แม่สื่อร้อยเล่ห์ป่วนหัวใจท่านโหว

“ในใต้หล้านี้ ไม่มีคู่ครองใดที่ข้า... เซี่ยชิงชิง ผูกด้ายแดงให้ไม่ได้!”

ถ้อยคำประกาศกร้าวอันเลื่องชื่อของแม่สื่ออันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงยังคงดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำของชาวบ้าน ทว่าในวันนี้ ป้ายทองหน้าร้าน บุพเพร้อยรัก กลับสั่นไหวคล้ายจะหลุดร่วงลงมา เมื่อเผชิญกับผู้มาเยือนที่ไม่คาดฝัน

กลิ่นอายคาวเลือดและไอสังหารแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในเรือนรับรองลดฮวบลงจนน่าใจหาย

“แม่นางเซี่ย...” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เอ่ยเสียงสั่น “เจ้าต้องช่วยสกุลกู้ของข้าด้วยนะ หากปีนี้เยี่ยนเฉินยังไม่ได้แต่งงานใหม่ สกุลกู้คงต้องสิ้นทายาทเป็นแน่!”

เซี่ยชิงชิง ในชุดกระโปรงสีชมพูกลีบบัวขับเน้นความสดใส ยิ้มค้าง มือที่กำลังรินชาชะงักค้างกลางอากาศ นางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตากวาดมองบุรุษร่างสูงใหญ่ตรงหน้า

‘หย่งอันโหว กู้เยี่ยนเฉิน... บุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในเมืองหลวง ร่ำรวยที่สุด และ... น่ากลัวที่สุด!’

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นแม่ทัพผู้อำมหิต แต่เป็นเพราะฉายาอันเป็นที่เลื่องลือสะท้านแผ่นดิน... ‘ท่านโหวขวัญผวา ดวงชะตากินเมียสามภพ’

แต่งภรรยาสามคนในเวลาไม่กี่ปี และภรรยาทุกคนอยู่ได้ไม่เกิน 3 วัน ก็สิ้นใจ! บัดนี้ จวนหย่งอันโหวไม่ต่างอะไรจากแดนปรโลกที่ส่งผู้หญิงเข้าไปตาย จนไม่มีตระกูลใดในเมืองหลวงกล้าส่งบุตรสาวมาเกี่ยวพันอีก แม้แต่สาวใช้ในจวนก็ยังขอย้ายออกกันให้วุ่น

“เอ่อ... เรียนฮูหยินผู้เฒ่า” เซี่ยชิงชิงยิ้มแห้ง ปรับน้ำเสียงให้ดูเห็นอกเห็นใจที่สุด “ข้าน้อยเซี่ยชิงชิง ย่อมยินดีผูกด้ายแดงให้ผู้คน ทว่า... ดวงชะตาของท่านโหวช่าง... สูงส่งและล้ำลึกเกินกว่าที่ด้ายแดงธรรมดาจะผูกอยู่กระมังเจ้าคะ?”

“ข้ารู้ว่ามันยาก!” ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ด้านหลัง

“นี่คือค่ามัดจำ หากเจ้าหาคุณหนูที่ดวงแข็งพอจะแต่งกับลูกข้าได้ และนางมีชีวิตรอดจนตั้งครรภ์และคลอดลูกสำเร็จ... เงินทั้งหมดนี้รวมถึงคฤหาสน์ชานเมืองจะเป็นของเจ้าทันที!”

ตึกตัก... ตึกตัก... หัวใจของแม่สื่อสาวเต้นรัวเป็นกลองรบ กลิ่นเงินมันช่างหอมหวานเหลือเกิน!

“ท่านแม่ กลับกันเถอะ” กู้เยี่ยนเฉินลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนมิด สายตาคมปราบปัดผ่านหน้าเซี่ยชิงชิงอย่างเหยียดหยาม “ในเมื่อไม่มีใครอยากตาย ก็ไม่ต้องหา สตรีโง่งมที่เห็นแก่เงินพวกนี้ มีแต่จะพาตัวเองมาลงนรกเปล่า ๆ”

คำก็โง่งม สองคำก็ลงนรก... เซี่ยชิงชิงคิ้วกระตุก ยิ้มการค้าบนใบหน้าพลันเลือนหายไป สัญชาตญาณความศักดิ์ศรีของแม่สื่ออันดับหนึ่ง (บวกกับความงก) มันค้ำคอ!

“ช้าก่อนท่านโหว!” ชิงชิงลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ความสูงจะอยู่แค่แผงอกของเขา แต่นางก็เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ในใต้หล้านี้ ไม่มีสตรีใดที่ข้าจับคู่ให้ไม่ได้ และไม่มีบุรุษใดที่ข้าผูกด้ายแดงให้ไม่ได้... ต่อให้ท่านจะมีดวงกินเมียถึงเก้าภพ ข้า เซี่ยชิงชิง ก็จะหาภรรยาคนที่สี่มารับมือท่านให้ได้!”

“ดี... ข้าจะให้เวลาเจ้าสามเดือน” เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนาง นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอวดดีของแม่สื่อสาว “หาเมียคนที่สี่มาให้ข้า หากนางตาย... ข้าจะฝังเจ้าลงไปพร้อมกับนางด้วย เซี่ยชิงชิง”

ทิ้งท้ายด้วยใบสั่งตายอันน่าสยดสยอง หย่งอันโหวก็สะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไป ทิ้งให้เซี่ยชิงชิงยืนนิ่งค้างท่ามกลางกองทองคำ...

นี่นางเพิ่งจะรับงานหาเมีย หรือรับใบสั่งประหารชีวิตตัวเองกันแน่!