เมื่อข้ากลายเป็นเซียนตกสวรรค์

เหนือเก้าชั้นฟ้า ณ ดินแดนสวรรค์อันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต หมู่เมฆสีทองลอยทอดยาวสุดสายตา ตำหนักแก้วและวังหยกตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ รัศมีแห่งพลังเซียนปกคลุมทั่วทุกสารทิศ งดงามดุจภาพฝันที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย

ทว่าภายใต้ความสงบงามนั้น กลับมีความลับบางอย่างถูกฝังไว้มาเนิ่นนาน ความลับที่แม้แต่เหล่าทวยเทพยังไม่กล้าเอ่ยถึง

ณ ลานพิพากษาสวรรค์ เทพเซียนนับหมื่นยืนเรียงรายอยู่สองฟากทาง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสตรีผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่กลางค่ายกลสายฟ้าขนาดมหึมา นางมีนามว่า "หลิงเยว่" เซียนบุปผาผู้บำเพ็ญเพียรมานานกว่าหมื่นปี วันนี้คือวันที่นางจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง และเลื่อนขั้นขึ้นเป็นมหาเทพ

สายลมพัดชายแขนเสื้อสีขาวสะบัดพลิ้ว ผมยาวสีดำขลับปลิวไหวอยู่เบื้องหลัง ใบหน้างดงามดุจหยกขาวยังคงสงบนิ่ง แม้เบื้องบนจะมีเมฆอัสนีสีดำก่อตัวหนาแน่นขึ้นทุกขณะ

"สายฟ้าสวรรค์เก้าสิบเก้าขุมกำลังจะเริ่มขึ้น" เสียงประกาศดังสะท้อนทั่วทั้งลานพิพากษา เทพหลายองค์มองมาด้วยความอิจฉา บางองค์มองมาด้วยความชื่นชม เพราะหากหลิงเยว่ผ่านบททดสอบนี้ไปได้ นางจะกลายเป็นมหาเทพที่อายุน้อยที่สุดในรอบหลายหมื่นปี

ครืน!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าแรกฟาดลงมาจากท้องนภา ร่างของหลิงเยว่สั่นไหวเล็กน้อย แต่ยังคงยืนนิ่ง จากนั้นสายฟ้าลูกที่สอง ลูกที่สาม ลูกที่สิบ ลูกที่ยี่สิบ ผ่านไปทีละลูก จนเหล่าเทพรอบด้านเริ่มแตกตื่น

"นางจะผ่านจริงหรือ?"

"พลังเซียนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"สมกับเป็นเซียนบุปผาแห่งตำหนักบุปผาสวรรค์"

ทว่าขณะที่สายฟ้าลูกที่แปดสิบเก้าฟาดลงมา เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น กลางอากาศเหนือศีรษะของหลิงเยว่ ปรากฏอักขระสีดำขนาดยักษ์ขึ้นอย่างกะทันหัน อักขระนั้นเปล่งแสงอัปมงคล ราวกับมาจากห้วงนรกอันมืดมิด

"ผู้กระทำผิดต่อกฎสวรรค์ ไม่มีสิทธิ์เป็นมหาเทพ"

ทั่วทั้งลานเงียบงัน ดวงตาของเหล่าเทพเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หลิงเยว่เงยหน้ามองข้อความนั้นอย่างไม่เข้าใจ

"เป็นไปไม่ได้..."

นางไม่เคยละเมิดกฎสวรรค์ ไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา นางมีเพียงการบำเพ็ญเพียรและช่วยเหลือสรรพชีวิต แล้วเหตุใดจึงถูกตราหน้าเช่นนี้ ยังไม่ทันที่ใครจะได้กล่าวสิ่งใด ท้องฟ้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สายฟ้าสีแดงฉานซึ่งไม่ควรปรากฏในพิธีเลื่อนขั้นฉีกทะลุเมฆอัสนีลงมา เสียงอุทานดังขึ้นจากทุกทิศ

"สายฟ้าพิพากษา!"

"เป็นสายฟ้าลงทัณฑ์!"

"ผู้ใดกันเรียกสายฟ้าประเภทนี้ออกมาได้?"

หลิงเยว่รีบรวบรวมพลังเซียนทั้งหมดขึ้นป้องกันตนเอง แต่กลับพบว่าพลังในร่างกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนอย่างรวดเร็ว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังกดนางลงสู่เหวลึก

ครืน!

สายฟ้าสีแดงฟาดลงมากลางร่างของนาง ความเจ็บปวดแล่นผ่านกระดูกทุกชิ้น เลือดสีทองของเซียนกระเซ็นไปทั่วอากาศ ร่างของหลิงเยว่ถูกผลักถอยหลังหลายสิบจั้ง

"ใครกัน..." นางกัดฟันแน่น "ใครกำลังใส่ร้ายข้า..."

ในตอนนั้นเอง สายตาของนางพลันมองเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่เหนือทะเลเมฆอันไกลโพ้น ชายผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาว สูงสง่า เย็นชาราวกับหิมะพันปี

แม้จะอยู่ห่างไกลจนมองเห็นไม่ชัด แต่หัวใจของหลิงเยว่กลับสั่นสะเทือนอย่างประหลาด ราวกับนางเคยรู้จักเขามาก่อน ราวกับเคยเฝ้ามองแผ่นหลังนั้นมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าก่อนที่นางจะได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย สายฟ้าลูกสุดท้ายก็ฟาดลงมา

เปรี้ยง!

แสงสีแดงสว่างจ้าปกคลุมทั่วทั้งฟ้าดิน ค่ายกลป้องกันแตกสลาย พลังเซียนในร่างหลิงเยว่ถูกทำลายเกือบสิ้น ร่างบางถูกกระแทกออกจากลานพิพากษา ตกลงจากเก้าชั้นฟ้า... ผ่านทะเลเมฆ... ผ่านประตูสวรรค์... ผ่านชั้นฟ้านับไม่ถ้วน...

ลมรุนแรงพัดกระหน่ำจนสติของนางเริ่มเลือนราง ก่อนหมดสติ หลิงเยว่ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู เป็นเสียงทุ้มต่ำของบุรุษผู้หนึ่ง เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอาลัยอาวรณ์

"เยว่เอ๋อร์... ในที่สุด...ข้าก็พบเจ้าแล้ว"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาของนางโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งที่นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นผู้ใด จากนั้นทุกสิ่งก็ดับวูบลง ร่างของเทพเซียนบุปผาผู้กำลังจะกลายเป็นมหาเทพ ตกจากสวรรค์สู่โลกมนุษย์