จนต้องส่ง ‘กระดังงาลนไฟ’ แสนสวย สตรีที่ทำให้อรรณพนะจังงังแต่แรกเห็น
มาลุ้นกันว่างานนี้พ่อคนคลั่งรัก (ในอนาคต) จะตั้งมั่นตั้งใจตามเดิม หรือจะยอมเสียหน้า กลืนน้ำลายตัวเองเอือกใหญ่ เพื่อคว้าแม่ม่ายคนสวยมาแนบกาย
"ความแซ่บ ความน่าหมั่นไส้ของเขา" กับ "ความเสน่ห์แรงของเธอ"
ใครจะชนะ
.........
"คุณอัฐคะ วันนี้ไหมกลับดึกหน่อยนะคะ แต่ไม่เกินสามทุ่มค่ะ ยายไปงานเลี้ยงงานบวช ไหมเลยต้องดูแลน้องฝ้าย รอยายกลับบ้านค่ะ" หน้าอรรณพตึงทันใด อารมณ์ดีๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยน จนเธอรู้สึกได้ว่า เขาไม่พอใจ "ตอนแรกยายกะว่าไม่ไปค่ะ แต่..."
"ไม่เกินสองทุ่ม" อรรณพพูดแทรก "รู้มั้ยว่าการที่เธอกลับช้า มันทำให้ฉันเสียเปรียบ อย่าลืมสิว่าฉันจ่ายค่าตัวเธอเจ็ดแสน เงินมันมาก ชาตินี้ทั้งชาติเธอคงหาไม่ได้ ฉันก็ต้องรักษษสิทธิ์ของฉัน"
ขวัญพิชชาหน้าเศร้า ไม่ได้ตกใจไปกับความคิดนี้ของอรรณพ เพราะมันคือเรื่องจริง
อรรณพชะงัก เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของขวัญพิชชา เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องโกรธหรือหงุดหงิดกับการกลับช้าของเธอ มันไร้เหตุผลสิ้นดี รู้แค่ว่า ทุกนาทีที่เธอมาสาย คือช่วงเวลาที่เขาจะได้อยู่ใกล้ชิดเธอ และเขาไม่อยากสูญเสียเวลานั้นไป แม้แต่นาทีเดียว
"ค่ะ ไหมจะกลับไม่เกินสองทุ่มนะคะ" ขวัญพิชชายิ้มน้อยๆ กอดและซบหน้ากับบ่าแกร่งอย่างออดอ้อน "คุณอัฐอย่าโกรธไหมนะคะ ไหมมีความจำเป็นจริงๆ ค่ะ"
อรรณพปรับอารมณ์แทบไม่ทันเมื่อเจอลูกแมวตัวน้อยอ้อนใส่ ลำพังแค่ซบหน้าลงมาเขาก็แทบแย่ แต่นี่เธอยังหอมแก้มเขาอีก ทำเอาใจอ่อนระทวยไปหมด เขาไม่ได้เผลอยิ้ม ไม่ได้เผลอกอดตอบร่างแน่งน้อย สองอย่างที่เกิดขึ้น มาจากความรู้สึกในใจที่ว่า อยู่ใกล้ขวัญพิขขาแล้วตนมีความสุข หลงลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิทว่า เธอตกอยู่ในพุ่มม่าย
"ฉันไม่ได้ว่าอะไรนี่ แค่บอกว่าให้กลับก่อนสองทุ่ม" เสียงเขาอ่อนลง ใจอ่อนตาม
"เมื่อกี้คุณอัฐทำเสียงไม่พอใจนี่คะ ไหมกลัวคุณอัฐโกรธ"
"แคร์ความรู้สึกฉันหรือไง"
"ค่ะ แคร์ค่ะ ไหมไม่อยากให้คุณอัฐโกรธไหมค่ะ ไหมรู้สึกไม่ดีค่ะ" เธอตอบตามตรงจากความรู้สึก ผู้ฟังยิ้ม
"ฉันไม่โกรธเธอหรอก อ้อนและน่ารักเก่งแบบนี้ โกรธลงที่ไหนกันล่ะ" ขวัญพิชชายิ้ม หอมแก้มเขา อรรณพคงไม่รู้ว่า ใบหน้าเขาเกลื่อนรอยยิ้มกว้าง หัวใจเต้นแรงกับช่วงเวลานี้ "แล้วเธอมีอะไรตอบแทนฉันมั้ยล่ะ ที่ให้เธอกลับช้าน่ะ"
...
ปากกับใจสวนทางกันเหลือเกิน