ครูชายแดน : เรื่องจริงหลังม่านควันปืน

"ทหารมีปืน... ครูมีชอล์ก"

บนเส้นตะขอบชายแดนบ้านกรวดที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นควันปืน เขมรแตก และ ห่าจรวดถล่มฟ้า อาวุธชิ้นเดียวที่ครูประชาบาลคนหนึ่งมีในมือ... มีเพียงแค่แท่งชอล์กเปราะ ๆ และหัวใจขบถที่ไม่ยอมจำนนต่อความตาย

จากเด็กหนุ่มบ้านไกลผู้มาเยือนในฐานะ “คนแปลกหน้า” สู่ตำนานผู้อำนวยการโรงเรียนแนวหน้า ที่ยืนหยัดสู้ลูกปืนใหญ่ ผ่านม่านสงครามไฮเทคยุคโดรนปะทะแหจับปลา และกลืนก้อนความเหงาลงคอในคืนเคอร์ฟิวอันโดดเดี่ยว

บันทึกประวัติศาสตร์ชีวิตข้าราชการครู 51 ปี ที่มีครบทุกรสชาติ ทั้งหลั่งคราบน้ำตาไว้อาลัยแด่เพื่อนครูผู้สูญเสีย หัวเราะร่วนน้ำตาตกในไปกับตลกร้ายของระบบราชการ และความซาบซึ้งใจในรสชาติ “เมนูหมาล้วน” ที่ชาวบ้านมอบให้แก่ “เจ้าเนียทม”

วินาทีที่เข็มนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน เสื้อสีกากีเปื้อนคราบฝุ่นลูกรังและคราบน้ำตาแห่งความผูกพันถูกเก็บเข้าตู้โชว์โดยไม่มีการซักล้าง... เพื่อเป็นอนุสรณ์จารึกไว้ว่า ชายชราคนนี้ได้จากลาแผ่นดินแห่งชีวิตในฐานะ “คนคุ้นเคย” อย่างสมเกียรติและทระนงที่สุด!

"จากแผ่นดินแห่งลูกรัง มาเป็นบ้านกรวด"

บันทึกหน้าสุดท้ายแห่งเกียรติยศ โดย ครูคำเกิ่ง