ท่านอ๋อง ข้าไม่ยอมให้ท่านตาย

'ซูหว่านหนิง' นักศึกษาปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง โชคร้ายโดนรถชนตอนกำลังข้ามถนนหน้าห้องสมุด ตื่นมาอีกทีดันอยู่ในบ้านสมัยโบราณ แถมยังถูกสาวใช้ตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างเตียงเรียกว่า 'คุณหนู'
เธอสอบถามอีกฝ่ายจนกระทั่งแน่ใจว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เคยอ่าน พล็อตบ้งๆ ที่ให้พระเอกตายตอนจบนั้นติดอยู่ในใจจนน่าหงุดหงิด มิน่าถึงได้ทะลุมิติเข้ามา สวรรค์คงส่งเธอมาเปลี่ยนพล็อตเรื่องให้เป็นไปตามใจตัวเอง
แต่ทว่าการมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างสตรีสูงศักดิ์ บุตรสาวสุดรักของท่านเสนาบดีนั้นไม่ง่าย ต้องแต่งงานตามสมรสพระราชทานและถูกดึงเข้าไปเกี่ยวพันกับการแย่งชิงบัลลังก์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แถมฟื้นมาวันแรกว่าที่สามีอย่าง 'เจิ้นเป่ยอ๋อง' ก็กระโดดข้ามกำแพงหนีกลุ่มมือสังหารเข้ามาในจวน...
...ภารกิจเอาชีวิตรอดในโลกนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วสินะ!
.
.
.
"การแต่งงานนี้เป็นฝ่าบาทพระราชทานให้ ข้าไม่เต็มใจ ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็เหมือนกัน" เรื่องที่ซูหว่านหนิงอาละวาดจนจวนเสนาบดีแทบพังราบเป็นหน้ากลองถูกรายงานแก่เซียวอวี้เฉิงแล้ว
"ข้า..."
"เช่นนั้นก็ดี เราทั้งคู่ต่างไม่ได้มีใจเสน่หาต่อกัน มิสู้ต่างคนต่างอยู่ เจ้าเห็นด้วยหรือไม่"
"ข้าเห็นด้วยกับท่านอ๋อง"
ว่าแต่การปรนนิบัติสามียังต้องทำไหมนะ นี่เป็นคืนแต่งงานด้วย ฉันต้องทำตัวยังไง
"ท่านอ๋องข้ามีเรื่องสงสัย" ในเมื่อหาคำตอบไม่ได้จึงต้องถาม "ข้าต้องปรนนิบัติท่านอ๋องในฐานะภรรยาหรือไม่" เอ่ยออกมาแล้วซูหว่านหนิงก็อับอายจนอยากกัดลิ้นตัวเอง ส่วนเซียวอวี้เฉิงเมื่อได้ยินก็ตอบกลับมาเสียงดังกว่าเดิม
"ข้าไม่เคยพิศวาสเจ้า! แค่แต่งตามพระราชโองการ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องความรัก"
ถูกปฏิเสธเสียงแข็งกระด้างแบบนี้ซูหว่านหนิงก็หน้าแดงก่ำเพราะอับอาย ถึงกับเผลอกัดริมฝีปากล่างพลางปลอบใจตัวเองว่าดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่แบบนี้แหละดี นางจะได้เอาเวลาปรนนิบัติสามีไปคิดหาวิธีเอาตัวรอด!
.
.
.
หลายเดือนต่อมา
"เซียวอวี้เฉิง ท่านเคี่ยวกรำข้าหนักเช่นนี้ไม่กลัวข้าตายหรือ ตั้งแต่คืนนั้นข้ายังไม่เคยได้พักผ่อนดีๆ เลย!"
ซูหว่านหนิงที่หน้าบางยิ่งกว่ากระดาษถึงกับต้องเอ่ยปากร้องขอชีวิตจากคนไม่รู้จักพอ สาเหตุก็เพราะตั้งแต่ ‘เข้าหอ’ กันในห้องอาบน้ำคืนนั้นเจิ้นเป่ยอ๋องก็ตามติดนางอยู่ตลอด
ตอนกลางวันยังดีที่เขาต้องไปทำงาน แต่ย่ำค่ำกลับตามวอแวนางตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเข้านอน
เป็นแบบนี้อยู่ทุกวัน ผ่านมาครึ่งเดือนแล้วพฤติกรรมของท่านอ๋องก็ไม่เปลี่ยนไปสักนิดเดียว
"ตอนข้าไปทำงานเจ้าก็มีเวลาพักผ่อนอยู่ที่จวนไม่ใช่หรือ"
"แต่ข้าไม่ชอบนอนกลางวัน ท่านควรให้ข้าพักผ่อนตอนกลางคืนดีๆ เจ้าค่ะ ถึงไม่เห็นแก่ข้าก็เห็นแก่ตัวเองบ้างเถิด กลางวันท่านทำงาน กลางคืนก็ยังหาเรื่องไม่หลับไม่นอน ท่านเป็นเทพเซียนหรือไร นานวันเข้าระวังร่างกายของท่านจะไม่ไหวจนล้มป่วย"
ซูหว่านหนิงทั้งผลักทั้งทุบคนที่กกกอดนางไม่ปล่อย จมูกของเขาช่างดีนัก ซุกซนไปทั่ว สองมือก็ไม่แพ้กัน หนักสุดคือเอวสอบที่สามารถเคลื่อนไหวได้ทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก เซียวอวี้เฉิงผู้นี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไร
"หากข้าป่วยก็ต้องโทษเจ้า ผู้ใดใช้ให้เจ้าเอาแต่ยั่วยวนข้า"
"ยั่วยวน?!"