เสือร้ายแต่งเมียที่ไหม้รัก (ซีรีส สิงห์ เสือ)

เนื้อหาเล็กน้อยด้านในเล่ม...

สรวิชญ์นั่งนิ่ง นัยน์ตาคมดุดัน เต็มไปด้วยคำถามบางอย่างที่มันกำลังพลุ่งพล่าน
"…" รมิดายืนมองนิ่งๆ เธอไม่ได้ทักทายเขาสักคำ แต่เลือกที่จะเมินเฉย แล้วเดินหนีเตรียมขึ้นชั้นสองของบ้าน หากแต่สรวิชญ์ก็เดินเข้ามากระชากแขนของเธอเอาไว้
หมับ!
"ลืมผัวที่บ้านหรือไง!"
"บ้าอะไรของเฮียเนี่ย!"
รมิดาโวยวายกลับ เมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็มาใช้วาจาก้าวร้าวไม่น่าฟังกับเธอ ทั้งที่เธอพยายามนิ่งแล้วแท้ๆ
"บ้าอะไร เธอนั่นแหละบ้าอะไร ปิดเครื่องทำไมวะ ฮะ!"
ตอนนี้สติของสรวิชญ์หลุดออกไปไกลจากร่างมากแล้ว ในหัวของเขาตอนนี้มันไม่มีคำว่าเหตุผล เขาสนแต่อารมณ์
ซึ่งเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอารมณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าอะไร โกรธ โมโห หงุดหงิด หรือว่ากำลัง...หึง กันแน่?
เขารู้แค่ว่าเขาไม่ชอบที่รมิดาหายเงียบไป ไม่ชอบที่ติดต่อเธอไม่ได้ และก็ไม่ชอบที่เธอหายเงียบไปกับผู้ชายแบบนั้น
‘มัน...หยามหน้าเขาเกินไป!’ เขานึกในใจ
....

สรวิชญ์แสยะรอยยิ้มสมเพชตัวเองยิ่งกว่าเก่า ปลายลิ้นอุ่นดุนดันไปทั้งกระพุ้งแก้มข้างที่ถูกตบเต็มแรง
เขาไม่มีเหตุอะไรในหัวสมองทั้งนั้น ตอนนี้เขาคิดแค่ว่าเพราะไอ้เวรนั่นรมิดาเลยตบเขา เพราะไอ้เวรนั่นทำให้เขากับเธอทะเลาะกันหนัก
และไอ้เวรนั่นมันได้อะไร เขาก็ต้องได้จากเธอเหมือนกัน ตอนนี้หน้าเขามืดสนิท เส้นของความอดทนและความเป็นสุภาพบุรุษขาดผึ่งออกจากกัน กลายร่างเป็นผู้ชายชั่วๆคนหนึ่งนี่เอง
"ตบเฮียเหรอ?"
"ปล่อย..."
"ไม่ปล่อย ตบเฮียเหรอ?"
"ปล่อยมีนนะ"
"ตบใช่ปะ!"
"เฮียจะทำอะไรมีน ปล่อยนะ- อื๊อออ!"
รมิดาพยายามดิ้นออกมา ทว่าก็ไม่เป็นผล มือหนาคว้าลำคอของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะโถมริมฝีปากลงมาจุมพิตอย่างรุนแรง ไม่มีแม้แต่คำว่าอ่อนโยน
รสจูบแรกระหว่างกันเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ สรวิชญ์ไม่คิดจะถนอมเธอสักนิด เขาเอาแต่ตะโบมริมฝีปากลงมาซ้ำๆ ดูดดึงกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงจนบวมช้ำไปหมด รวมถึงใช้ซี่ฟันขบกัดจนรมิดาได้กลิ่นความคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก
"อื๊อ! โอ๊ย!" เธอร้องประท้วงออกมา ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีผลักอกกว้างออกไปให้พ้นกาย หากแต่มันก็ไม่ง่าย เมื่อเรี่ยวแรงของเธอมันสู้สรวิชญ์ไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว
"ทำไม แค่นี้ทำเป็นรังเกียจเฮียเหรอ ทีกับมันล่ะ ให้มันไปเท่าไรแล้ว!"
"เฮียพูดอะไร เลอะเทอะ มีนไม่คุยกับเฮียแล้ว ปล่อยนะ!"
"ไม่ปล่อย ไหนๆก็หายไปกับมันมาทั้งคืนแล้ว งั้นขอเฮียลองหน่อยดิว่ามันจะสักแค่ไหนกันเชียว"
"เฮีย ปล่อย เฮีย ไม่!!!" รมิดาพยายามดิ้นขัดขืนสุดเรี่ยวแรงเท่าที่จะทำได้
แต่สรวิชญ์ไม่สนใจเสียงกรีดร้องใดๆทั้งนั้น เขากระชากและออกแรงเหวี่ยงเธอลงไปบนโซฟา ก่อนจะตามเอาลำตัวกำยำมาคร่อมทับเอาไว้ เพื่อจะประกาศความเป็นเจ้าของบนเรือนร่างของเธอ...

..........
ฝากงานเรื่องใหม่ของอังศุมาลินทร์ด้วยนะทุกคน