เกิดใหม่เป็นเมียที่ด่าผัว และทำบะหมี่เก่งมาก

คำโปรย...
[ระบบ? ไม่ต้อง! ความรู้เชฟห้าดาวน่ะหรือ? ของมันแน่อยู่แล้ว! ]
เมื่อ ‘เหวินเซียงหลิน’ สุดยอดเชฟสาวฝีปากกล้าตื่นขึ้นมาในร่างสตรีผอมแห้ง ณ กระท่อมโกโรโกโสท้ายเขา แถมรอบตัวยังมีแต่คนจ้องจะรังแกและฮุบสมบัติ!
มีเพียง ‘กู้หมิงหยวน’ พรานป่าหนุ่มร่างยักษ์กำยำดั่งภูผา ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี ทว่าเขากลับยอมก้าวเข้ามาเป็นโล่กำบังและแผ่นหลังที่พึ่งพิงให้แก่นางเสมอมา
ในเมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งนางมาผจญความยากลำบากในชนบทแห้งแล้ง... เช่นนั้นนางจะใช้ ‘พริกป่าท้ายเขา’ และ ‘เสน่ห์ปลายจวักอันเด็ดขาด’ ก่อร่างสร้างตัว พลิกผืนดินรกร้างให้กลายเป็นเงินทองไหลมาเทมา จนใช้ชาตินี้ไม่หมดเลยทีเดียว !

หงส์งาม


"นี่มันต้นหอมป่าและกระเทียมป่าชัดๆ! แถมยังมีผักกาดป่าต้นอ่อนขึ้นเต็มไปหมดเลย เจ้าตาถั่วหรืออย่างไรถึงเดินผ่านของอร่อยพวกนี้ไปเฉยๆ น่ะ!"
หมิงหยวนก้มมองพืชป่าเหล่านั้นแล้วขมวดคิ้ว "พวกนี้มันมีกลิ่นฉุนและรสเผ็ดร้อน ชาวบ้านไม่ค่อยนิยมกินกันหรอก เว้นแต่ช่วงที่ขัดสนจริงๆ ถึงจะขุดประทังชีวิต"
"พวกเจ้ามันตาไม่มีแวว!" เซียงหลินบ่นอุบพลางทรุดตัวลงนั่งยองๆ ลงมือถอนต้นหอมป่าและกระเทียมป่าอย่างทะนุถนอม "ของพวกนี้แหละคือยอดขุมทรัพย์ของการทำอาหารป่าเลยล่ะ! กลิ่นฉุนของมันเมื่อนำไปเจียวกับน้ำมันร้อนๆ หรือผัดกับเนื้อสัตว์จะช่วยดับคาวและชูรสชาติให้อร่อยขึ้นเป็นกอง รู้จักไหมล่ะ... เสน่ห์ปลายจวักน่ะ!"
ชายหนุ่มยืนมองภรรยาที่กำลังเก็บผักป่าอย่างขะมักเขม้น ผิวแก้มสีระเรื่อเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินเขาทำให้ดูมีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อนมาก "เจ้าเปลี่ยนไปมากเลยนะ เซียงหลิน" เขากล่าวเสียงเรียบ
เซียงหลินชะงักมือเล็กน้อย ใจเต้นตึกตักกลัวว่าเขาจะจับได้ว่านางไม่ใช่ร่างเดิม แต่ก็รีบตีหน้าขรึมและพ่นลมหายใจออกทางจมูก "เปลี่ยนไปแล้วมันไม่ดีตรงไหน? หรือเจ้าอยากได้เมียขี้เกียจที่วันๆ เอาแต่ชี้นิ้วสั่งด่าทอเจ้าแล้วก็นอนไขว่ห้างอยู่บนเตียงเหมือนเดิมรึไง? ถ้าชอบแบบนั้นข้าจะได้กลับไปทำตัวแบบเดิม!"
"ไม่..." หมิงหยวนรีบตอบทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "แบบนี้... ดีกว่ามาก"
"ดีกว่าก็ดีแล้ว! ถ้ารู้อย่างนั้นก็ขยับตัวมาช่วยข้าขุดหัวกระเทียมป่าพวกนี้สิ ยืนบื้อเป็นรูปปั้นหินอยู่ได้ ประเดี๋ยวพ่อก็ปาหัวกระเทียมใส่หน้าเสียเลยนี่!" นางแหวใส่เขารอบหนึ่ง แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ
หมิงหยวนอมยิ้มน้อยๆ เดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างๆ นาง มือหนาที่หยาบกร้านแต่แข็งแรงใช้มีดสั้นดักดินขุดเอาหัวกระเทียมป่าขึ้นมาให้อย่างง่ายดาย ทั้งสองช่วยกันเก็บพืชป่าจนเต็มตะกร้าสะพายหลังของเซียงหลิน จากนั้นจึงพากันเดินลึกเข้าไปในป่าเพื่อตรวจสอบลอบดักสัตว์
เมื่อมาถึงลอบดักสัตว์อันแรกที่ตั้งอยู่ใต้พุ่มไม้หนา หมิงหยวนคุกเข่าลงแหวกหญ้าดูแล้วถอนหายใจเบาๆ "ไม่มีอะไรเลย..."
"ช่างมันเถอะ ยังเหลืออีกอันไม่ใช่หรือ เดินไปดูต่อสิ" เซียงหลินให้กำลังใจ แม้น้ำเสียงจะฟังดูห้วนๆ ตามสไตล์ของนาง
ทว่าเมื่อไปถึงลอบดักสัตว์อันที่สอง ทั้งสองคนก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกัน เสียงตะกุยดินและเสียงดิ้นรนดังมาจากด้านใน ลอบไม้ไผ่สั่นไหวไปมาอย่างรุนแรง
"มีจริงๆ ด้วย!" เซียงหลินอุทานด้วยความตื่นเต้น
หมิงหยวนรีบก้าวเข้าไปดึงลอบขึ้นมา ด้านในมีไก่ป่าตัวผู้ขนาดกลางขนสีแดงอมส้มแวววาวติดอยู่ มันพยายามกระพือปีกและจิกตีมือของเขา แต่พรานหนุ่มผู้ชำนาญการป่าสามารถจับมันมัดขาทั้งสองข้างได้อย่างรวดเร็วด้วยเชือกปอ
"ไก่ป่าตัวโตใช้ได้เลยนะเนี่ย!" เซียงหลินตาโตสมองของนางเริ่มจินตนาการถึงเมนูอาหารทันที "เย็นนี้แหละ... ข้าจะทำบะหมี่ไก่ตุ๋นหน่อไม้ป่าและต้นหอมเจียวให้เจ้ากิน!"
"ที่บ้านไม่มีแป้งสาลีเหลือแล้วไม่ใช่หรือ?" หมิงหยวนเอ่ยถามพลางชูไก่ป่าขึ้น "ข้าต้องนำไก่ตัวนี้ไปขายในตำบลเพื่อแลกแป้งสาลีและข้าวสารกลับมา"
"เจ้าโง่เอ๊ย! ขายไก่ป่าตัวนี้ในตำบลอย่างมากก็ได้เงินไม่กี่อีแปะ แถมยังต้องเสียเวลาเดินเท้าไปกลับครึ่งค่อนวันอีก" เซียงหลินกอดอกส่ายหน้าเหนื่อยใจกับความซื่อของสามี "เราเอาไก่ป่าตัวนี้มาทำอาหารกินเพื่อเพิ่มพลังงานก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเข้าตำบลพร้อมกัน ข้าจะเอาทักษะการทำบะหมี่ของข้าไปหาเงินมาซื้อเสบียงเอง รับรองได้เงินมากกว่าขายไก่ป่าดิบๆ ตัวนี้หลายเท่า!"
หมิงหยวนมองภรรยาด้วยแววตาเลื่อมใส "เจ้าคิดจะไปเปิดร้านขายบะหมี่ในตำบลรึ?"
"ใช่สิ! ฝีมือระดับข้าเนี่ยนะจะยอมนอนแห้งเหี่ยวอยู่ในบ้านป่าท้ายเขานี่เฉยๆ แป้งสาลีที่เหลืออยู่ก้นถังในบ้านข้าจะเอามานวดทำเส้นเพิ่ม แล้วพรุ่งนี้เราเข็นรถเข็นเก่าๆ หลังบ้านเข้าไปในเมืองกัน ตอนนี้กลับบ้านไปทำอาหารกลางวันเถอะ ท้องข้าร้องประท้วงจนแทบจะเต้นระบำได้แล้วเนี่ย!"
หลังจากกลับมาถึงกระท่อมดิน ทั้งสองก็ไม่รีรอรีบช่วยกันตระเตรียมอาหาร หมิงหยวนทำหน้าที่เชือดไก่ป่าและถอนขนอย่างคล่องแคล่วอยู่นอกบ้าน ส่วนเซียงหลินจัดการทำความสะอาดพืชผักป่าที่เก็บมาได้ นางหั่นเนื้อไก่ป่าส่วนสะโพกและอกออกเป็นชิ้นพอดีคำ นำกระดูกโครงไก่ที่เหลือไปต้มเคี่ยวในหม้อเหล็กใบโตเพื่อทำน้ำซุปเข้มข้น
"หมิงหยวน! เอาฟืนมาเพิ่มหน่อย ไฟมันอ่อนเกินไปแล้ว น้ำซุปจะคาวเอานะ!" เซียงหลินสั่งเสียงดังมาจากในครัว
"จ้ะ ข้ากำลังเอาไปให้" ชายหนุ่มรีบแบกฟืนมัดโตเข้ามาใส่เตาทันที เขาคอยซับเหงื่อที่ขมับพลางมองภรรยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานช่างดูงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกินในยามนี้
เซียงหลินนำเนื้อไก่ป่าไปผัดในกระทะเหล็กที่หยอดน้ำมันหมูเล็กน้อย ตามด้วยกระเทียมป่าทุบพอบุบและขิงป่าฝานบางๆ ผัดจนเนื้อไก่ตึงตัวและส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยละล่องออกไปนอกเรือน จากนั้นจึงตักขึ้นมาพักไว้ นำน้ำซุปโครงไก่ป่าที่ต้มจนงวดและหวานน้ำต้มกระดูกเทใส่ลงไปในกระทะเพื่อเคี่ยวรวมกันจนเนื้อไก่เปื่อยนุ่ม
ระหว่างที่เนื้อไก่กำลังเคี่ยวจนได้ที่ เซียงหลินก็หันมานวดแป้งสาลีส่วนสุดท้ายที่เหลืออยู่อย่างสุดฝีมือ คราวนี้ด้วยร่างกายที่เริ่มคุ้นชินกับการออกแรง ทำให้นางนวดแป้งได้เนียนและเหนียวนุ่มยิ่งกว่าเมื่อเช้า นางดึงแป้งออกเป็นเส้นบะหมี่ขนาดกำลังดีลวกในน้ำเดือดพล่านแล้วจัดใส่ชามกระเบื้องใบใหญ่สองใบ
นางตักเนื้อไก่ป่าตุ๋นราดลงไปบนเส้นบะหมี่ ตามด้วยน้ำซุปรสเข้มข้นสีทองอำพัน โรยหน้าด้วยต้นหอมป่าซอยและกระเทียมเจียวสีเหลืองกรอบที่ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสออย่างที่สุด
"เสร็จแล้ว! บะหมี่ไก่ตุ๋นสมุนไพรป่าสูตรเด็ดของเหวินเซียงหลิน!" นางร้องประกาศด้วยความภาคภูมิใจ
หมิงหยวนที่ยืนรออยู่รีบเข้ามาช่วยยกชามบะหมี่ออกไปที่โต๊ะด้านนอกทันที ทันทีที่เขานั่งลงและคีบเส้นบะหมี่พร้อมเนื้อไก่ป่าเข้าปาก ดวงตาดุดันของพรานหนุ่มก็เบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน รสชาติของเนื้อไก่ป่าที่เหนียวนุ่มชุ่มน้ำซุปผสานกับความเหนียวหนึบของเส้นบะหมี่ทำมือและกลิ่นหอมสมุนไพรป่ามันช่างยอดเยี่ยมจนยากจะหาคำใดมาเปรียบเปรย
"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าท่อนไม้? รสชาติพอจะเอาไปทำมาค้าขายเพื่อเลี้ยงปากท้องเราสองคนได้หรือไม่?" เซียงหลินถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างรอคอยคำตอบ
หมิงหยวนกลืนอาหารลงคอแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและซาบซึ้งใจ "อร่อยที่สุดในชีวิตของข้าเลย... เซียงหลิน หากเจ้าเปิดร้านขายบะหมี่นี้จริงๆ ข้าเชื่อว่าคนทั้งตำบลจะต้องยอมต่อแถวยาวเพื่อชิมฝีมือของเจ้าแน่"