เลขาของท่านประธานห้ามลาออก

กู้เจ๋อเซิน ประธานหนุ่มแห่งกู้ซื่อกรุ๊ป อาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านที่ใครๆ ต่างก็หวั่นเกรง...ภายนอกเขาคือชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ หล่อเหลา เย็นชา และเก่งกาจจนไม่มีใครเทียบได้ แต่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น เขากลับเป็นคนที่โดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต
ชายหนุ่มเกิดมาในตระกูลใหญ่ที่ทุกอย่างถูกกำหนดไว้ด้วยผลประโยชน์ พ่อของเขาเป็นคนที่ไม่เอาไหน ส่วนแม่ก็ไม่เคยสนใจเรื่องในบ้าน เขาจึงถูกคุณปู่ผู้เป็นคนหัวโบราณเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดให้เป็นทายาทเพียงคนเดียวที่จะสืบทอดธุรกิจหมื่นล้านต่อไป
และจุดบกพร่องเพียงอย่างเดียวที่คุณปู่รับไม่ได้ก็คือ เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเลยสักคน...จนกระทั่งเขาได้พบกับเฉินมู่ไป๋ เลขาหนุ่มที่พึ่งเรียนจบใหม่
เด็กหนุ่มคนนี้ทำให้ท่านประธานจอมเผด็จการตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบจนไม่อาจถอนตัว...แต่ความรักระหว่างประธานหมื่นล้านกับเลขาหนุ่มจะเป็นไปอย่างราบรื่นได้อย่างไร
เมื่อเขามีคู่หมั้นที่ถูกกำหนดไว้แล้ว สุดท้าย...กู้เจ๋อเซินจะเลือกอะไร ระหว่างอาณาจักรหมื่นล้าน กับความรักอันบริสุทธิ์

********************************************

"ท่านประธานครับ! ลิฟต์ค้าง!" น้ำเสียงของเฉินมู่ไป๋สั่นเทา ทว่ากู้เจ๋อเซินกลับดูนิ่งเฉยต่อเหตุการณ์นี้ ชายหนุ่มเอื้อมกดปุ่มฉุกเฉินในลิฟต์ แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ
"ระบบไฟของตึกน่าจะมีปัญหาเพราะหิมะตกหนัก" ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ไม่มีสัญญาณเลยแม้แต่ขีดเดียว ลิฟต์ตัวนี้อยู่ตรงกลางตึก สัญญาณจึงเข้าไม่ถึง
เฉินมู่ไป๋เองก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดูเช่นเดียวกัน ไม่มีสัญญาณ...ความเงียบเข้ามาแทนที่ ทั้งสองคนติดอยู่ในลิฟต์แก้วแคบๆ ขนาดไม่ถึงสองตารางเมตร ท่ามกลางความมืดและอากาศที่เริ่มเย็นลงเพราะฮีตเตอร์ในลิฟต์ไม่ทำงาน มีเพียงแสงไฟริบหรี่ที่ส่องจากด้านนอกเลือนราง
"คุณกลัวที่แคบเหรอ" กู้เจ๋อเซินถามขึ้นเมื่อเห็นมือของเฉินมู่ไป๋ที่ยังคงกำแขนเสื้อโค้ทของเขาแน่นไม่ปล่อย และตัวก็สั่นเล็กน้อย
"นิดหน่อยครับ...ผมไม่เป็นไร" เสียงของเฉินมู่ไป๋เบาลง...ในความมืด กู้เจ๋อเซินไม่ได้พูดอะไร ชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ทวูลสีดำตัวหนาของเขาออก แล้วเอามาคลุมไหล่ให้เฉินมู่ไป๋
"ใส่เอาไว้ อากาศเย็นเดี๋ยวจะไม่สบาย" เสื้อโค้ทตัวนั้นอุ่นมาก และมีกลิ่นของกู้เจ๋อเซินเต็มไปหมด กลิ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
"แล้วท่านประธานล่ะครับ"
"ผมไม่หนาว" ชายหนุ่มเอ่ยทั้งๆ ที่ข้างในเขาใส่เพียงแค่สูทบางๆ ตัวเดียวเท่านั้น
30นาทีผ่านไป เฉินมู่ไป๋นั่งลงกับพื้นลิฟต์เพราะขาเริ่มอ่อนแรงจากการยืนและอากาศที่หนาวเหน็บ กู้เจ๋อเซินเหลือบมองเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ นั่งลงข้างๆ
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนตอนนี้แทบจะไม่มี
"กี่โมงแล้วครับ"
สี่ทุ่ม...อีกสิบนาทีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะมาตรวจภายในตึก" กู้เจ๋อเซินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนพยายามทำให้อีกฝ่ายสบายใจ
"เล่าเรื่องตอนฝึกงานให้ฟังหน่อยสิ ตอนนั้นทำไมถึงร้องไห้หนักขนาดนั้น แค่ทำกาแฟหกนิดเดียวเอง" เฉินมู่ไป๋หน้าแดงขึ้นมาทันที แม้ในความมืดก็ยังรู้สึกได้ว่าใบหน้ากำลังร้อนผ่าว
"ตอนนั้นผมยังเด็ก ทำกาแฟหกใส่สูทตัวละเป็นแสน ผมกลัวว่าจะต้องชดใช้และกลายเป็นหนี้หัวโต" กู้เจ๋อเซินหัวเราะเบาๆ กับเหตุผลของชายหนุ่ม เป็นครั้งแรกที่เฉินมู่ไป๋ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา
"ก็แต่เสื้อตัวเดียว สูทตัวนั้นฉันทิ้งไปแล้ว"
"หา! ทำไมล่ะครับ"
"เพราะมันสกปรกแล้วน่ะสิ" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ
เฉินมู่ไป๋อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา บอกจะทิ้งก็ทิ้งไปเลย สูทตัวนั้นราคาเป็นแสนเชียวนะ เงินแสนชาตินี้ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้เห็นมันหรือเปล่า
กู้เจ๋อเซินหันมองเลขาหนุ่ม แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวๆ ส่องลงกระทบบนใบหน้าของเฉินมู่ไป๋เลือนราง ทำให้เห็นดวงตากลมโต ที่กำลังเบิกกว้างอย่างไม่พอใจ
น่ารักชะมัด ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวประธานหนุ่ม ทันใดนั้น ลิฟต์ก็กระตุกอีกครั้งอย่างแรง