คุณเพทายของไอ้แดน

"ทำตัวต่ำตมไม่เลิก!”

“ถ้าคิดจะใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอย่างไร้อารยธรรมกับพวกขยะแบบนี้ ก็อย่ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฉัน!”

“มันน่ารำคาญและโสโครกที่สุด!" เพทายตวาดเสียงสั่นด้วยความโมโหจัด

สายตาทอดมองอีกฝ่ายประดุจสิ่งปฏิกูลที่ไม่อยากเฉียดใกล้ แดนได้ยินคำด่ากระทบกระเทียบแสนเหยียดหยามนั้นเข้าถึงกับผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

แววตาคมคายวาวโรจน์แดงก่ำด้วยความโกรธสลับฤทธิ์เมรัย ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก้าวสามขุมเข้าหาข่มขวัญ

"ขยะเหรอ? เออ! ฉันมันก็แค่นักเลงขยะข้างถนน”

“แต่อย่าลืมนะคุณชาย... ว่าไอ้ขยะคนนี้แหละที่มันเป็นผัวคุณมาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว!”

“เวลาอยู่ใต้ร่างไอ้ขยะคนนี้ ไม่เห็นคุณชายจะรังเกียจเสียงดังเนื้อตัวเหม็นสาบของฉันเลยนี่หว่า!" แดนสวนกลับเสียงดังก้องห้อง เพทายหน้าชาดิก

ใบหน้าเนียนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้นจนตัวสั่น หมดความอดทนทนทานที่จะเสวนากับคนเมาขาดสติ

ชายหนุ่มสะบัดหน้าหนีหันหลังหมายจะก้าวเท้าหนีออกจากห้องพักไปให้พ้น ๆ

ทว่าความเย่อหยิ่งและคำพูดคำจาประชดประชันประหนึ่งตนเองอยู่เหนือกว่าเสมอนั้น มันได้จี้จุดเดือดต่ำสุดของอันธพาลหนุ่มเข้าอย่างจัง

แดนกระชากแขนเรียวของเพทายกลับมาอย่างแรงจนร่างโปร่งถลาเข้าหาแผงอกแกร่ง เพทายเบิกตากว้างดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง พยายามจะสะบัดข้อล่ำสันนั้นออกพลางส่งเสียงตวาดลั่น

"ปล่อยนะไอ้แดน! สันดานหยาบคายช้า! อย่ามาใช้กำลังสกปรกกับฉัน!" แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของผู้ดีเก่าจะไปสู้พละกำลังมหาศาลของนักเลงเจ้าถิ่นที่ผ่านศึกมานับร้อยกระบวนท่าได้