ผีปอบ เรื่องเล่าสยองขวัญ

ฉับพลัน ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คนอย่างกระทันหัน ร่างนั้น คล้ายผู้หญิงซูบผอม ผิวไหม้ดำเป็นหย่อมๆ ปากแดงสดจากเลือด ดวงตาลึกโบ๋ มันไม่เดินเหมือนคน แต่เหมือนลื่นและกระตุกเข้ามาเป็นช่วงๆ

มันไม่ทำร้ายแบบสุ่ม แต่พุ่งหาคนที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าบัวผันทีละคน คนหนึ่งถูกลากหายไปในความมืด อีกคนล้มลงดิ้นเหมือนมีอะไรฉีกจากข้างในโดยไม่มีมือจับ ผู้ใหญ่คำปันคลุ้มคลั่งและสารภาพต่อหน้าทุกคนว่า คืนวันนั้นเขาเป็นคนปลุกคนในหมู่บ้านให้ฆ่าบัวผัน เพราะต้องหาใครสักคนรับผิดแทนความตายของเด็ก และเพราะบัวผันรู้ความลับว่าเด็กไม่ได้ตายเพราะปอบ แต่ตายเพราะพ่อของเด็กเมาแล้วทำลูกตกฟากจนบาดเจ็บ ก่อนโยนความผิดให้คนอื่น

ท่ามกลางความโกลาหล แม่ของเพียงฟ้าถูกพามาที่ลานพิธีเพราะเธอหนีออกจากบ้านมาในสภาพกึ่งสติแตก และร้องขอขมาต่อหน้าวิญญาณบัวผัน เธอยอมรับว่าคืนนั้นเธอเห็นบัวผันถูกลากไปและได้ยินเสียงขอให้ช่วย แต่เธออุ้มลูกเล็กอย่างเพียงฟ้าอยู่ในอ้อมแขน จึงเลือกปิดประตูบ้าน ไม่ออกไปช่วย นับแต่นั้นเธอจึงอยู่กับความผิดจนแทบเสียสติ

เพียงฟ้าพยายามปกป้องแม่ แต่แม่กลับเป็นคนคุกเข่ารับผิดเอง

วิญญาณบัวผันจ้องแม่ของเพียงฟ้านานจนสุดท้ายมันไม่ลงมือทันที แต่ ค่อย ๆ เอื้อมมือไหม้เกรียมไปแตะที่หน้าผากของแม่เพียงฟ้า เหมือนมอบตราบางอย่างไว้มากกว่าจะเอาชีวิต

ลานศาลเต็มไปด้วยคราบเลือด โคลน และเถ้าดำ ชาวบ้านที่รอดชีวิตไม่มีใครกล้าพูดว่าตัวเองเห็นอะไร บางคนอ้างว่า จำอะไรไม่ได้เลย ผู้ใหญ่คำปันตายหรือไม ไม่มีใครรู้ แต่รู้ว่าหายตัวไปในความมืด ไม่มีใครกล้าออกตามหา