Bad Engineer พ่ายรักรอยยิ้มลวง

เขาตั้งใจจะเข้ามาทำลาย 'รอยยิ้ม' ของเธอให้พังคามือ แต่เมื่อความลับและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดเผย วิศวะหนุ่มไร้หัวใจกลับเป็นฝ่ายถูกสั่นคลอนเสียเองกว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้เขาก็เผลอผลักไสทำร้ายคนตัวเล็กจนแหลกสลายไปแล้ว งานนี้ต่อให้ต้องทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่ตัวเองมี เขาก็จะทวงรอยยิ้มที่สำคัญกับหัวใจคืนมาให้ได้!

...

"เพื่อนรักหายไปไหนซะล่ะ ถึงได้ปล่อยให้เดินกะเผลก ๆ เป็นเป็ดอยู่คนเดียวแบบนี้"

"พี่อคิณนั่นเอง... ช่วงนี้เราบังเอิญเจอกันบ่อยเหลือเกินนะคะ" เสียงใสพยายามปรับให้ร่าเริง "หนูกำลังจะกลับหอค่ะ ฝนตกหนักแบบนี้พี่อคิณก็รีบกลับนะคะเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

"เลิกตอแหลสักทีเถอะนิริน!"

ร่างสูงสบถลั่น ก้าวเร็วรี่เข้าหาหญิงสาวอย่างคุกคามซึ่งนั่นทำเอานิรินตกใจก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่เธอดันลืมไปว่าข้างหลังคือบันไดขั้นสุดท้าย

"อ๊ะ!"

ร่างเล็กหงายหลังลอยละลิ่วก่อนจะล้มลงบนพื้นกระเบื้องอย่างแรงร่มในมือหลุดกระเด็นไปไกล ทว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดซึ่งกระแทกเข้ามา แต่มันคือแรงเหวี่ยงซึ่งทำให้กระโปรงพลีทสีดำตัวยาวที่เธอหวงแหนเลิกเปิดขึ้นมาจนถึงต้นขา

"ไม่... ไม่นะ!"

หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียง เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อับอาย และร้าวรานอย่างถึงที่สุด มือเล็กทั้งสองข้างตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งพยายามดึงชายกระโปรงลงมาปิดบังร่างกายตัวเอง น้ำตาที่พยายามกักเก็บมาตลอดทะลักอาบสองแก้มราวกับเขื่อนพัง

"อย่าดู! ขอร้อง... ฮึก! อย่ามองนะ!"

"นิ... ริน..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกจากลำคออย่างยากลำบาก ภาพของคนตัวเล็กตรงหน้าทำเอาร่างสูงหายใจติดขัด

‘เขาเอาชนะหน้ากากรอยยิ้มนั้นได้แล้ว แต่ทำไม... ถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ถูกเหยียบจมดินแบบนี้กันวะ’