พรานหาร บุกตะลุยป่าถวาย

พรานหารไม่ได้ตอบรับอะไร เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาเพ่งมองลงไปที่ลำธารเบื้องล่าง น้ำที่เคยไหลเอื่อยๆ บัดนี้กลับหยุดนิ่งสนิท พื้นผิวน้ำที่เคสสะท้อนแสงจันทร์กลับกลายเป็นสีดำข้นคลั่กราวกับน้ำมันดิบ กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแสบจมูก ท้องฟ้าที่เคยมีแสงดาวประปราย ถูกเมฆหมอกสีดำทมิฬเคลื่อนตัวเข้าบดบังจนมืดมิดราวกับถูกปิดด้วยฝาโลง

"พวกคุณ... เตรียมตัว" พรานหารเอ่ยเสียงต่ำ มือขวากระชับปืนลูกซองคู่ใจ มือซ้ายล้วงเข้าไปในย่าม แล้วหยิบเอาลูกปืนอาคม ที่ผ่านการปลุกเสกมาแล้วเป็นอย่างดี แล้วเอาลูกกระสุนนั้น ยัดลงไปในรังเพลิง เสียง 'คลิก' ของกลไกปืนดังก้องกังวานในความเงียบ

"ตึก... ตึก... ตึก..."

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมาจากอีกฝั่งของลำธาร มันไม่ใช่เสียงเดินของสัตว์สี่เท้า และไม่ใช่จังหวะการเดินของมนุษย์ปกติ แต่มันเป็นเสียงกระทืบเท้าพร้อมๆ กันนับร้อยนับพันคู่ ดังกระหึ่มจนแผ่นดินสั่นสะเทือน

ในม่านหมอกสีดำทึบเบื้องล่าง เงาตะคุ่มนับไม่ถ้วนกำลังคืบคลานโผล่พ้นน้ำดำข้นขึ้นมาสู่ตลิ่ง พวกมันคือซากศพ... ซากศพโบราณที่ไร้เนื้อหนัง มีเพียงโครงกระดูกสีดำเกรียมที่ถูกพันธนาการด้วยเถาวัลย์และรากไม้ที่แทงทะลุเบ้าตาและซี่โครง รากไม้เหล่านั้นทำหน้าที่เสมือนเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ คอยเชิดหุ่นกระดูกเหล่านั้นให้เคลื่อนไหว พวกมันถืออาวุธโบราณที่ผุกร่อน ทั้งดาบ หอก และง้าว สนิมเขรอะขระเดินเรียงหน้ากระดานขึ้นมาตามไหล่เขา มุ่งตรงมายังลานพักของพรานหาร

นี่คือกองทัพทาสของพญามารที่ถูกปลุกขึ้นมา!

"อิติปิ โส ภะคะวา ยมมะราชาโน ท้าวเวสสุวรรณโณ มะระณัง สุขัง อะหัง สุคะโต นะโม พุทธายะท้าวเวสสุวรรณโณ จาตุมะหาราชิกา ยักขะพันตาภัทภูริโตเวสสะ พุสะ พุทธัง อะระหัง พุทโธ ท้าวเวสสุวรรณโณ นะโม พุทธายะ..." พรานหารเริ่มบริกรรมคาถาเสียงดังฟังชัด คาถาดังกล่าวไม่ใช่คาถาป้องกันตัวธรรมดา แต่เป็น 'พระคาถาอัญเชิญท้าวเวสสุวรรณ' วิชาระดับสูงที่ต้องแลกมาด้วยอายุขัยของผู้ใช้ เพื่อดึงพลังอำนาจสูงสุด ของท้าวเวสสุวรรณออกมา

"ยิง!! ถ้ายิงไม่เข้า ก็ใช้มีดฟันคอให้ขาด!" พรานหารหันไปตะคอกใส่พวกนายกองบุญที่ยืนตัวแข็งทื่อ กลายเป็นหินอยู่นั้น

เสียงปืนไรเฟิลและปืนพกของพวกลูกน้องนายกองดังแผดขึ้นสนั่นป่า ประกายไฟสว่างวาบ แต่กระสุนธรรมดาเหล่านั้นเมื่อเจาะเข้าที่โครงกระดูกหรือรากไม้ กลับทำได้แค่ทำให้พวกมันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่พวกมันจะก้าวเดินหน้าต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน

พรานหารก้าวออกไปยืนจังก้าอยู่หน้าสุด นอกรัศมีกองไฟสีเขียว เขาประทับปืนลูกซองแฝดขึ้นบ่า เล็งไปที่กลุ่มผีดิบที่รวมตัวกันหนาแน่นที่สุด

"ตูม!! ตูม!!"

เสียงปืนลูกซองแฝด แผดคำรามก้อง จนหูดับตับไหม้ไปตามๆกัน กระสุนอาคมพุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะร่างของกองทัพผีดิบ พลานุภาพของกระสุนที่ปลุกเสกมาอย่างดี ระเบิดออกเป็นวงกว้าง แสงสีขาวสว่างจ้าบาดตา เผาผลาญร่างของโครงกระดูกเหล่านั้น จนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา รากไม้ที่ชอนไชอยู่ตามกระดูกดิ้นพล่านและไหม้เกรียม ส่งเสียงหวีดร้องแหลมเล็กคล้ายเสียงทารกโดนน้ำร้อนลวก

ทว่า... จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป ล้มไปสิบ ก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาอีกร้อย พวกมันเริ่มรุมล้อมตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆ