สามีเลวแต่ข้ามีลูกหัวปีท้ายปี เล่ม2ตอน(31-60)

"ท่านหมอไป่... ชีพจรของข้าเต้นแรงผิดปกติหรือไม่เจ้าคะ? เหตุใดข้าจึงรู้สึกรุ่มร้อนในอกเช่นนี้..."
เสียงหวานหยดย้อยที่ถูกดัดให้ฟังดูอ่อนระโหยโรยแรง ดังมาจากร่างอรชรบนเตียงกว้าง คุณหนูจ้าวเยี่ยนหลานนอนตะแคงเล็กน้อย จงใจให้คอเสื้อแพรเปิดกว้างจนเห็นไหปลาร้าขาวเนียน ทว่าดวงตากลมโตที่เคลือบไปด้วยความเจ้าเล่ห์ กลับชะเง้อมองข้ามไหล่ของหมอชราไปยังบานประตูอย่างใจจดใจจ่อ
ปรมาจารย์หมอไป่ที่เพิ่งจะถอนนิ้วจากการจับชีพจร ลูบเคราขาวของตนเองด้วยใบหน้างุนงง "เอ๊ะ... ชีพจรของคุณหนูก็สงบราบเรียบดีนี่ขอรับ อาการไข้ก็ไม่มี เลือดลมไหลเวียนเป็นปกติ... ที่รุ่มร้อน อาจจะเพราะถ่านในเตาผิงใส่มากเกินไปกระมังขอรับ?"
"โธ่... ท่านหมอไป่ช่างไม่เข้าใจอาการป่วยของข้าเลย!"
จ้าวเยี่ยนหลานถอนหายใจเฮือกใหญ่ สะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจ ‘ตาเฒ่านี่ช่างซื่อบื้อนัก! ข้าไม่ได้ป่วยกาย แต่ข้ากำลังป่วยใจต่างหากเล่า! เมื่อไหร่ 'ท่านหมอหลี่' ของข้าจะมาเสียที!’
นางอุตส่าห์ตื่นมาให้สาวใช้แต่งหน้าทาชาดบางๆ ให้ดูเป็นผู้ป่วยที่งดงามและบอบบางน่าทะนุถนอมที่สุด จัดแจงเสื้อผ้าให้ดูเย้ายวนแบบไม่ตั้งใจ... แต่คนที่มาตรวจอาการกลับกลายเป็นตาเฒ่าหมอไป่เสียนี่! เสน่ห์ของนางจึงกลายเป็นการเทน้ำพริกละลายแม่น้ำไปโดยปริยาย
ทว่า ในวินาทีที่ความอดทนของคุณหนูจ้าวเยี่ยนหลานกำลังจะหมดลง...
แอ๊ด...
บานประตูไม้ถูกผลักออก แสงสว่างจากด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นโครงร่างสูงสง่าของบุรุษที่นางเฝ้ารอ!