บำเรอแค้นเฮียชัย

บำเรอแค้นเฮียชัย

"เขาใช้ 'ความแค้น' ยัดเยียดตราบาปให้เธอเป็นเพียงของเล่นแก้ขัด กว่าจะรู้ว่าหัวใจตัวเอง ก็ในวันที่เธอร้องขออิสรภาพพร้อมน้ำตา

บางฉากบางตอน

ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้บอกพ่อฉัน" ชัยบดินทร์พูดเสียงเรียบ พลางก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ จนร่างบางต้องถอยหนีจนชิดขอบเตียง

"แล้วเฮียมาทำไมอีกคะ"

"เธอมันทำให้ฉันติดใจจนนอนไม่หลับมาเป็นสัปดาห์แล้วรู้ตัวไหม"

"พูดบ้าอะไร ติดใจอะไร เรื่องแบบคืนนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นอีกเด็ดขาดค่ะ" บุษบาหน้าร้อนผ่าวพลางตวาดเสียงหลง

"หึ... เหรอ แต่ถ้าฉันต้องการ เธอก็ห้ามฉันไม่ได้หรอก ไม่สิ... เธอก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ"

"หยุดพูดจาสกปรกซะทีค่ะ ออกไปจากห้องบุษได้แล้ว ถ้าเฮียยังเดินเข้ามาอีกก้าวเดียว บุษจะร้องให้คนช่วยจริงๆ"

"ร้องสิ…เรื่องของผัวเมียใครเขาอยากยุ่งกันล่ะ"

"ไม่ใช่สักหน่อย...บุษจะแจ้งตำรวจ"

บุษบาขู่เสียงสั่น มือบางคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมาถือไว้แน่น นัยน์ตากลมเริ่มมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ ด้วยความประหม่า

"เอาสิ โทรเลย ฉันกดเบอร์สถานีตำรวจให้ด้วยเลยเป็นไง"

ชัยบดินทร์ยักหัวไหล่หนาอย่างไม่ยี่หระในคำขู่ ชายหนุ่มถือวิสาสะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ทอดสายตามองใบหน้าที่ซีดเผือดของยัยกาฝาก แล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด

"อย่าคิดว่าบุษไม่กล้านะ บุษโทรจริงๆ นะ เฮียจะโดนข้อหาหนักด้วย"

"เอาสิเธอโทรแจ้งเลย ถ้าเรื่องนี้ถึงตำรวจ พ่อฉันก็จะได้รู้เรื่องของเราพร้อมกันทีเดียว"

"นี่... นี่เฮียขู่บุษเหรอคะ"

"ฉันไม่ได้ขู่ ฉันพูดจริง ลองคิดดูสิ ถ้าพ่อฉันรู้เรื่องของเรา อย่างมากท่านก็แค่สั่งให้เราสองคนแต่งงานกัน ซึ่งมันเข้าทางเธออยู่แล้วไม่ใช่หรือไง อยากจับฉันจนตัวสั่นอยู่แล้วนี่" ชัยบดินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอที่ยืนตัวสั่นเทา

"แต่ก็ดีนะ... ถ้าต้องแต่งงานกันจริงๆ ฉันยอมก็ได้ อย่างน้อยๆ ฉันก็ได้นางบำเรอตีทะเบียนเอาไว้ระบายอารมณ์ เมื่อไหร่ที่ฉันเบื่อ ฉันก็จะหย่ากับเธอเหมือนเศษขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น"

"เฮียบ้าไปแล้ว"

"บ้าสิ เธอทำให้ฉันบ้า ตั้งแต่มีครอบครัวเธอเข้ามา ฉันก็เหมือนคนบ้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว"