พันธะร้ายละลายใจ

"โธ่โว้ย! ยัยผู้หญิงแพศยา กล้าดียังไงมาสวมเขาให้กู"

ธาราธรแผดเสียงคำรามลั่นปานสัตว์ป่าบาดเจ็บ ชายหนุ่มไม่ฟังคำทัดทานใด ๆ เขาเดินดิ่งไปที่รถกระบะ ดึงปืนพกสั้นคัดปลอกกระสุนที่เก็บไว้ในลิ้นชักหน้ารถขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอวทันที

"นายหัวธาร ใจเย็น ๆ ก่อนครับ เรื่องนี้มันแปลก ๆ ลายมือนั่นอาจจะเป็นของปลอมก็ได้"

จิรายุทธรีบวิ่งเข้ามาคว้าต้นแขนเจ้านายหนุ่มพยายามจะเตือนสติ แต่กลับถูกธาราธรสะบัดออกอย่างแรงจนยุทธเซไปข้างหลัง

"พี่ยุทธไม่ต้องมายุ่ง หลักฐานคาตาขนาดนี้ พี่จะให้ฉันนั่งโง่รอมันหนีไปหรือไง วันนี้ถ้ากูไม่ได้ฆ่าคน อย่ามาเรียกกูว่าธาราธร"

ธาราธรโวยวายเสียงดังลั่น แววตาน่ากลัวจนคนงานรอบ ๆ พากันถอยหนี ชายหนุ่มกระโดดขึ้นรถกระบะ สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งมิดจนล้อรถหมุนปัดเศษดินกระจาย บึ่งรถดิ่งไปยังกระท่อมร้างท้ายไร่อย่างรวดเร็ว โดยมีขวัญอุษายืนมองตามรถด้วยรอยยิ้มสะใจ

ในเวลาเดียวกัน ที่กระท่อมร้างท้ายไร่ซึ่งตั้งอยู่ติดกับชายป่า บรรยากาศเงียบเชียบและห่างไกลจากผู้คน กุลจิราเดินมาถึงกระท่อมแห่งนี้ด้วยความฉงน ใจจริงแล้วเธอไม่ได้แอบนัดแนะกับอัคคี แต่เธอได้รับจดหมายลึกลับที่เขียนว่าคีย์กำลังเดือดร้อนและต้องการความช่วยเหลือด่วนที่นี่ เธอจึงรีบเดินมาดูและห่วงเพื่อน

"กุล เธอมาจริง ๆ ด้วย"

อัคคีที่ยืนรออยู่ก่อนหน้ารีบเดินออกมาทักทายด้วยความโล่งใจ

"คีย์เกิดอะไรขึ้นเหรอ ในโน้ตบอกว่าคีย์เดือดร้อน"

กุลจิราถามด้วยความสงสัย คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน

"หือ โน้ตอะไรกันกุล ในโน้ตที่คนงานเอามาให้ฉัน บอกว่าเธอนั่นแหละที่อึดอัดใจและอยากให้ฉันมาเจอที่นี่"

คีย์ตอบพลางหยิบกระดาษโน้ตออกมาเปิดดู ทั้งคู่สบตากัน ทันใดนั้นกุลจิราที่ฉลาดและมีไหวพริบก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ

"แย่แล้วคีย์มีคนวางแผนหลอกเราสองคน" กุลจิราเอ่ยเสียงเบา ใบหน้าเริ่มซีดลงเล็กน้อย

เอี๊ยดดด!!!

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเบรกของรถกระบะคันใหญ่ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว รถกระบะของธาราธรพุ่งเข้าจอดขวางหน้ากระท่อมอย่างแรง ฝุ่นตลบอบอวล ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธาราธรที่ก้าวลงมา ใบหน้าของเขาถมึงทึง แววตาแดงก่ำดุจปีศาจ ลมหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธจัดที่เห็นกุลจิราและอัคคียืนอยู่ด้วยกันจริง ๆ ตามที่ขวัญอุษาบอก

"ไอ้คีย์ มึงกล้าดียังไงมาลักลอบเจอเมียกู" ธาราธรตวาดลั่นเสียงดังปานฟ้าผ่า ชายหนุ่มพุ่งชาร์จเข้าใส่อัคคีอย่างรวดเร็วปานพายุ

"นายหัวธาร ฟังผมก่อนครับเรื่องนี้มัน" อัคคีพยายามจะยกมืออธิบาย ทว่าหมัดล่ำสันที่เต็มไปด้วยแรงโทสะของธาราธรก็พุ่งเข้ากระแทกที่ปลายคางของอัคคีอย่างจัง

ผลัวะ

แรงหมัดของนักเลงร่างใหญ่ทำให้อัคคีลอยละลิ่วล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นดิน ปากแตกเลือดกบปาก ธาราธรไม่ยอมหยุด เขาปรี่เข้าไปขยำคอเสื้อของอัคคี ลากขึ้นมาหวังจะซ้ำด้วยหมัดที่สองและเอื้อมมือไปจับด้ามปืนที่เอว

"หยุดนะธาร"

เสียงกรีดร้องตวาดลั่นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของกุลจิราดังขึ้น ร่างบางระหงก้าวขยับพุ่งเอาตัวเข้าแทรก บังคีย์ที่นอนเจ็บอยู่บนพื้นไว้ทันที เธอกางแขนออกทั้งสองข้าง จ้องมองธาราธรด้วยสายตาที่แข็งกร้าว แฝงไปด้วยความโกรธจัดและผิดหวังอย่างที่สุด

"ถอยไป ปกป้องมันมากใช่ไหม รักมันมากจนยอมตายแทนมันได้เลยใช่ไหมฮะ!"

ธาราธรตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงจนหน้ามืดตามัว ความนิ่งเฉยของเธอที่แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเพื่อปกป้องชายอื่น ยิ่งเหมือนการเอาน้ำมันก๊าดราดลงบนกองไฟในอกของเขา

"คุณมันบ้า ไร้เหตุผล เป็นนักเลงหัวไม้ที่ไม่เคยฟังใคร"

กุลจิราตวาดกลับเสียงสั่น แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาเขา

"ถ้าคุณจะทำร้ายเขา คุณก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน"

คำท้าทายและแววตาแข็งกร้าวของกุลจิราทำให้ธาราธรฟิวส์ขาดโดยสมบูรณ์ ชายหนุ่มหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่งพลางเก็บปืนไว้ที่เอว เขาเอื้อมมือหนาเข้าไปกระชากต้นแขนของกุลจิราอย่างแรงจนร่างของเธอปลิวตามแรงดึง

"ดีในเมื่อชอบมันมากนัก กูจะลากมึงกลับบ้าน ไปอยู่ห้องกับกู ดูซิว่ามึงจะยังปากดีปกป้องมันได้อีกไหม"

ธาราธรโวยวายเสียงดังลั่น เขาออกแรงลากกุลจิราที่พยายามขัดขืนยื้อฉุดกระชากขึ้นรถกระบะไปอย่างทุลักทุเล ก่อนจะปิดประตูเสียงดังปังและขับรถบึ่งออกไปทันที ทิ้งให้อัคคีนอนเจ็บอยู่บนพื้นดิน โดยมีขวัญอุษาที่แอบดูอยู่พึมพำหัวเราะชอบใจในความพินาศที่ตนเองสร้างขึ้น