องค์หญิงวุ่นวายกับคุณชายเย็นชา

ข้าคือแก้วตาดวงใจของเสด็จพ่อ แต่เหตุไฉนยามที่ข้าบอกว่าจะแต่งงาน เสด็จพ่อถึงกับหัวเราะร่าดีใจ
ข้าแต่งให้กับศัตรูคู่แค้น
ในคืนเข้าหอ เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ส่วนข้านั้นเบิกบานใจราวกับบุปผาแย้มบานในยามเช้า
สำหรับไป๋เหยียนอวี้ มีเพียงข้าที่จะรังแกเขาได้
"ตระกูลไป๋ ปกครองบ้านเรือนอย่างเข้มงวด มิอาจทนเห็นความฟุ้งเฟ้อสุรุ่ยสุร่าย หากองค์หญิงทรงตัดสินพระทัยแน่วแน่ที่จะแต่งเข้ามา กระหม่อมก็จำต้องรับไว้ หวังเพียงวันหน้าองค์หญิงจะสำรวมตน ปฏิบัติตามกฎบรรพชนอย่างเคร่งครัด"
ไป๋เหยียนอวี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เขายังคงเถรตรงและหัวโบราณไม่เปลี่ยน ตั้งแต่ข้ารู้จักเขาตอนอายุสามขวบ เขาก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด