1973 พลิกชะตาพาลูกไปหาพ่อ

จากสาวโสดที่ออกเดินทางตามรอยฮันนีมูนของคุณตาคุณยาย เพียงรถไฟลอดอุโมงค์ยาวแปดกิโลเมตรเกิดขัดข้อง ซูอันหรานย้อนเวลากลับสู่ปี 1973 มีลูกชายวัยสี่ขวบ รับภารกิจพาลูกตามหาสามีวิศวกรรถไฟที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อน...
บางตอนจากในนิยาย
ซูอันหรานกำลังฝัน เธอเห็นหญิงสาวสวมเชิ้ตสีขาวแขนยาวผูกโบว์ที่คอ กระโปรงลายดอกไม้เล็ก ๆ สวยหวาน และดวงตาเศร้านั่งลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลู่อวี่เฉินด้วยความอ่อนโยน
"พี่สาวซู ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลลูกชายฉันเป็นอย่างดี"
ซูอันหรานอีกคนเชื้อเชิญให้เธอนั่งเก้าอี้ข้างเตียง
"ไม่เป็นไร เธอจะกลับมาแล้วใช่ไหม เอาสิ ฉัน...ก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน"
หญิงสาวรุ่นพี่มีความลังเลในน้ำเสียง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างตัดใจ
"พี่เคยได้ยินเรื่องดอพเพลแกงเกอร์ไหมคะ"
ซูอันหรานผู้มีนัยน์ตาเศร้าเอ่ยปากถาม
"เคยสิ คำที่มาจากภาษาเยอรมัน หมายถึง ‘ฝาแฝดปีศาจ’ หรือร่างจำลองของบุคคลที่มีชีวิต โดยคนหน้าเหมือนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ตามตำนานเชื่อว่าเป็นลางร้าย หากใครเห็นร่างต้นแบบของตนเอง จะนำมาซึ่งความเจ็บป่วยหรือความตาย"
ซูอันหรานผู้มาจากอนาคตตอบทันควัน เรื่องนี้เธอเคยเขียนเป็นบทความสมัยเข้าไปทำงานที่สำนักพิมพ์ใหม่ ๆ
"ค่ะ เราสองคนก็เป็นเช่นนั้น ก่อนจะหมดสติ ฉันเห็นตัวเองเดินเข้ามาที่ตู้นอน นั่งลงตรงกันข้ามสบตากัน ก่อนที่รถไฟสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง"
"เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อน"
"ชู่ว เดี๋ยวลูกตื่น
พี่เกิดในยุคที่ฉันเฝ้าฝันถึงมาตลอด มีความเท่าเทียม อิสรภาพ พี่อยากพบความรักโรแมนติก ขณะที่ฉันอยากจากโลกนี้ไปให้ไกล
ความทรงจำของพี่ทำให้ฉันอิจฉา แต่ความรักลูกฉุดรั้งฉันเอาไว้
ตอนนี้ร่างของพี่นอนอยู่ในโรงพยาบาลที่ฮาร์บิน คุณตาคุณยายกำลังเดินทางมา พี่ยอมรับในโชคชะตาเถอะค่ะ วันหนึ่งข้างหน้าเราสองคนอาจได้พบกัน"
ร่างบอบบางเลือนหายไป ซูอันหรานตะโกนเรียกเสียงดัง
"อันหรานตื่น น้องกำลังฝันร้าย" เสียงทุ้มดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง